Shtatë mijë piktura, një spiun dhe mbretëresha e Anglisë

113 563 lexime

77,309FansaPëlqeje

Rishohim historinë e koleksionit mbretëror, një nga më të mëdhenjtë në botë, me më shumë se një milion pjesë. Thesarët e tyre piktoreskë do të ekspozohen së bashku në muajin dhjetor.

Mbretëresha është një grua me shumë fat; gjatë shekujve XVIII dhe XIX, ndërsa shumica e koleksioneve mbretërore të Evropës, nga Franca dhe Spanja në Danimarkë dhe Holandë, i kaluan shtetit për t’u bërë themelet e galerive të saj të ardhshme kombëtare, familja mbretërore britanike mbajti artin e tyre. Dhe arti i tij, koleksioni mbretëror, përbëhet nga më shumë se 7000 piktura, rreth 30000 akuarele e vizatime, si dhe fotografi të panumërta, sixhade, mobilie, qeramika, automjete dhe, natyrisht, Crown Jewels (kurorë xhevahirësh). Një thesar i vërtetë, dhe jo vetëm për këtë të fundit, për të cilin askush nuk guxon t’i vërë çmim dhe pronësia e së cilës ishte objekt i një artikulli në ‘The Times’ dy vjet më parë, me titullin që hap këtë raport. Tani që për shkak të disa punimeve në pallat, piktura më e mirë e pallatit Buckingham do të shfaqet mjeshtërisht për herë të parë në një ekspozitë, rishohim një koleksion me shumë shekuj, mbretër, miliona paund dhe, madje, spiunë në historinë e tij.

Kujt i përket koleksioni?

Pyetje e mirë. Elizabetës II, sovrane e Mbretërisë së Bashkuar, siç pretendohet shpesh? Në faqen zyrtare të koleksionit mbretëror thuhet se thesari “është nën besimin e mbretëreshës si sovrane për pasardhësit e saj dhe kombin. Nuk është pronë e juaja si një individ privat”. Po, koleksioni nuk mund të shitet ose të ndahet, funksioni i monarkisë do të ishte mirëmbajtja e tij, por nuk është as publik në kuptimin e zakonshëm të termit: ai është shpërndarë midis pesëmbëdhjetë kështjellave, pallateve… disa prej tyre janë të hapura për vizitorë, por të tjerat funksionojnë si banesa reale dhe shumë pak tregohet, diçka që diskutohet gjithnjë e më shumë. Disa vjet më parë ‘The Guardian’ kërkonte të dinte në një editorial për formimin e një “koleksioni autentik të artit kombëtar, i cili, duke kombinuar thesarët e Galerisë Kombëtare me ato të koleksioneve mbretërore, mund të shihej nga njerëzit, pronarët e tyre të vërtetë”.

 

Kush e bëri (me pagesë)?

Sa herë që formulohen kritikat e përshkruara më sipër, kujtohet se monarkët e njëpasnjëshëm kanë qenë ata që e krijuan dhe e zgjeruan atë me blerjet dhe komisionet e tyre (që vijnë nga xhepat e njerëzve, nëse mund të themi kështu), megjithëse është e vërtetë që disa morën pjesë më shumë se të tjerët: George II (1683-1760) deklaroi se “Unë e urrej artin dhe e urrej poezinë.” Ne gjithashtu mund të mendojmë se Cromwell gjithashtu e urrente atë, artin, pasi në fund të luftës civile që përfundoi me ekzekutimin e Charles I (1600-1649), i shiti pikturat që ai kishte çmuar, për të paguar për luftën. Charles I konsiderohet saktësisht si iniciatori i koleksionit mbretëror.

Anton Van Dyck: ‘Portret i trefishtë i Charles I’, 1635. Ky monark ishte iniciatori i vërtetë i koleksionit mbretëror. Pas vdekjes së tij, iu pre koka, Cromwell shiti pjesët, kryesisht të gjetura nga Charles II, djali i një të mëparshmi.

Monarku, xheloz për koleksionin e Felipe IV që kishte parë në Madrid, bëri komisione të shumta te Rubens, e bëri Van Dyck një portretist zyrtar dhe bleu një sërë veprash të mjeshtërve italianë, duke i lënë artistët me gojë hapur dhe ndaj monarkut me reputacion për shthurje, që nuk i bëri mirë. Pas restaurimit monarkik, Charles II (1630-1685) iu përkushtua vetes për të rekuperuar veprat e shitura nga pasardhësit e tij, përveç diletantit George II, për ta zgjeruar atë.

Lexo edhe :  Rama për rindërtimin e ekonomisë: Nuk do ketë një paketë të tretë, nuk e kam thënë kurrë

 

Çfarë ka në koleksion?

Mund të themi gjithçka, sepse numrat janë marramendës: më shumë se një milion pjesë. Por jo, realiteti është se çdo monark bleu atë që dëshironte, se ata ishin mbretër për diçka, dhe kështu ne gjejmë shtatë Rembrandte, 29 Van Dycks, më shumë se 50 Canalettos, disa qindra vizatime nga Leonardo Da Vinci në atë që përbën më të mirën dhe përpilimin më të gjerë në botë… dhe asnjë Velázquez. Ju gjithashtu mund të gjeni Holbeins, Cranachs, piktura nga Michelangelo, Titian, Raphaelo, Bruegel, Parmigianino … dhe jo saktësisht vepra të vogla. E tillë është sasia e gjithçkaje që për gati 400 vjet humbi një Caravaggio, The Vocation of Saints Andrew and Peter, që mendohej se ishte vepër e një autori të mitur.

 

Çfarë mësojmë?

Pak, për aq sa ka. Në pallatin Buckingham, Galeria e Mbretëreshës përdoret, le të themi, si një shfaqje koleksioni, duke rrotulluar veprat e artit, shumë prej të cilave, nëse nuk janë pjesë e një ekspozite, nuk janë në dispozicion të publikut të gjerë, siç është Van Dyck, Canaletto ose Canova që janë në Dhomat e Shtetit, ku mbretëresha pret mysafirë zyrtarë, dhe që mund të vizitohen vetëm katër muaj në vit, në verë. Në 2002, Elizabeth II hapi një dhomë arti në Holyrood House, rezidencën e saj, ndërsa ishte në një udhëtim zyrtar në Skoci. Kjo dhomë strehon piktura nga koleksioni mbretëror mbi një bazë rrotulluese, por ka pasur edhe kritika: skocezët mund të shohin vetëm 4% të pikturave në koleksion. Një tjetër ankesë për listën tuaj.

Koleksioni është gjithashtu çështje shtetërore, më konkretisht e politikës ndërkombëtare, pasi një turne i Royal Collection është thelbësor për çdo vizitë zyrtare me vlerë. Si e përzgjidhni atë që u tregohet udhëheqësve? Në përgjithësi, marrëdhëniet me vendin në fjalë ose personalitetin e vizitorëve, kujdesen si për dhuratat që u bëhen atyre, gjithashtu nga koleksioni mbretëror, si në rastin e Donald Trump-it, të cilit i ishte dorëzuar në vizitën e tij në vitin 2019, një kopje e shkruar me dorë e Deklaratës së Pavarësisë së Shteteve të Bashkuara dhe një libër tartans, duke marrë parasysh origjinën e tij skoceze.

U futa në koleksionin tënd: spiuni Blunt

Ishte skandali i madh i shekullit të kaluar: Anthony Blunt, i cili ishte kurator i koleksionit mbretëror midis viteve 1945-1973, në të vërtetë punoi për shërbimin sekret të BRSS-së, me emrin e koduar Tony. Blunt, i stërvitur në Kolegjin Trinity, ishte një komunist i vendosur dhe ishte një nga të ashtuquajturit Cambridge Five, një grup spiunësh që kaluan informacione për sovjetikët gjatë Luftës së Ftohtë. Pa dijeni për këtë, Blunt u bë këshilltar personal i Elizabetës II, e cila i dha titullin e kalorësit. Torta u zbulua kur Blunt rrëfeu në këmbim të imunitetit; spiuni humbi titullin e tij Sir, diçka përfundimisht e padrejtë, sepse ai i detyrohet zgjerimit të Galerisë së Mbretëreshës në Buckingham. Në raste të tjera ata do t’i kishin prerë kokën, si Charles I.

 

Burimi: lavanguardia.com

 

Të fundit

Champions rikthehet me ‘show’/ United ‘makth’ i PSG, Barça shkatërron ekipin e Uzunit

Mbrëmja e parë në Champions League për këtë sezon ka rezervuar spektakël dhe gola në sfidat e para të...

Dendias apel Gjermanisë, Italisë dhe Spanjës të ndalojnë eksportet e armëve në Turqi

Ministri i Jashtëm grek, Nikos Dendias i ka dërguar letra homologëve të tij gjermanë, spanjollë dhe italianë, duke i nxitur ata të mos eksportojnë...

OBSH: Ja si ndërpritet zinxhiri i infektimeve me Covid-19

Kreu i Shërbimit për Situata Emergjente shëndetësore në OBSH, Mike Ryan, shprehet se mënyra më e efikase për të ndërprere zinxhirin e infektimeve nga...

BE mirëpret marrëveshjen mes Shqipërisë dhe Greqisë: Po ndiqen parimet e fqinjësisë së mirë

Bashkimi Evropian ka mirëpritur marrëveshjen mes Shqipërisë dhe Greqisë për të dërguar në Hagë çështjen e detit. Përfaqësuesja e Komisionit për Çështjet e Zgjerimit, Anna...

SHBA heq Sudanin nga lista e zezë e vendeve që sponsorizojnë terrorizmin

Shtetet e Bashkuara të Amerikës do të heqin Sudanin nga lista e zezë e shteteve që sponsorizojnë terrorizmin. Presidenti Donald Trump e bëri këtë deklaratë,...

Lajme të tjera

Web TV