Pablo Escobar, djali i mësueses që u bë mbreti i kokainës

113 563 lexime

124,178FansaPëlqeje

Nga cikli biografik i njerzve më të rrezikshëm jashtë ligjit

Pablo Emilio Escobar Gaviria lindi më 1 dhjetor 1949 në Rionegro, Kolumbi. Pablo është i treti nga shtatë vëllezërit e motrat, djali i një mësueseje të shkollës fillore, Hermilda Gaviria, dhe një fermeri, Abel de Jesùs Escobar Echeverri. I rritur në rrugët e Medellin-it, ai filloi një karrierë kriminale si djalë, duke vjedhur dhe bashkëpunuar me kontrabandistët.

Në vitin 1975, së bashku me Gustavo Gaviria, kushëririn dhe krahun e djathtë të tij, ai filloi tregtimin e kokainës. Në të njëjtin vit ai pa famën e tij të rritet pas vrasjes së Fabio Restrepo, një tregtar droge nga Medellin i cili u vra (ndoshta nga vetë Pablo Escobar) pasi kishte blerë disa kilogramë drogë. Që nga ai moment, në fakt, njerëzit e Restrepos filluan të punojnë për Pablon, biznesi i të cilit me kalimin e kohës merr gjithnjë e më shumë famë, deri në atë pikë sa e bën të njohur ndërkombëtarisht.

I mbiquajtur “Mbreti i Kokainës”, me kartelin e tij Medellin ai arrin të kontrollojë shumicën e drogës që vjen nga Spanja, Republika Domenikane, Venezuela, Porto Riko, Meksika dhe Shtetet e Bashkuara. Por kokaina e tij arrin edhe në shumë vende të tjera, jo vetëm në kontinentin amerikan, por edhe në Evropë, nëpërmjet Spanjës.

Në vitin 1977 lindi djali i tij Sebastián Marroquín. Në të ardhmen ai do të bëhet arkitekt dhe do të shkruajë një libër mbi historinë e babait të tij, “Pablo Escobar, mi padre” (2016).

Duhet të isha tetë vjeç kur më mori mënjanë dhe më foli për drogën. Ai pranoi se i kishte provuar pothuajse të gjitha, me përjashtim të heroinës. Por më pas ai më paralajmëroi “burri i vërtetë nuk ka nevojë për atë katrahurë”. (Sebastián Marroquín Escobar)

Pablo dhe partnerja e tij Maria Victoria Henao u bënë sërish prindër në vitin 1984 kur lindi Manuela Escobar.

Në vitin 1983, Pablo Escobar provon edhe një karrierë politike. Një mbështetës i fortë i Partisë Liberale, anëtar aktiv i së cilës ai kandidoi për partinë në Dhomë dhe u zgjodh deputet. I gatshëm për të vrarë personalisht krahë që nuk duan të bashkëpunojnë, Escobar ryshfeton shumë politikanë dhe gjyqtarë, si dhe zyrtarë qeveritarë. Shkurtimisht, frikësimi dhe korrupsioni që karakterizojnë modus operandi të tij bëhen, në realitet, një konstante e të gjithë sistemit kolumbian.

Strategjia e Pablos është ajo që në spanjisht njihet si “plomo o plata” (plumb ose para). Në thelb, ai u propozon atyre që janë në rrugë të bashkëpunojnë me të, e për rrjedhojë t’i japin ryshfet për t’i lënë fushën të lirë, për të mos vdekur.

Në vitin 1985, me siguri, Pablo Escobar ishte përfshirë edhe në sulmin e kryer në Gjykatën e Lartë Kolumbiane nga guerilët e majtë, si rezultat i të cilit vdiqën disa gjyqtarë të gjykatës.

Në fillim të viteve 1990, Escobar ka një pasuri të vlerësuar prej më shumë se gjashtëdhjetë miliardë dollarë. Në kohën kur perandoria e tij arrin kulmin, ai është – sipas llogaritjeve të revistës “Forbes” – një nga njerëzit më të pasur në botë (në vendin e shtatë në këtë renditje speciale), falë aftësisë së tij për të kontrolluar 30% të armëve që qarkullojnë ilegalisht dhe katër të pestat e kokainës në mbarë botën.

Edhe pse i përfshirë në një luftë të përgjakshme me kartelin Cali, Escobar mund të mbështetet në një organizatë që bazohet në anije dhe flota avionësh, si dhe në sipërfaqe të mëdha toke dhe prona të pasura. E gjithë kjo kontribuon në një fitim prej gjashtëdhjetë milionë dollarësh në ditë, për një total prej njëzet e pesë miliardë dollarësh në vit.

Lexo edhe :  Horoskopi ditor, 26 nëntor 2022

Pavarësisht sjelljes së tij të dhunshme, megjithatë, për shumë banorë të Medellinit, Pablo Escobar është një hero i vërtetë, deri në atë pikë sa të konsiderohet një dashamirës. Bravo në marrëdhëniet me publikun, për të marrë konsensus politik merr përsipër të akreditohet si dashamirës i të varfërve. Gjithçka, natyrisht, kontribuon në rritjen dhe konsolidimin e fuqisë së saj.

Kur Escobar arrin të shpërndajë para për segmentet më të varfra të popullsisë, në fakt, ai pretendon të paraqitet si një Robin Hud i Amerikës së Jugut vetëm për të blerë besnikërinë e një numri në rritje njerëzish. Jo vetëm kaq: krimineli kolumbian madje ndërton spitale dhe shkolla, si dhe sponsorizon ekipet lokale të futbollit dhe inkurajon ndërtimin e stadiumeve, gjithmonë për të punuar mbi imazhin e tij.

Kështu, ai ka mundësinë të bëhet edhe më i pasur dhe më i respektuar, me popullsinë e Medellinit që nuk bashkëpunon me policinë dhe autoritetet, por fsheh informacione dhe mbulon Escobarin sa herë që munden. Me pak fjalë, bëhet një mit i vërtetë, sa i frikësuar aq edhe i dashur, pavarësisht se është përgjegjës për masakrat jo vetëm të ushtarëve dhe policëve, por edhe të civilëve, me një numër të paparë vrasjesh.

Ai ishte një njeri plot kontradikta. Ai e donte familjen e tij çmendurisht. Ai na kishte ndërtuar një haciendë, Napoles, dhe e kishte mbushur me kafshë ekzotike për të na argëtuar. Por në të njëjtën kohë ai urdhëronte vrasje dhe vrasje, pa menduar për pasojat. Trafikonte drogë, por më këshillonte të mos i përdorja, pa e ndaluar sepse i dinte efektet e ndalimit në treg. Ai e donte nënën time, por e tradhtoi. (Sebastián Marroquín Escobar)

Në vitin 1991, për të shmangur ekstradimin e kërkuar nga Shtetet e Bashkuara, Pablo Escobar vendos t’u dorëzohet autoriteteve kolumbiane në mënyrë spontane. Që nga ai moment ai u mbyll në burg, por në fakt është vetëm një mënyrë e të folurit. Duke u vendosur, ai merr si shpërblim mundësinë e ndërtimit të La Catedral, një rezidencë luksoze në të cilën ai mbetet i “burgosur”. Gjithçka është falë një marrëveshjeje të arritur me qeverinë kolumbiane, sipas së cilës krimineli, në këmbim të mosekstradimit, pranon një burg të detyrueshëm pesëvjeçar.

Natyrisht, burgu i tij nuk është një. Jo vetëm sepse jeton në një kështjellë me çdo rehati të mundshme, por edhe sepse Escobar vazhdon të ecë si dhe kur të dojë, duke marrë pjesë në festa, duke bërë pazar dhe duke parë ndeshje futbolli. Madje ai arrin deri aty sa të ftojë edhe kombëtaren e futbollit të vendit të tij për të luajtur një ndeshje në fushën që ndodhet ngjitur me La Catedral.

Në vitin 1992 qeveria kolumbiane vendosi ta transferonte trafikantin e drogës në një burg më pak luksoz dhe më konvencional. Me të mësuar për këtë qëllim, Escobar shpëton dhe ia mbath. Më pas, Delta Force, departamenti special i ushtrisë amerikane, dhe Navy Seal, domethënë Marina e SHBA, përdoren për kapjen e saj.

Pablo Escobar vdiq më 2 dhjetor 1993 në Medellìn, në moshën 44 vjeçare, kur ndodhej në një lagje të klasës së mesme të qytetit të tij falë teknologjisë së trekëndëshit të radios që Shtetet e Bashkuara i vunë në dispozicion Kolumbisë. I identifikuar nga një ekip i vëzhgimit elektronik, në fund të një ndjekjeje ai vritet me të shtëna me armë zjarri, në të cilën u qëllua në shpinë, në këmbë dhe pas veshit.

 

Burimi: biografieonline.it/ Përgatiti për botim: L Veizi


Të fundit

“E pritën derisa erdhi dhe…”/ Zbardhen detaje nga vrasja e shqiptarit në Gjermani

Një shqiptar është qëlluar për vdekje mbrëmjen e djeshme në Krefeld Gjermani. 42-vjeçari shqiptar është qëlluar katër herë nga dy...

Vendimi për liberalizimin e vizave për Kosovën, ja çfarë pritet të ndodhë

Miratimi i vendimit për liberalizimin e vizave për Kosovën pritet të jetë të mërkurën në rend dite në takimin e ambasadorëve të BE-së, në...

Ariu ka hyrë në Bulevard, çfarë bën shteti?!

Nga Frrok Çupi Hamendje, hamendje, hamendje pa fund..., çfarë do të ndodhë në 6 dhjetor. Data 6 është projektuar si më e mira në historinë...

Zgjedhjet lokale/ Berisha pa para, lekët e fushatës i merr PS, fondet i merr Basha

Partia Demokratike e drejtuar nga Sali Berisha nuk do të marrë asnjë para nga fundet publike. Zgjedhjet e e 2019 kanë nxjerrë jashtë loje...

Protesta e 6 Dhjetorit/ Me hir a pa hir, Meta i Bashkohet Berishës

Partia e Lirisë dhe Partia Demokratike do të protestojnë së bashku më 6 dhjetor, në tubimin e thirrur nga Sali Berisha. Edhe pse Policia...

Lajme të tjera

Web TV