Lufta dhe paqja: këto fjalë janë të ndaluara sot në Rusi

113 563 lexime

124,178FansaPëlqeje

Nëna ime gërsheton rrjeta kamuflimi për ushtarët dhe kur përpiqemi të flasim për atë që po ndodh në Ukrainë, ne përfundojmë duke bërtitur

 

Nga Elena Kostyuchenko

 

Çdo natë, kthehem në Rusi. Natën e kaluar, unë dhe mami po ecnim nëpër një pyll të lagësht pranveror. Do të varrosnim macen e ngordhur që mbajtëm në një kuti.

Unë nuk kam qenë në Rusi për dy vjet. Unë shkova në detyrë në Ukrainë në shkurt të vitit 2022, por nuk pati më kthim: në sytë e shtetit rus puna ime u shndërrua në një krim, gjë që vuri jetën time në rrezik. Rusia ime tani janë vetëm ëndrra dhe zëra.

Hera e fundit që pashë nënën time, ishte pak para vitit të ri. Ajo më solli një shall – të kuq, me asters dhe lavdi mëngjesi – dhe më pas ajo vuri një këngë për të fejuarën time që thoshte: “Për sa kohë që nuk ka homoseksualë dhe luftëra”. Ajo nuk dëshiron të vijë dhe të jetojë me mua në mërgim. “Ju mund të mos jeni në gjendje të jetoni më në Rusi,” thotë ajo, “por pse duhet të heq dorë nga jeta ime? Unë dua të jetoj në atdheun tim dhe të flas rusisht.”

Nëna ime e mban televizorin ndezur; ajo ka frikë nga heshtja. Televizioni ka të bëjë me fitoret e ushtrisë ruse në Ukrainë, për jopatriotët që pengojnë këto fitore, për mënyrën sesi ushtria ukrainase po bombardon qytetet e veta dhe për perëndimin, ku jeta vazhdon të përkeqësohet. Ajo gjithashtu shikon video WhatsApp: të gjithë në Rusi janë në WhatsApp. Mami më dërgon lidhje me këngët e vjetra sovjetike. Lutjet, horoskopët, dizajni i brendshëm. Nuk ka luftë në WhatsApp.

Në Rusi, ju flisni për luftën vetëm me ata që keni më afër, ata që doni më shumë. Ligjet e reja ndalojnë shpërndarjen e çdo informacioni që bie ndesh me vijën zyrtare (kjo mbart deri në 15 vjet burgim) dhe shprehjen e ndjenjave negative për luftën (gjobë për veprën e parë, pastaj burg). Disa fjalë janë në thelb të ndaluara: “luftë” (duhet të thuash “operacion ushtarak special”, “pushtim”, “agresion”, “paqe”.

Informimi është i përhapur – njerëzit i kthehen njëri-tjetrit pas një bisede të shkurtër, ose kanali i gabuar i medias shfaqet në ekranin e telefonit, për veshjen e shenjave ukrainase ose postimin në mediat sociale. Por më shumë sesa informimi, njerëzit kanë frikë të dëgjojnë diçka që e bën të pamundur kontaktin e mëtejshëm. Disa familje nuk flasin më; për të tjerët, temat e bisedës janë bërë jashtë kufijve.

Kur unë dhe mami flasim për luftën, së shpejti do të bërtasim. Është më e lehtë me motrën time. Ne të dy punonim për Novaya Gazeta, gazeta më e madhe e pavarur ruse. Më pas Rusia sulmoi Ukrainën, Novaya-s iu hoq licenca dhe unë u largova, por Sveta qëndroi dhe vazhdon të punojë si gazetare, pa asnjë akreditim apo pagesë, ende jeton në Moskë. Realiteti i saj më duket si një ëndërr me ethe. Një herë, ajo po përpiqej njëkohësisht të gjente një strehë për bomba (dronët ukrainas që po i afroheshin Moskës) dhe një njësi klimatizimi (vera pritej të ishte e nxehtë). Kur gazeta u mbyll, ajo u trajnua si infermiere, duke thënë: “Tani unë mund të ndihmoj gjithmonë, askush nuk do të mund të më ndalojë”. Tri herë në javë ajo ndërron fasha për plagët për njerëzit e pastrehë.

Shumë janë kthyer në vullnetarizëm. Puna për bujtina, bamirësi, spitale dhe refugjatë – një derdhje kolektive e punës vullnetare. Ju gjithashtu mund të shkoni në një nga manastiret, për të gërshetuar rrjetat e kamuflazhit dhe për të mbledhur qirinj llogore. Të gjithë e përshkruajnë motivimin e tyre me të njëjtat fjalë: “Të mos humbas mendjen”.

Lexo edhe :  Tërmeti me magnitudë 6.3 ballë "shkund" këtë vend, ja ku ishte epiqendra

Nëna ime thotë: “Po mendoja të shkoja në manastir për të bërë rrjeta kamuflazhi”. “Ti po merr pjesë në luftë,” i them asaj. “A ju kujtohet mësuesja juaj, Vera Grigorievna?” ajo tha. “Djali i saj u thirr. Nuk dua që Valera të vritet.” Mamaja beson se rrjetat e lidhura me gishta të kujdesshëm do t’i fshehin ato nga vdekja.

Djali i shokut tim Denis u rrëmbye. Djali shkoi të merrte pasaportën dhe u zhduk. Policia e kishte pritur dhe e dërgoi në ushtri. “Po sikur ta rrëmbejmë përsëri?” Unë them. “Kam frikë të përfundoj pas hekurave,” thotë Denis. “Edhe unë kam një vajzë për t’u kujdesur.”

Shoqja ime Vika dhe gruaja e saj janë gjithashtu prindër të një djali, por familje si ato të tyre janë nxjerrë jashtë ligjit nga gjykata supreme e Rusisë për të qenë pjesë e asaj që e quajti një “lëvizje publike ndërkombëtare LGBT” ekstremiste. Këtë muaj u dhanë dënimet e para: një gjobë prej 1000 rubla (8,69 £); pesë ditë në paraburgim administrativ për mbajtjen e vathëve në ngjyrë ylberi. Dënimi maksimal është 15 vjet burg.

Djali i Vikës tani është gjashtë vjeç. Ajo më thotë se sa e vështirë është të bindësh një fëmijë se duhet të gënjesh. Ata të besojnë vetëm nëse e beson vetë, me gjithë zemër. “Kështu që e kam bërë veten të besoj se duhet,” thotë ajo. “Dhe e detyrova gruan time të besonte gjithashtu. Dhe tani ne besojmë se familje si e jona nuk duhet të ekzistojnë, dhe kjo është arsyeja pse ne duhet të fshihemi.” Autoritetet janë vazhdimisht në kërkim të armiqve të brendshëm – ata që mund t’i fajësoni, në TV, për prishjen e fitores. Është shumë e vështirë t’i shpjegosh një 6-vjeçari se çfarë është fashizmi, thotë Vika. Çfarë është represioni. Çfarë janë burgjet dhe jetimoret.

Unë i them mamasë të gjitha këto. Ju kujtohet Vika? Disa ditë më vonë ajo më merr në telefon dhe më thotë: “Nuk e kuptoj se për çfarë është kjo luftë”. Unë nuk them asgjë. Mamaja thotë: “Në TV, ata gjithmonë thonë ‘fitore, ne kemi nevojë për fitore’, por çfarë është fitorja? Edhe nëse pushtojmë Ukrainën, gjithçka që do të marrim është një vend i rrënuar dhe një popull që na urrejnë. Ukrainasit dinë të urrejnë, ne i kemi mësuar ata.” Unë nuk them asgjë. Mami thotë: “Mirë. Çfarë duhet të bëj për këtë, atëherë?” Dhe unë them: “Mama, kjo është një pyetje vërtet e mirë.”

Të nesërmen, në një burg të sigurisë maksimale përtej Rrethit Arktik, ata vrasin Alexei Navalny – të burgosur politik, patriot, aktivist kundër korrupsionit dhe, me shpresën e shumë njerëzve, presidentin e ardhshëm të një Rusie të çliruar. Rojtarët e burgut deklarojnë se Navalny sapo ra i vdekur – “sindroma e vdekjes së papritur” thonë ata, ndërsa televizori shton me ndihmë se ishte një mpiksje gjaku. Ata po e fshehin trupin e tij, duke refuzuar t’ia japin familjes së tij.

Në të gjithë vendin, njerëzit sjellin lule në memorialet për të burgosurit politikë – ishte e mundur të vendoseshin përkujtimore të tilla dikur. Policia dhe kujdestarët pastrojnë lulet menjëherë, duke lëvizur njerëzit, duke i fotografuar, ndonjëherë duke i ndaluar. Katërqind vajtues ndalohen në 24 orët e para, 46 vetëm në Shën Petersburg; disa janë të burgosur. Disa nga monumentet janë të rrethuar. Ata po u thonë njerëzve se ka miniera; ata po ndërpresin çdo qasje. Dhe kështu njerëzit vendosin lulet e tyre në dëborë. Ata lënë shënime për njëri-tjetrin: “Mos kini frikë”. Njerëzit vazhdojnë të vijnë, ditë pas dite. Lulet e fshinë për një kohë të shkurtër borën.

 

*Elena Kostyuchenko është një gazetare ruse dhe autore e “I Love Russia: Reporting from a Lost Country”.

Të fundit

Natyra “thyen” luksin, pamjet që u bënë virale nga Dubai i përmbytur (FOTO)

Emiratet e Bashkuara Arabe kanë nisur pastrimin e rrugëve të përmbytura si pasojë e stuhisë së shiut që përfshiu...

“Luftë SHBA”!/ Ngjela zbërthen skenarin e Metës dhe Kryemadhit pas sulmeve ndaj SPAK

Avokati dhe analisti Spartak Ngjela në një studio televizive dje ka folur lidhur me deklaratat e kreut të Partisë së Lirisë, Ilir Meta, ndaj...

Izraeli nis hakmarrjen, sulmon me dronë dhe raketa Iranin

Izraeli, ka lëshuar mëngjesin e së premtes, raketa në një sulm hakmarrës kundër Iranit. Kjo është konfirmuar nga një zyrtar i lartë për televizionin amerikan,...

A do të ketë reshje shiu? Surpriza e motit për ditën e sotme

Pellgu i Mesdheut tashmë po ndikohet nga një masë ajri e ftohtë, duke sjellë mot të paqëndrueshëm në vendin tonë. Në vendin tonë moti do...

Lajme të tjera

Web TV