Një miku im 45 vjeç në Tiranë ka 32.000 miq në Instagram dhe 40.000 në Facebook.

Ai është beqar, s’ka fëmijë dhe e shihja çdo ditë duke pirë kafe vetëm. Në rrjete sociale ai ndjek, por edhe e ndjekin, me mijëra gra dhe burra.

Më çudiste gjithmonë jeta e tij e izoluar.

Njerëzit kanë zgjeruar miqësitë, shoqëritë, dashuritë në mënyrë dixhitale, duke pakësuar njohjet njerëzore.

Në këtë botë virtuale këmbehen miliona puthje, buzëqeshje, përqafime ndërsa në jetën reale ndodhin shumë më pak.

Ka miliona njerëz që jetojnë për pak vëmendje dhe ndjekin jetën e të tjerëve. Të tjerë planifikojnë dhe ëndërrojnë stilin e jetës, veshjen, aromën apo prekjen e dikujt që e kanë parë vetëm në foto dhe s’e kanë takuar kurrë.

Madje, sapo fle burri apo gruaja, kontrollojnë profilin e dikujt tjetër. Po kështu, sapo debatojnë me partnerin apo partneren, shkojnë në Messenger për të shikuar një opsion tjetër.

Ka edhe nga ata që kërkojnë takim me dikë që nuk e njohin aspak dhe kanë informacion vetëm nga videot dhe fotot në Facebook dhe rrjete sociale.

Nga kjo botë dixhitale lindin miliona xhelozi, zili, kureshtje, inate dhe keqkuptime.

Sa orë, ditë, javë dhe muaj harxhojnë njerëzit në ekranin e telefonit duke kërkuar njeriun e ëndrrave, shtëpinë magjike, pushimet përrallore, veshjet e dëshiruara, femrat apo meshkujt e pëlqyer?

Sa miliona zhgënjime, lëndime apo befasime janë sjellë nga njohjet fiktive?

Dhe sa rrezik paraqet kjo botë me të panjohura për fëmijët e mitur që hyjnë në të?

Nëse do kufizoheshin rrjetet sociale:

Do të takoheshim më shpesh me njëri-tjetrin dhe do të bisedonim sy më sy.

Do të kuptoheshim më mirë.

Në vend që të postonim aforizma, do t’i këndonim serenata njëri-tjetrit apo do të recitonim vargje në dritën e hënës dhe jo në story në Instagram.

Do t’u kushtonim më shumë vëmendje miqve të zemrës sesa shokëve të panjohur.
Nuk do të harxhonim kohë me lexime të njerëzve të çmendur, as nuk do të ndërtonim komunikime false apo të stresoheshim nga komentet e budallenjve dhe perversëve.

Do të jetonim për vete dhe jo për të tjerët.

Do të flinim më herët dhe do të merreshim me më shumë sport, art dhe kulturë.
Mbi të gjitha, nuk do të humbisnim miq të vërtetë.
Njeriu u krijua si qenie sociale, jo imazh për media sociale.
Rrjetet sociale nuk po i zgjerojnë askujt miqësinë, por po rrisin vetminë.

Miliona puthje dhe përqafime virtuale nga ata që kanë bosh zemrën dhe jetën reale.

Kjo është metamorfoza e njeriut dixhital.

Të gjithë ne kemi mbushur botën me miq virtualë, por kemi zbrazur jetën nga njerëzit e vërtetë. Kemi mësuar të prekim miliona zemra me një gisht, por kemi harruar të përqafojmë fort dikë me të dy krahët.

Zgjedhjet amerikane të mesmandatit që ishin eventi më i madh botëror mbrëmë dhe sot patën një zhvillim të rëndësishëm. Opozita amerikane, edhe pse e përçarë prej vitesh dhe pa një lider të tyre në nivel kombëtar, arriti të mundë republikanët e MAGA-s edhe vetë Donald trump që doli në shtetet kyçe për të sulmuar kandidatët për senatorë apo kongresmenë, të cilët i mendonte se ishin në dyshim.

Ajo çfarë ndodhi në zgjedhjet e së martës ishte një uragan blu siç i thotë media botërore, ku për kandidatët demokratë votuan të gjithë votuesit tradicionalë të Partisë Demokratike, si dhe mjaft votues të moderuar të Partisë Republikane.

Ndërkohë, shumë votues radikalë të MAGA-s që nga 2016-a nuk dolën të votonin fare. E gjitha kjo nuk është gjë tjetër veçse dialektika e sistemit demokratik. Ku ndryshimi ndodh vetëm me votë, e kur përballë kanë dinosaur mishngrënës si Donald Trump.

Vetë Presidenti Amerikan, i gjendur përballë një uragani të tillë nuk kishte tjetër rrugë veçse të pranonte rezultatin. E njëjta gjë ndodhi në Beograd, me një tjetër dinosaur si Vuçiç. Ku e ashtuquajtura “Lëvizja Studentore” që nuk ishte gjë tjetër veçse një konturim politik i opozitës së bashkuar fitoi dhe e detyroi politikanin e quajtur autocrat prej vitesh me një shumicë dërrmuese votash.

Po ashtu në Hungari me Orbanin e Magyarin. Kjo është rruga jo thjesht normale, por e vetmja në një system alternance me votë të lirë.

Logjika irruptive nuk ekziston si një opsion, përveç rasteve kur ka ndonjë konflikt qytetar e jo përplasje politike.

Qoftë flamingot, qoftë maskat që dogjën Tiranën janë thjesht një kryengritje pallati e jo një revolt popullore. E cila ka domensione, e mbi të gjitha kushte e narrativë.

Ka politikanë edhe të quajtur të moderuar nga opozita, si për shembull Dashamir Shehi, të cilët i mëshojnë tezës së zëvendësimit të Edi Ramës me një socialist tjetër, e krijimit të një qeverie të përbashkët të opozitës deri në zgjedhje.

Sipas Shehit, kjo qeveri do të kishte më mbështetje ndërkombëtare e do të përshpejtonte procesin e anëtarësimit në BE.

Retorika e Shehit, mund të jetë legjitime, por logjika e përgënjeshtron. Kjo pasi brenda kësaj opozite që kundërshton Edi Ramës, ka pjesë si PD që e konsideron Shqipërinë si narko shtet, por edhe rrymë brenda flamingove që është kundër hyrjes në BE.

Qeveria e përbashkët nën një mazhorancë socialiste me 84 vota është absurd dhe totalisht jo dialektike politikisht. Zgjedhjet locale të vitit të ardshëm janë rasti më i mirë për ta sfiduar Edi Ramën, e ndoshta nëse fitojnë edhe mund të kërkojnë zgjedhje të parakohshme, por që normalisht nuk ja vlejnë se janë një vit më pas.

Por për ta bërë këtë, e gjithë kjo opozitë, duhet të zgjedhë vetëm kandidatët e duhur që të sfidojnë mazhorancën, të konturohen politikisht në një betejë e cila është tërësisht e mundur. Madje mund të shpërthejë energji të paparë që demokracia i shpërthen më mirë sesa dhuna. Janë energji positive, nxjerrin ide, e mbi të gjitha fytyra të reja, të cilat e bëjnë ndryshimin jo me fjalë por me emra, fytyra dhe fakte. Por për ta bërë këtë, duhen emra dhe fytyra, e jo dinosaurët e epokës para akullnajave.

Irena Beqiri analizon çmimet e produkteve kryesore ushqimore. Dhe konkludon se “fajin nuk e ka importi”, pasi në tregun ndërkombëtar produktet janë shumë më lirë se në tregun tonë.

“Sheqeri është shtrenjtuar në import me 5,5%, ndërsa në tregun me pakicë me 69%. Mielli, përkatësisht është shtrenjtuar në import me 1,4% dhe në tregun me pakicë 34%. Qumështi me 3,2% në import dhe 42% në treg. Djathi me 7,5% në import dhe 100% në treg.
Fasulet janë bërë 21% më të lira në import, ndërsa në tregun me pakicë janë shtrenjtuar 92%. Kastravecat kanë rënë 15% në import, por janë rritur 78% në dyqane. Specat kanë rënë 15%, ndërsa ëmimi në treg është rritur 71%. Domatet kanë rënë rreth 17% në import, por janë shtrenjtuar 55%. Të dhënat e FAOSTAT për konsumin e fasules për frymë japin një sinjal interesant: gjatë periudhës 2020–2025, konsumi vjetor për banor në Shqipëri është rritur nga 5,6 kg në 6,2 kg, rreth 9.4% .”

Irena analizon si profesioniste, arsyet e çmimeve të larta dhe sjelljen e konsumatorit, i cili si reagim zgjedh të hajë më pak.

Dhe këtu nis edhe replica ime:

E dashur Irenë!

Mund të rritet çmimi i mishit, edhe çfarë pastaj? Ne mund ta hamë më pak. E mban mend ti kur hanim vetëm për Vit të Ri, ose kur ngrodhte ndonjë lopë në stallë? E çfarë na gjeti?
Mund të rritet çmimi i bulmetit. Po e bëjmë gjizën me ujë, që të rritet sasia. Kështu e hanim dhe dikur ne, çfarë na gjeti?
Edhe perimet, vetëm në verë kemi pas ngrënë, se në dimër janë pa pikë shije.

Ju merreni pak gjatë me fasulet, apo groshët, në shqip.
Këtu problemi bëhet serioz. Sepse grosha është mishi i fukarait, siç thoni ju me të drejtë dhe nuk mund ta na i ndalojnë të dyja, edhe mishin edhe “mishin e fukarait”.

Por, edhe gorshës ia gjemë ilaçin. Hedhim më pak kokrra në tenxhere dhe i shtojmë pak miell, që të bëhet lëngu më i trashë. Kështu e bënta nëna ime e ndjerë në vitet e krizës së madhe, 1985 – 1992 kur edhe grosha ishte mall i çmuar.

Vetëm mos mendo se ne do të reagojmë për këto punë. Ne jemi popull praktik, thjeshtë gjejmë zgjidhje.

Edi Rama, gjithmonë ka besuar dhe ka shpresuar se, përzgjedhjet e tij mes emrave dhe njerzve për listat e fushatës vendore dhe qëndrore, kanë qenë sfiduese. Madje, Rama ende beson se, “përzgjedhjet e tij, e meritojnë besimin e tij”. Por a mund të themi sot, se disa prej deputetëve socialistë, e meritojnë plotesisht besimin e Edi Ramës ? A e kanë treguara ata me vepra, me pergatitje, dhe me punën e tyre në bazë, “llokmën”, mandatin e deputetit, që i besoi Rama ? Mendoj se jo të gjithë ata janë të denjë, mendoj se jo të gjithë ata e meritojnë besimin e Edi Ramës. mendoj se jo të gjithë ata, mbajnë lidhje të ngushta me bazën, jo të gjithë ata gjenden sot pranë hallexhinjve, njerzve dhe familjeve me probleme ekonomike dhe sociale, që dikur u dhanë votën. Kemi parë në terrren,dhe dëgjuar në sallën e Parlamentit, se si nuk flasin kurrë për hallet ë zonave të tyre elektorale, se si zvarriten kafeneve dhe zyrave të Kuvendit, derisa vjen ora e mbylljes së seancës, duke “mos bërë asnjë lek punë”. I kemi pare gjithashtu duke u bërë “telef” për hallet dhe problemet e tyre, duke hyrë në zyra ministrish dhe biznesesh, për të mbaruar punët e tyre personale, familjare dhe farefisnore. Por nuk i kemi parë, të dalin “derë më derë” siç u thotë Edi Rama, për të folur njerzve, për ti pyetur ata mbi hallet dhe problemet e ditës. Nuk i kemi parë ata  as (flas gjithmonë për një pakicë abuzuesish) të trokasin në dyer ministrish për votuesit e tyre, por gjithmonë të krekosur, të hekurosur, të parfumosur, duke ecur krenarë drejt makinave, drejt Parlamentit, dhe duke mos qenë aspak bindës. Edi Rama u ka kërkuar shpesh të “zbresin në bazë, të lidhen me votuesit, të marrin shënim shqetesimet dhe problemet e tyre”, por deri sot askush nga këta parasite, nuk e ka zbatuar porosinë e tij. Natyrisht kjo do të sjellë kosto nesër. Natyrisht, kjo do të sjellë edhe seleksionimin e tyre në zgjedhjet e ardhshme. Të marrësh mandatin e deputetit, nuk do të thotë të shtosh biznesin tend, të rritësh të ardhurat e tua përmes allishverisheve që kujton se të jep mandati. Edi Rama, prej 2 dekadash ndjen  zhgënjim nga këta parasite dhe abuzues mandatesh, por sërish beson. Ai ndoshta kërkon ti energjizojë të gjithë të mandatuarit përmes shembullit tij, por qenka e pamundur ti bësh bashkë, ata që rropaten fshatrave dhe qyteteve, dhe ata që e mbyllin ditën resorteve dhe udhëtimeve relaksuese. Ata që mbetën jashtë listave në 11 Maj 2025, natyrisht ishin ata që nuk e meritonin besimin e Edi Ramës. por e them me bindje se, ende pa u mbyllur mire gjysma e mandatit të katërt, në sfond janë shquar të paaftët, dhe vegjetuesit e mandatit të deputetit. E kam bindje se, Edi Rama nuk do ti kishte përzgjedhur kurrë ata, në rast se sot do të kishim zgjedhje parlamentare. Jam i bindur se, ai kurrë nuk do ti kishte futur në listë, madje nuk do ti donte ti kishte as në Partinë Socialiste gojëkyçurit, të paaftët dhe abuzuesit që e kanë shtrydhur kaq shpejt mandatin e deputetit. Ashtu siç besoj se, atë pakicë (që si hyn në punë askujt) Rama po e mban me hijen e tij, në rreshtin socialist, derisa ti gjejë vendin e duhur disave…. pa ardhur 2029.

Komunisti i fundit i Evropës Lindore ka mbetur Berisha ynë. Ekzemplar i rrallë, specie në zhdukje, por që refuzon të futet në muze. Madje kërkon të kthehet në pushtet, me nostalgjinë e dikujt që i mungon koha kur partia të rregullonte edhe pemën familjare.

Dikur, në kohën e shokut Enver, nuk mjaftonte të ishe i zoti në mësime. Duhej të kishe edhe biografi të pastër. Nëse gjyshi, babai, xhaxhai, tezja, halla apo kushëriri kishte ndonjë njollë, mund të të mbyllej dera e universitetit.
Unë, në atë kohë, kisha dëshirë të isha jetim. Të rritesha në shtëpinë e fëmijës, pa asnjë të afërm. Të mos kisha biografi fare. Vetëm nënën Parti! Se ajo të birësonte, të edukonte dhe, po të ishte nevoja, të të mohonte.
Mendova se kjo epokë kishte përfunduar. Por jo! Berisha e ka ringjallur zyrën e biografive. Rama, sipas tij, duhet të përgjigjet për të atin, “xhelatin”, artistin e talentuar. Madje i kujton edhe gjyshin, Spiro Kolekën, i cili kishte ndërruar jetë para se Rama të lindte.
Të tjerëve u nxjerr motrën, vëllain, kushëririn, madje edhe degët e largëta të pemës familjare. Po të mundej, do të kërkonte edhe certifikatën e trungut të ullirit në oborr.
Në këtë logjikë, nëse kushëriri kryen një krim, përgjegjës bëhet edhe ti, sidomos nëse ke bërë gabimin fatal të merresh me politikë dhe të mos pajtohesh me Berishën.
Kemi kaluar nga drejtësia penale te drejtësia gjenealogjike. Nuk gjykohet më individi, por fisi. Nuk kërkohen prova për fajin, por fotografi familjare. Një fjalë e urtë jona shkon fiks për këtë: çdo berr varët nga këmbët e veta.
Po sikur dikush t’i përmendte Berishës Ramën, të atin, Sheqeren, të ëmën, apo ndonjë të afërm tjetër? Çfarë do të bënte? Do të kërkonte përgjegjësi për veprimet e tyre? Apo do të shpallte menjëherë se biografia e tij është e pastër si çarçafi i sapolarë?
Se, në fund të fundit, çdo njeri përgjigjet për veten. Nuk mund të mbash mbi shpinë bëmat e vëllait, motrës, prindërve dhe aq më pak të gjyshërve. Përndryshe, do të na duhej një prokurori që, përpara se të hapte çështjen, të kërkonte pemën familjare deri në shekullin e XV.
Në botë ka ndodhur që djali i një kryeministri, vëllai i një presidenti apo një i afërm i një ministri të kryejë krime. Por askush nuk i arreston prindërit për të marrë një deklaratë politike. Bota merret me njeriun konkret, jo me fantazmat e biografisë.
Berisha, ndërkaq, duket se ka mbetur te formulari i vjetër: “Plotësoni të dhënat për babanë, gjyshin, xhaxhain dhe kushëririn e tretë. Nëse ndonjëri ka qenë armik, kandidati skualifikohet.”
Dhe kështu, komunisti ynë i fundit vazhdon të bëjë politikë me biografi, sikur Shqipëria të jetë ende në provimet e pranimit në universitetin e Enverit.
Vetëm një ndryshim ka ndodhur: dikur biografinë ta kontrollonte Partia. Sot, Berisha kërkon ta kontrollojë vetë.
Historia i ka mbyllur dosjet. Berisha vazhdon të kërkojë kartelat.

Poshtërim më të madh se Saliu dhe Fevziu i bënë ” Flmingos” mbrëmë, as Edi Rama ska guxuar ta bëjë!

Doktori, mirë që vodhi autorësinë e protestave për 6 muaj me rradhë, por i quajti të gjithë ata që thonin ” Berisha në burg” të shitur te Sorosi dhe qeveria.

Nejse, nga Saliu i pret të gjitha, por që këta të ” Flamingos” ta presin xhenazen në derë kaq paqëm, pa asnjë reagim, kjo është e trishtueshme.

Kur kujtoj pastaj atë studenten nga Prrenjasi që i kërkonte Fevziut një vilë 300 mijë euro, dhe ky tundte kokën qerose me shkëlqimin e servilizmit diabolik krah studentëve, të vjen të qashë por fatkeqësisht edhe të qeshësh.

Vdekja e paralajmëruar e protestes ishte e kuptueshme, ashtu si u katandis.

E shkelmin e fundit, si gjithmonë, ja dha ai :- Saliu!

Hallall, doktor Adha- muti! Ja dole edhe një herë!

Shumë deklarata, shumë kamera, shumë debate. Politikanët kërkojnë vëmendje, gazetarët protagonizëm, ndërsa problemet vazhdojnë të presin zgjidhje. Në një skenë ku të gjithë duan të jenë në qendër, kush po merret me atë që ka vërtet rëndësi?

Në jetën publike po ndodh një zhvendosje e dukshme dhe e dëmshme politika po kthehet gjithnjë e më shumë në industri imazhi, ndërsa një pjesë e gazetarisë po largohet nga roli i vëzhguesit kritik për t’u afruar me protagonizmin politik.

Politikanët nuk mjaftohen më me konferenca për shtyp, debate parlamentare apo deklarata institucionale. Ata prodhojnë video, publikojnë fotografi, komentojnë çdo zhvillim dhe reagojnë ndaj çdo kundërshtari. Çdo dalje bëhet mundësi për të tërhequr vëmendje dhe shumicën e rasteve vetëm për këtë, çdo deklaratë një përpjekje për të dominuar bisedën publike.

Në këtë realitet, nuk kërkohen më vetëm vota. Kërkohen ndjekës, pëlqime, shpërndarje dhe duartrokitje virtuale.
Por kur imazhi i politikanit bëhet më i rëndësishëm se rezultatet e tij, lind pyetja…a po zëvendësohet politika nga komunikimi politik?

Një video bëhet virale brenda një ore. Një problem publik mund të mbetet pa zgjidhje për njëzet vjet.

Kur deklaratat zëvendësojnë vendimet

Ekonomia, emigracioni, korrupsioni, arsimi, shëndetësia, drejtësia, papunësia dhe siguria janë tema që rikthehen në çdo cikël politik. Ndryshojnë qeveritë, partitë dhe premtimet, por shumë prej problemeve mbeten po aty.
Problemi nuk është se politikanët flasin. Është se shpesh të folurit bëhet zëvendësues i veprimit.

Një deklaratë kundër korrupsionit nuk është luftë kundër korrupsionit. Një vizitë në spital nuk është reformë në shëndetësi. Një fotografi me të rinjtë nuk është politikë punësimi. Dhe një premtim për të ndalur emigracionin nuk është strategji që u jep njerëzve arsye për të qëndruar.

Megjithatë, prezantimi i një aktiviteti shpesh shitet si provë e punës së kryer. Problemi shpallet, diskutohet, përdoret në përplasjet politike dhe pastaj harrohet, derisa të rikthehet në ciklin e radhës të deklaratave.
Ndërkohë, përgjegjësia kalon nga një institucion te tjetri, nga qeveria te opozita, nga e kaluara te premtimet për të ardhmen.

Po gazetaria? Kush e mban pushtetin përgjegjës?

Gazetaria ka një mision thelbësor në demokraci: të kontrollojë pushtetin, të verifikojë deklaratat, të kërkojë llogari dhe të informojë publikun në mënyrë të pavarur.

Por çfarë ndodh kur gazetari nuk kënaqet më me rolin e atij që bën pyetje dhe kërkon të bëhet protagonist i debatit politik?Kur intervista kthehet në arenë për ekspozimin e qëndrimeve personale? Kur analiza zëvendësohet nga përplasja dhe komenti politik bëhet i vështirë për t’u dalluar nga pozicionimi politik?

Gazetarët kanë të drejtë të kenë opinione dhe të kritikojnë. Por të analizosh pushtetin është një gjë, të bëhesh pjesë e lojës së tij politike është tjetër. Detyra e gazetarit nuk është të jetë pa mendime, por të mos ngatërrojë opinionin me faktin, kritikën me aktivizmin dhe informimin me protagonizmin personal.

Kur gazetari sillet si politikan, rrezikon të humbasë distancën profesionale. Dhe publiku humbet një pikë të rëndësishme referimi për të dalluar informacionin nga pozicionimi politik.Gazetaria nuk ka nevojë për më shumë protagonistë në ekran. Ka nevojë për pyetje të vështira, verifikim dhe pavarësi.

Dy role, një garë për vëmendje

Politikanët duan të kontrollojnë mesazhin. Disa gazetarë duan të përcaktojnë debatin. Të dyja palët konkurrojnë për vëmendjen publike, ndërsa qytetarët rrezikojnë të mbeten spektatorë të një shfaqjeje ku ndryshojnë personazhet, por jo skenari.

Politikanët sulmojnë, gazetarët reagojnë. Gazetarët provokojnë, politikanët përgjigjen. Një deklaratë prodhon një tjetër, një debat televiziv ushqen rrjetet sociale dhe cikli vazhdon.

Vëmendja nuk mungon. Ajo që mungon shpesh janë rezultatet.

Sigurisht, jo çdo politikan që përdor rrjetet sociale është thjesht një influencues dhe jo çdo gazetar që shpreh opinion ka braktisur profesionin. Problemi nis kur kufijtë mes roleve mjegullohen dhe protagonizmi bëhet më i rëndësishëm se përgjegjësia.

Demokracia ka nevojë për politikanë që marrin vendime dhe gazetarë që i kontrollojnë ata. Jo për dy grupe figurash publike që konkurrojnë për të njëjtën skenë.

Kush merret me problemet që mbeten?

Kur politikanët janë të zënë me imazhin e tyre dhe gazetarët me profilin personal, kush i ndjek premtimet deri në fund? Kush pyet ku shkuan fondet, pse reformat mbetën në letër dhe kush duhet të mbajë përgjegjësi?

Përgjegjësia nuk përfundon me një deklaratë, një intervistë apo një postim në rrjetet sociale.

Politikanët duhet të gjykohen nga vendimet dhe rezultatet e tyre. Gazetarët nga saktësia, pavarësia dhe integriteti i punës. Numri i ndjekësve nuk është bilanc qeverisjeje, as popullariteti televiziv provë e cilësisë gazetareske.
Ndoshta kjo është kriza që duhet të na shqetësojë më shumë: kemi gjithnjë e më shumë komunikim, por jo domosdoshmërisht më shumë përgjegjësi. Kemi debate për problemet dhe debate për njerëzit që flasin rreth tyre, por shumë pak këmbëngulje për zgjidhjen e tyre.

Shoqëria nuk ka nevojë për një tjetër garë për vëmendjen. Ka nevojë për politikë që matet me rezultate, gazetari që nuk i shërben as pushtetit dhe as ambicies personale, dhe institucione që e kuptojnë llogaridhënien si detyrim, jo si strategji komunikimi.

Në fund, pyetja nuk është nëse politikanët duhet të përdorin rrjetet sociale apo nëse gazetarët duhet të kenë opinione. Pyetja është nëse secili po përmbush ende rolin për të cilin ekziston. Sepse kur politikanët harrojnë të qeverisin dhe gazetarët harrojnë të kontrollojnë pushtetin, publiku mbetet mes zërave që flasin pa pushim, por nuk japin përgjigje. Politikanët mund të fitojnë ndjekës. Gazetarët mund të fitojnë audiencë. Por kush do ta fitojë betejën për zgjidhjen e problemeve?

Demokracia nuk ka për më shumë personazhe publike. Ka nevojë për më shumë llogaridhënie. Dhe llogaridhënia nuk transmetohet drejtpërdrejt. Ajo dëshmohet me rezultate.