Në përshkrimin që shoqëron postimin, kreu i qeverisë ka përdorur një ton ironik duke shkruar: “Eh eh eh, llafet i merr lumi”.

Transformimi i lumit Lanë ka qenë pjesë e projekteve urbane për përmirësimin e infrastrukturës dhe mjedisit në Tiranë, duke synuar jo vetëm parandalimin e përmbytjeve, por edhe krijimin e hapësirave më të rregullta dhe funksionale për qytetarët./et

Mbledhja e këtij viti u fokusua në një nga temat më jetike për të ardhmen e rajonit: “Përdorimi i Inteligjencës Artificiale në arsim”.

Gjatë fjalës së saj, Çaushi theksoi se Shqipëria është e vendosur për një transformim rrënjësor digjital, duke përgatitur brezat e rinj për tregun e punës së të ardhmes. Ajo nënvizoi se përdorimi i Inteligjencës Artificiale (IA) në shkolla nuk është thjesht çështje teknologjie, por një mision për të garantuar qasje të barabartë për çdo nxënës.

“Shqipëria po punon për një qasje të balancuar ndaj Inteligjencës Artificiale, ku fokusi kryesor mbetet etika, trajnimi i vazhdueshëm i mësuesve dhe bashkëpunimi ndërkombëtar,” u shpreh deputetja Çaushi.

Ajo solli si shembull suksesi projektin SMARTlab, duke e cilësuar si një dëshmi konkrete të angazhimit të shtetit shqiptar në krijimin e laboratorëve inteligjentë që nxisin kreativitetin dhe inovacionin te të rinjtë.

Përveç punimeve zyrtare, deputetja Çaushi zhvilloi një takim dypalësh me Z. Refik Özen, Kryetar i Delegacionit të Turqisë në këtë asamble. Diskutimi mes dy zyrtarëve u fokusua në mundësitë që ofron inteligjenca artificiale për brezat e rinj dhe nevojën për një kornizë të përbashkët rregullatore në nivel rajonal.

Pjesëmarrja e delegacionit shqiptar në këtë aktivitet konfirmon rolin aktiv të Kuvendit të Shqipërisë në nismat rajonale, duke e pozicionuar vendin tonë si një partner serioz në proceset e transformimit teknologjik dhe edukativ në Evropën Juglindore./ET

]]> https://fjala.al/e-turpshme-mjeshtri-i-madh-qamil-prizreni-3-dite-ne-radhe-per-nje-abone-autobusi/ Thu, 30 Apr 2026 12:31:10 +0000 https://fjala.al/?p=846445 Një situatë e pakuptimtë dhe fyese është denoncuar publikisht nga gazetari Bledi Mane, ku viktimë e burokracisë dhe kaosit të transportit publik në Tiranë ka rënë edhe piktori i njohur, Qamil Prizreni.

Në moshën 88-vjeçare, “Mjeshtri i Madh” i artit pamor është detyruar të presë për tre ditë me radhë në sportelet e shitjes së aboneve, vetëm 100 metra larg godinës së Bashkisë së Tiranës. Ky kaos, që përsëritet çdo fundmuaji, ka ngritur një valë irritimi mbi mënyrën se si trajtohen qytetarët e vendit.

“Ja ku është i nderuari Qamil Prizreni, mjeshtri i madh i artit tonë pamor, 100 metra larg godinës së bashkisë së Tiranës ku çdo fundmuaji gjullurdia dhe kaosi janë skena të përsëritura.

Oooo Bashki, shitini abonetë kudo në çdo pikë ku paguhen dritat, uji, gjobat. Shitini kudo në çdo zyrë të Postës Shqiptare, shitini edhe online siç shisni e siç blini brekët tuaja o zyrtarë kaotikë!” shkruan Mane në reagimin e tij, teksa ka postuar edhe disa foto.

Gazetari Mane i është drejtuar drejtpërdrejt zyrtarëve të lartë, përfshirë Ogerta Manastirliun dhe Erion Braçen, duke kërkuar që ky problem të marrë fund. Propozimi është i qartë: digitalizimi i procesit. Në një kohë kur flitet për shërbime online, është e papranueshme që të moshuarit të dergjen rrugëve për një copë karton udhëtimi.

Pse nuk shiten abonetë në çdo pikë të Postës Shqiptare apo në platformat online? Kjo mbetet pyetja që Bashkia e Tiranës ende nuk i ka dhënë përgjigje, ndërsa skenat si kjo e piktorit Prizreni turpërojnë menaxhimin e kryeqytetit./et

Bashkë me drejtoreshën e AAPSK, Risena Xhaja, ministri Lamallari tha se fondi i posaçëm është një instrument i qartë që tregon se shteti nuk mjaftohet vetëm me sekuestrimin dhe konfiskimin, por shkon një hap më tej.

“Pasuritë e konfiskuara po rikthehen në investime sociale konkrete, në mbështetje të komuniteteve. Kjo si qasje është jo vetëm reagim ndaj krimit, por edhe parandalim dhe rehabilitim. 21 projektet janë fokusuar te parandalimi i kriminalitetit tek të rinjtë; riintegrimi i viktimave; mbështetja për familjet e punonjësve të rënë në detyrë dhe trajtimi i varësive dhe rehabilitimi.
Ky është një moment shumë domethënës, sepse sot po i japim një kuptim konkret një parimi të drejtë; që pasuritë e ardhura nga krimi duhet t’i kthehen shoqërisë si vlerë dhe mundësi për ata që kanë më shumë nevojë”, tha Lamallari.

Drejtoresha e AAPSK tha se vitin e ardhshëm do të hapet sërish një tjetër thirrje për organizatat që duan të përdorin e pasuritë e konfiskuara.

Më tej gjatë takimit u formalizua bashkëpunimi ndërinstitucional mes AAPSK dhe Shërbimit Social Shtetëror, përmes nënshkrimit të një marrëveshjeje mes drejtoreshës së AAPSK, Risena Xhaja, dhe drejtoreshës së Përgjithshme të Shërbimit Social Shtetëror, Reme Xholi.

Ky bashkëpunim synon të garantojë që fondet të adresojnë nevoja konkrete sociale dhe të rrisë qëndrueshmërinë e këtij mekanizmi në kohë./kb

Një çarje publike, dikur e paimagjinueshme, është hapur brenda Partisë Socialiste të Shqipërisë (PS), që prej kohësh dominon skenën politike. Ish-ministrja e Jashtme dhe deputetja Elisa Spiropali ka dalë hapur kundër kryeministrit Edi Rama, duke publikuar një deklaratë sfiduese në rrjetet sociale me titullin “Më përjashto”, e cila nxjerr në pah pakënaqësitë në rritje ndaj drejtimit të partisë pas më shumë se një dekade në pushtet.

Përplasja shpërtheu gjatë një mbledhjeje me dyer të mbyllura të grupit parlamentar socialist më 27 prill. Sipas raportimeve të shumta, Rama e ka kritikuar ashpër Spiropalin për aktivitetin e saj të fundit në rrjetet sociale dhe për mungesën në një votim të rëndësishëm, duke i dhënë një ultimatum: “Ose je me ne, ose kundër nesh. Herën e parë nuk erdhe në votim, herën e dytë bëre zhurmë, herën e tretë je jashtë grupit.”

Spiropali reagoi të nesërmen me një postim të fortë në Facebook me titull “Më përjashto”. Ajo hodhi poshtë akuzat se po sulmonte vetë partinë, duke kritikuar në vend të kësaj atë që e konsideron si centralizim të tepruar, përzierje të rrezikshme mes partisë dhe institucioneve shtetërore, si dhe një prirje drejt kontrollit burokratik që mbyt debatin e vërtetë politik. “Debatet e brendshme, sado të forta të jenë, nuk duhet të kthehen në spektakël ndëshkues publik”, shkroi ajo, duke shtuar se mendimi ndryshe po barazohet me mungesë besnikërie.

Kjo është hera e parë që Spiropali – një figurë prej kohësh besnike ndaj Ramës, e cila më parë ka shërbyer edhe si Kryetare e Kuvendit – del publikisht me kritika kaq sistemike, pas largimit të saj të fundit nga posti i ministres së Jashtme.

Një parti nën presion

Përplasja nuk ndodh në vakum. Partia Socialiste siguroi një mandat të katërt radhazi në vitin 2025, por fitorja është shoqëruar me akuza të vazhdueshme për korrupsion, protesta kundër qeverisë dhe skandale të bujshme. Arrestimi dhe largimi nga detyra i kryebashkiakut të Tiranës Erion Veliaj – një figurë që shihej si pasardhës i mundshëm – ka trazuar më tej ekuilibrat e brendshëm të partisë.

Qëndrimi i Spiropalit lidhet edhe me tensione të mëparshme që përfshijnë ish-zëvendëskryeministren Belinda Balluku, rasti i së cilës për imunitetin thuhet se ka shkaktuar debate të forta. Edhe zëra të tjerë të rëndësishëm, si deputeti Erion Braçe, kanë nisur të sinjalizojnë nevojën për reforma të brendshme, duke treguar se pakënaqësia nuk është e izoluar.

Ndërkohë, lideri i opozitës Sali Berisha e ka shfrytëzuar përplasjen, duke e cilësuar si provë se Partia Socialiste është “në grahmat e fundit” dhe e përfshirë nga korrupsioni.

Një test për kontrollin e Ramës – dhe për pjekurinë demokratike të Shqipërisë

Kjo përplasje publike është më shumë sesa një dramë personale; ajo nxjerr në pah probleme më të thella strukturore në qeverisjen shqiptare. Edi Rama ka centralizuar me mjeshtëri pushtetin që nga viti 2013, duke e kthyer Partinë Socialiste në një makineri elektorale efikase. Por pikërisht ky efikasitet tani rrezikon të kthehet në dobësi. Kur besnikëria vihet mbi debatin dhe kritika përballet me kërcënime për përjashtim, edhe një parti dominuese fillon të marrë tipare autoritarizmi që dikur i kundërshtonte.

Sipas vëzhguesve, sfida e Spiropalit është e rëndësishme sepse ajo nuk është një figurë periferike. Si diplomate e aftë dhe figurë institucionale me përvojë, thirrja e saj për një ndarje më të qartë mes partisë dhe shtetit përkon me shqetësimet e kahershme të Bashkimit Europian për shtetin e së drejtës dhe pavarësinë e institucioneve në rrugën e Shqipërisë drejt integrimit. Brukseli po e ndjek nga afër situatën: pluralizmi i vërtetë i brendshëm do të forconte kredencialet e Tiranës, ndërsa një reagim i ashpër mund të përforconte perceptimet për rrëshqitje të demokracisë.

Për Ramën, dilema është e qartë. Përjashtimi ose anashkalimi i Spiropalit mund të rikthejë disiplinën në afat të shkurtër, por do të largonte moderatët dhe do të ushqente narrativat për autoritarizëm. Nga ana tjetër, injorimi i saj rrezikon të inkurajojë më shumë zëra kritikë në një kohë kur partia përballet me presione të jashtme nga protestat dhe sulmet e opozitës./fjala.al

Kur Partia Socialiste vendosi të bëhej barrikadë në mbrojtje të imunitetit të ish-zv.kryeministres Belinda Balluku në mars të këtij viti, deputetja socialiste Elisa Spiropali ishte ndër të paktët që doli nga rreshti.

E shkarkuar befas nga posti i ministres së Jashtme në kabinetin qeveritar të Ramës, Spiropali i mungoi apelit në seancën parlamentare për votimin e çështjes së Ballukut, çka solli më pas një ndarje të saj nga partia ku ndërtoi të gjithë karrierën politike, duke mbajtur detyra të larta shtetëtore si kryetare e Kuvendit dhe ministre.

Në mbledhjen e fundit të grupit parlamentar të martën, u raportua se Spiropali mori një  paralajmërim të qartë nga Rama për përjashtim nga radhët e Partisë Socialiste.

Shkak i përplasjes u bë një postim i Spiropalit në faqen e saj në Facebook, ku ajo kritikonte pa emra të përveçëm modelin e qeverisjes së sotme dhe deformimin në zemër të pushtetit, që po e kthente sipas saj Partinë Socialiste nga një parti e gjallë në “një strukturë fosile”.

Në një postim të dytë drejtuar Ramës, Spiropali foli më tej për një qeverisje që e kishte barazuar shtetin me partinë dhe ku nuk lejoheshin zërat kritikë.

“Kërcënimi për përjashtim nga grupi më shqetëson më pak se ideja se mund të normalizohet mendimi që një grupim politik duhet të funksionojë përmes frikës”, shkrujti ndër të tjera Spiropali, ndërsa shtoi se kritikat e saj kërkonin ‘ndarjen e partisë nga shteti’.

Spiropali u përfshi në politikë në vitin 2009 dhe e ndërtoi profilin e saj publik si mbështetëse e flaktë e Edi Ramës. Kritikat e saj ndaj qeverisjes kanë tërhequr vëmendjen në një ambjent politik të kontrolluar nga kryetari i partisë dhe bindja uniforme e deputetëve.

Edhe pse në dukje të nxitura nga hatërmbetjet personale pas largimit nga detyra e ministres së Jashtme, kritikat e Elisa Spiropalit prekin sipas analistëve të politikës çështje të rëndësishme për politizimin e shtetit dhe mungesën e lirisë së shprehjes brenda partisë në pushtet.

“Në këto kritika nuk gjen asgjë politike. Në kuptimin që nuk ka një kritikë politike të strukturuar dhe të bazuar në ide politike, vizion apo strategji të caktuar,” tha për BIRN Ervis Iliazaj, pedagog i Shkencave Politike.

Gjithsesi, ai thekson se “kritikat që po adreson Spiropali janë për t’u përshëndetur, pasi është ndoshta hera e parë që nga viti 2013 që një eksponent i Partisë Socialiste bën kritika kaq hapur për mënyrën sesi funksionon ajo parti”.

Për gazetarin Lutfi Dervishi, kritikat e Spiropalit nuk duhen reduktuar “vetëm te inati personal”.

“Kritikat e saj prekin një çështje reale: raportin parti, shtet, pushtet dhe administratë. Pra, pyetja nuk është vetëm: Pse flet Elisa tani? Pyetja më e rëndësishme është: A janë të vërteta disa nga gjërat që thotë?” tha ai.

Edhe pse Partia Socialiste ka struktura, forume, grup parlamentar, kongrese dhe mbledhje, debati real sipas Dervishit matet me një gjë të thjeshtë: “A mund të kundërshtosh publikisht pa u konsideruar tradhtar?”

‘Partitë-njeri’

Në polin tjetër të politikës, në Partinë Demokratike të kontrolluar prej 3 dekadash nga Sali Berisha, ish-deputeti Ervin Salianji po sfidon prej disa muajsh lidershipin në garën për kryetarin dhe mbi mënyrën se si drejtohet opozita.

Por Salianji është shpallur gjithashtu tradhtar, ndërkohë që drejtuesit e lartë të PD e konsiderojnë atë të vetëpërjashtuar.

Mes situatave në dy partitë kryesore ka ngjashmëri, por edhe dallime të mëdha. Megjithatë, të dyja rastet ekspozojnë drejtimin autoritar të partive politike në Shqipëri.

Sipas Dervishit, figura brenda partive të mëdha po kërkojnë të ndërtojnë profile kritike ndaj lidershipit. Por dallimi qëndron tek pozicioni, pasi Spiropali vjen nga zemra e pushtetit, ndërsa Salianji vjen nga opozita dhe e ndërton profilin mbi idenë që PD duhet të ketë.

“Pra, Spiropali duket si rebelim nga brenda pushtetit. Salianji si përpjekje për reformim nga brenda opozitës. Njëra sfidon partinë që qeveris, tjetri sfidon partinë që nuk po arrin të fitojë,” theksoi ai.

Iljazaj e sheh ndryshimin te synimet politike të sfidantëve. Sipas tij, Spiropali nuk shfaq ambicie për të drejtuar Partinë Socialiste, ndërkohë që lëvizja e Salianjit mbart sipas tij elementë të një lëvizjeje politike me objektiv të caktuar dhe të strukturuar.

“Spiropali duket sikur kërkon pushtet brenda pushtetit të Edi Ramës dhe jo ta zëvëndësojë atë, ndërsa nga ana tjetër Salianji i ka kritikat më thelbësore dhe më politikisht të artikuluara,” tha ai.

Gjithsesi, të dy situatat politike në partitë e mëdha tregojnë për mungesën e demokracisë së brendshme dhe personalizimin në drejtimin e partive politike.

“Janë parti-njeri,” thotë Iljazaj, duke shtuar se “personalizimi i politikës në Shqipëri është në nivele si kurrë më parë”.

Edhe Dervishi thotë se partitë rrotullohen rreth ‘udhëheqësit’ dhe se mungesa e debatit brenda tyre e dëmton demokracinë e vendit.

“Kur partitë e mëdha nuk prodhojnë demokraci brenda vetes, nuk mund të prodhojnë demokraci serioze në shtet. Parlamenti bëhet noter, qeveria bëhet zyrë e kryetarit, administrata bëhet zgjatim partie, kurse deputeti shpesh kthehet në buton/bufon me imunitet,” theksoi ai.

Dervishi beson se arsyet e kësaj sjelljeje politike lidhen me disa faktorë, përfshirë kulturën politike të trashëguar nga diktatura apo kapjen e shtetit nga partia. Nga ana tjetër, sistemi elektoral me lista të mbyllura i jep kryetarit fuqi të jashtëzakonshme mbi karrierën politike të deputetëve dhe sipas Dervishit “kur mandatin ta jep kryetari, fjala jote nuk ka peshë”.

“Këtu, partitë nuk kanë frikë nga kundërshtari, kanë frikë nga anëtari i partisë që fillon të mendojë me zë të lartë,” theksoi ai.

Për Iljazajn, partitë politike në Shqipëri janë më shumë ndërmarrje private sesa institucione publike, një tipar që cenon demokracinë në tërësi.

“Ne kemi ndërtuar në përgjithësi në Shqipëri një model lidershipi të bazuar te karizma, te vizioni apo vendimarrjet personale. Më shumë i besojmë personit sesa strukturave,” tha Iljazaj.

“Kjo ka sjellë ushtrimin e pushtetit në mënyrë autokratike në të gjitha nivelet. Për të gjitha këto arsye, nëse nuk ka demokraci brenda partive, nuk mund të ketë demokraci në Shqipëri,” përfundoi ai.

Të dhënat e bëra publike në raportin e Komunitetit të Energjisë “Mekanizmi i Rregullimit të Karbonit në Kufi” tregojnë se Shqipëria u avantazhua në raport me vendet e tjera të rajonit në eksportet e saj që vijnë nga burime të rinovueshme.

Konkretisht, sipas raportit të parë tremujor mbi zbatimin e Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM), prodhimi hidroenergjetik i Shqipërisë u rrit ndjeshëm, duke e kthyer vendin në një eksportues neto shumë më agresiv të energjisë drejt rajonit dhe tregut të Bashkimit Europian.

“Prodhimi hidro në Shqipëri u rrit me 1.34 TWh (+70%) në tremujorin e parë të vitit 2026 krahasuar me të njëjtën periudhë të vitit 2025, nga 1.93 TWh në 3.27 TWh”, thuhet në raport, ndërsa rritja u përqendrua kryesisht në janar dhe shkurt, me përkatësisht +72% dhe +84%, duke reflektuar kushte hidrologjike jashtëzakonisht të favorshme.

Kjo tepricë sipas raportit u përkthye menjëherë në eksporte më të larta. Shqipëria rriti eksportet e planifikuara drejt Greqisë me 4,100 MWh në ditë, drejt Kosovës me 3,700 MWh në ditë dhe drejt Malit të Zi me 2,000 MWh në ditë.

I njëjti dokument vlerëson se “këto ndryshime në flukset tregtare përfaqësojnë një lëvizje neto prej afërsisht 1.2 TWh energji shqiptare që doli jashtë vendit në tremujorin e parë të vitit 2026”, një volum që përputhet pothuajse plotësisht me rritjen shtesë të prodhimit hidro.

Efekti ekonomik bëhet edhe më i madh për shkak të mënyrës se si CBAM trajton energjinë shqiptare. Ndryshe nga Serbia, Bosnja apo Mali i Zi, Shqipëria ka faktor emetimi zero, që do të thotë se eksportet e saj drejt Bashkimit Europian nuk ngarkohen me kosto shtesë karboni.

“Energjia elektrike e importuar në Bashkimin Europian nga Shqipëria nuk u prek financiarisht nga CBAM”, thekson raporti, duke shtuar se kjo “krijoi një stimul tregtar për importimin e energjisë elektrike shqiptare në tregjet e BE-së”.

Një situatë si kjo e kthen Shqipërinë në një korridor preferencial energjie drejt tregut europian, veçanërisht drejt Greqisë dhe më tej Italisë. Raporti vëren se eksportet nga Shqipëria drejt Greqisë u theksuan, ndërsa energjia shqiptare, së bashku me prodhimin e lartë grek, u ridrejtua më tej drejt Bullgarisë dhe Italisë.

Komuniteti i Energjisë paralajmëron se sistemet e dominuara nga hidro si Shqipëria “duken se janë në një pozitë strukturore më konkurruese”, duke sugjeruar se CBAM po krijon fitues dhe humbës afatgjatë në rajon. Në kontrast, vendet me prodhim më të lartë nga qymyri përballen me tarifa të rënda.

Mali i Zi, për shembull, paguan rreth 73.8 euro për çdo MWh të eksportuar në Bashkimin Europian, ndërsa Shqipëria zero. “Kontrasti mes Shqipërisë dhe Malit të Zi tregon se si faktori i emetimit në nivel vendi formëson tregtinë ndërkufitare”, shkruan raporti, duke e vendosur Shqipërinë në anën përfituese të transformimit të ri energjetik europian. /Monitor/kb

Nga Leonad Veizi

Ai shkroi për ferrin. Nuk e shpiku. Thjesht i e zbërtheu. Por kjo u cilësua blasfem. Jo sepse guxoi të përshkruante errësirën, por sepse i dha asaj formë, emra dhe fytyra. Në vargjet e tij, ferri nuk ishte më një abstraksion teologjik, por një hartë e gjallë e mëkateve njerëzore, ku pushteti, lakmia dhe hipokrizia merrnin dënimin e tyre të përjetshëm. Në ferrin e tij nuk digjeshin vetëm mëkatarët anonimë, por edhe figura të njohura, madje edhe njerëz të Kishës. Kjo ishte blasfemia e vërtetë: jo përshkrimi i ndëshkimit hyjnor, por guximi për ta lidhur atë me realitetin konkret. Në atë epokë kur fjala kontrollohej dhe besimi diktohej, Dante e përdori poezinë si një gjyq i hapur. Dhe për këtë, u dënua me mërgim. Sepse ferri i Dantes nuk ishte vetëm një vend. Ishte një pasqyrë. Dhe kushdo që guxonte të shihte brenda saj, rrezikonte të njihte veten…

…Viti 1921 u shpall “viti i Dantes”. Europa ende po dilte nga hijet e Luftës së Parë Botërore, ndërsa Italia kërkonte të rigjente një identitet kulturor të qëndrueshëm në mes të trazirave politike. Në këtë klimë, 600-vjetori i vdekjes së Dante Aligerit – më 14 shtator 1321 – u kthye në një moment reflektimi jo vetëm letrar, por edhe moral e institucional. Dhe ndër institucionet që nuk mund të mungonin ishte vetë Vatikani.

Papa Benedikti XV vendosi të botonte një enciklikë kushtuar poetit, një akt që, përtej ceremonisë, kishte peshë simbolike të veçantë. Sepse Dante nuk ishte vetëm autori i “Komedisë Hyjnore”; ai ishte një nga kritikët më të ashpër të Kishës së kohës së tij. Në vargjet e tij, ai nuk ngurroi të denonconte korrupsionin papal, të sulmonte ndërhyrjen e Kishës në pushtetin laik dhe të kërkonte një ndarje të qartë mes autoritetit shpirtëror dhe atij politik.

Për këtë arsye, Dante u përndoq, u përjashtua dhe u la në mërgim – një fat që e shoqëroi deri në vdekje. Kisha, për shekuj, e mbajti një distancë të ftohtë ndaj tij, shpesh duke preferuar heshtjen përballë një figure që nuk i bindej autoritetit të saj.

Por historia ka një mënyrë të veçantë për të kthyer rolet. Në vitin 1921, e njëjta Kishë që dikur e kishte parë me dyshim, tani e ngrinte Danten në piedestal. Në enciklikën e tij, Papa Benedikti XV e përshkroi poetin si një figurë të pakrahasueshme në historinë e njerëzimit, duke deklaruar se bota rrallë kishte njohur një madhështi të tillë dhe se trashëgimia e tij ishte një pasuri universale, përtej kufijve të Italisë.

Ky ndryshim nuk ishte vetëm një akt rehabilitimi kulturor; ishte edhe një reflektim i kohëve të reja. Pas shekujsh konfliktesh mes mendimit të lirë dhe autoritetit fetar, Vatikani po përpiqej të afrohej me figurat që dikur i kishte refuzuar. Në një farë mënyre, enciklika ishte një pranim i heshtur se kritikat e Dantes nuk mund të fshiheshin më – përkundrazi, ato duhej të përthitheshin si pjesë e trashëgimisë së përbashkët.

Por pyetja mbetet: a ishte ky një akt i sinqertë vlerësimi, apo një përpjekje për të përvetësuar një figurë që historia e kishte vendosur tashmë përtej çdo institucioni?

Sepse Dante, në thelb, nuk i përkiste as Kishës, as shtetit. Ai i përkiste letërsisë, mendimit kritik dhe asaj tradite që sfidon pushtetin – çfarëdo forme që ai merr. Dhe ndoshta kjo është ironia më e madhe e vitit 1921: që një poet i përndjekur nga autoriteti, u kthye, pas gjashtë shekujsh, në një simbol që vetë autoriteti kërkonte ta përqafonte.

Në fund, siç sugjeronte edhe vetë Papa në fjalët e tij, studimi i Dantes nuk është vetëm një ushtrim kulturor, por një rrugë drejt së vërtetës. Dhe pikërisht këtu qëndron forca e tij – në aftësinë për të mbetur aktual, sfidues dhe i papërshtatshëm për çdo pushtet që kërkon ta kufizojë.

Partitë e tjera të vogla kanë një prezencë thuajse simbolike në ekranet kombëtare. Partia Republikane zë 1.66%, ndjekur nga Lëvizja Shqipëria Bëhet me 0.68%, Partia e Lirisë me 0.15% dhe Partia “Mundësia” me 0.11% Shifra këto që tregojnë se hapësira mediatike shqiptare dominohet nga dy forcat kryesore politike PD dhe PS, ndonëse dukshëm me një avantazh të theksuar për demokratët.

Edhe në nivel personal, Berisha renditet si aktori politik më i pranishme në ekranet shqiptare duke zënë 30.16% të kohës televizive.

Megjithatë, pavarësisht kësaj pranie dominuese në ekranet shqiptare, Sali Berisha nuk po arrin të përkthejë ekspozimin mediatik në mbështetje reale në terren. Të tetë protestat e tij  kundër Edi Ramës janë karakterizuar nga pjesëmarrje e ulët.

Shpresat e demokratit tani duket se janë zhvendosur te protesta e paralajmëruar për 8 majin, të cilën Berisha e cilëson si “betejë vendimtare”, njëjtë siç ka bërë edhe 8 herët e tjera. /et

Meta ka ofruar 50 mijë euro garanci pasurore, në këmbim të vendosjes ndaj tij të një mase më të lehtë sigurie.

Meta kishte ofruar edhe më herët garanci pasurore prej 50 mijë eurosh në GJKKO, për lënien e qelisë, kërkesë e cila iu refuzua nga Gjykata e Posaçme.

Ish-presidenti mbahet në burg që prej tetorit 2024 dhe përballet me akuza për korrupsion në lidhje me aferën CEZ-DIA, kontratën lobuese të LSI-së në SHBA, si dhe për pastrim parash e fshehje pasurie. Dosja ndaj tij dhe ish bashkëshortes Kryemadhi, tashmë ka kaluar për gjykim në themel./et