Ellen E Jones

Një grua mund ta njohësh edhe nga njerëzit me të cilët zgjedh të rrethohet. Gjatë muajve të fundit kam folur me disa prej atyre që u gjendën pranë Marilyn Monroe-s gjatë 36 viteve të saj të jetës. Në pamje të parë, këtë e bëja për një dokumentar radiofonik që përkon me 100-vjetorin e lindjes së saj. Por kisha edhe një kuriozitet personal: të kuptoja nëse, në një jetë tjetër, unë dhe Marilyn do të kishim mundur të ishim mike.

Gjëja e parë që duhet thënë për shoqet e Monroe-s është se ajo kishte shumë. Fakti që, më shumë se gjashtë dekada pas vdekjes së saj, ende gjenden njerëz që e kanë njohur nga afër dhe mund të intervistohen, thotë shumë për jetën e saj të pasur me marrëdhënie njerëzore. Kjo është edhe më e habitshme duke pasur parasysh imazhin e saj si një perëndeshë e paarritshme e ekranit, që vështirë se lidhet me idenë e miqësive të zakonshme femërore.

Megjithatë, Monroe ishte me të vërtetë ajo që sot do ta quanim “girl’s girl”, një grua që krijonte lidhje të forta me gratë e tjera.

Amy Greene, ish-modele dhe e veja e fotografit Milton Greene, me të cilin Marilyn themeloi kompaninë e saj të prodhimit “Marilyn Monroe Productions”, kujton vitet kur jetuan së bashku në mesin e viteve ’50. Në atë kohë, shumë e shihnin me skepticizëm këtë afërsi. “Shoqet më thoshin: ‘Je e çmendur që e ke atë grua në shtëpinë tënde?’ Unë u përgjigjesha: ‘Çfarë po thoni? Nuk ka asgjë të tillë mes nesh. Jemi vetëm partnere pune!’ Dhe kur u njohëm më mirë dhe u bëmë mike të vërteta, e dija se ajo nuk do të më lëndonte kurrë, nuk do të ndërhynte në martesën time.”

Miqësitë femërore zënë një vend të rëndësishëm edhe në filmat e saj. Në “How to Marry a Millionaire” (1953), ajo shfaqet përkrah Lauren Bacall dhe Betty Grable, në një dinamikë të ngjashme me miqësitë moderne femërore në ekran. Në “Bus Stop”, marrëdhënia e saj me personazhet femra është po aq domethënëse, ndërsa në “Gentlemen Prefer Blondes” ajo luan përkrah Jane Russell, një tjetër ikonë e kohës.

Monroe nuk paguhej njësoj si Russell, pavarësisht famës së saj, por kjo nuk pengoi lindjen e një miqësie të sinqertë mes tyre, e cila vazhdoi edhe pas xhirimeve. Në kujtimet e saj, Russell përshkruan një ditë të thjeshtë në plazh me Marilyn: “Pimë verë, dëgjuam muzikë dhe qeshëm duke folur për problemet tona… Mendova se sa do të doja të kisha numrin e saj, sepse ajo i përkiste atij vendi ku njerëzit qeshin me dhimbjet e tyre.” Ishte gusht 1962. Të nesërmen, Russell mori lajmin për vdekjen e Monroe-s.

Jo të gjitha marrëdhëniet e saj në Hollywood ishin kaq të afërta. Mamie Van Doren, e prezantuar dikur si “përgjigjja e Universal ndaj Marilyn Monroe-s”, kujton se e takonte shpesh rivalen e saj të supozuar. Ajo e përshkruan Monroe-n si një grua të ngrohtë dhe pa ligësi, por thekson gjithashtu solidaritetin e heshtur mes grave të reja në një industri të dominuar nga burrat: “Ne kishim të njëjtat probleme. E dinim çfarë pritej nga ne nëse donim role. Ajo përballej me më shumë presion se unë.”

Sa i përket marrëdhënieve me burrat, publiku ka dëgjuar shpesh për lidhjen e saj me John F. Kennedy. Megjithatë, sipas dëshmive të miqve të saj, ndikimi i tij në jetën emocionale të Monroe-s është shpesh i mbivlerësuar në raport me rëndësinë e marrëdhënieve të saj të tjera.

Më të rëndësishëm për të ishin miqtë dhe bashkëpunëtorët platonikë, si fotografi Lawrence Schiller, me të cilin punoi në një prej seteve të saj më të diskutueshme fotografike. Një tjetër figurë e afërt ishte Sam Shaw, autori i fotografisë së famshme ku ajo qëndron mbi një rrjetë metroje me fustanin e bardhë të ngritur nga era. Në librin e tij pas vdekjes, ai e përshkruan suksesin e imazhit si kombinim të ndjenjës së saj për dritën, humorit dhe spontanitetit.

Vajza e Shaw, Edie, kujton një Monroe të butë dhe të shumëanshme, e aftë të përshtatej me çdo situatë: “Ajo fliste me ty në nivelin tënd. Me një fëmijë ishte e ëmbël dhe e thjeshtë. Me drejtues studioje ishte e fortë dhe e vendosur. Ajo mund të ishte shumë Marilyn.”

Dëshira e saj për të pasur fëmijë shpesh është parë si një nga tragjeditë e jetës së saj. Por disa nga miqtë e saj besonin se kjo dëshirë ishte më shumë e lidhur me një ideal sesa me realitetin. Ajo e donte idenë e fëmijëve, por jo domosdoshmërisht rolin e nënës në kuptimin tradicional.

Në jetën e saj, megjithatë, ajo kishte fëmijë emocionalë, lidhje të ngushta dhe marrëdhënie të thella që zëvendësonin familjen tradicionale. Ditën e vdekjes së saj, ajo kaloi orë në telefon duke ngushëlluar djalin e ish-bashkëshortit të saj, Joe DiMaggio.

Kur të gjitha këto kujtime bashkohen, del një portret shumë më i ndryshëm nga miti i Hollywood-it: jo historia e një simboli seksi të vetmuar dhe të shkatërruar nga fama, por e një gruaje të gjallë, të mençur, të ndjeshme dhe krijuese. Marilyn Monroe, sipas atyre që e njohën, ishte shumë më tepër sesa imazhi i saj publik. Dhe kushdo që e njihte nga afër, do ta konsideronte veten me fat.

“Mendoj se regjimi i talebanëve do të bjerë herët a vonë, por pyetja që duhet të bëjmë është se çfarë do të ndodhë më pas. Tani në Afganistan ekziston një situatë shumë e rrezikshme: aty takohen terroristë nga të gjitha vendet përreth. Por ka edhe nga ata që duan të kthehen për të jetuar në qytet dhe nuk duan më të luftojnë.”

Kështu shprehet regjisorja afgane Shahrbanoo Sadat në Romë, autore e filmit “No Good Men”, i cili del në kinema më 28 maj me Be Water Film dhe Medusa. Filmi është një komedi romantike e pazakontë, me protagoniste Naru (luajtur nga vetë regjisorja), e vetmja kameramane në stacionin kryesor televiziv të Kabulit, e cila përpiqet të mbajë kujdestarinë e djalit të saj pas ndarjes nga bashkëshorti.

E bindur se “burrat e mirë nuk ekzistojnë” në vendin e saj, Naru përballet me një realitet që ndryshon kur takon Qodratin, gazetarin më të rëndësishëm të Kabul News, i cili i ofron një mundësi profesionale. Mes tyre lind edhe puthja e parë në kinemanë afgane. “Isha e tmerruar nga ajo skenë”, rrëfen regjisorja, e cila u detyrua edhe të aktrojë, pasi asnjë aktore afgane nuk do ta pranonte një skenë të tillë. “Ndërsa e shkruaja isha e lumtur, por realizimi ishte krejt tjetër gjë. E dija që, duke njohur realitetin në Afganistan, do të gjykohesha sërish.”

Filmi është xhiruar në Gjermani, ku Sadat jeton në mërgim që nga viti 2021, me ndihmën e komunitetit afgan dhe një skenografie që rikrijon një Kabul të besueshëm. “Erdha në Evropë në shkurt 2020 për të shkruar dhe mbeta e bllokuar gjatë izolimit. Më pas u ktheva në Kabul, por në gusht 2021 qyteti ra në duart e talebanëve dhe u evakuova për në Gjermani. Pas kësaj, gjithçka ndryshoi. Edhe pse mendoja se një komedi romantike mund të dukej e parëndësishme, ajo u bë edhe më urgjente dhe e rëndësishme.”

Regjisorja e lindur në vitin 1990 shton se dëshiron të flasë sidomos për gratë afgane: “Ndihem si e mbijetuar krahasuar me motrat dhe nënën time. Kam privilegjin të flas anglisht dhe t’i drejtohem botës, prandaj ndiej përgjegjësi të flas në emër të grave që nuk kanë zë.”

Duke komentuar politikat e talebanëve mbi martesat e fëmijëve, ajo thotë se ato nuk përbëjnë risi: “Ato kanë ekzistuar gjithmonë. Afganistani ka qenë i mbushur me raste të tilla. Talebanët thjesht i përdorin këto çështje si mjete negociuese në marrëdhëniet me vende të tjera. Është një oportunizëm politik, jo një ndryshim real kulturor.”

Mark Blacklock

T“Hoteli i Bardhë është i ngjashëm me “Highlander” dhe Keith Richards. “Është i pavdekshëm”, deklaron Austin Collings. Collings është drejtori artistik i vendit të Salfordit – i vendosur në një ish-garazh të MOT – që gjatë dekadës së fundit është bërë një gjenerator për kulturën underground në veriperëndim. Një program që ka përfshirë ansamblin e muzikës klasike “ Manchester Collective”, një festë e setit të fundit DJ të Bertolt Brecht dhe Andy Weatherall është dëshmi e fushëveprimit të tij. Collings, Ben Ward – “kujdestari” i hotelit – dhe një ekip i ngushtë miqsh dhe bashkëpunëtorësh kanë ndërtuar një vend eksperimental arti që shërben edhe si klubi i natës underground më famëkeq i veriut.

Por, pavarësisht se vazhdon të tërheqë salla plot, Hoteli i Bardhë do të mbyllet në janar. Gjithmonë në një terren të paqëndrueshëm administrativisht, ata tani po mbyten – fjalë për fjalë. Sipas Kornizës Strategjike të Rigjenerimit të këshillit të qytetit të Salford , Hoteli i Bardhë është në një zonë me rrezik përmbytjeje. “Në thelb,” thotë Ward, “është një moçal.” Në teori, ata mund të kishin qëndruar për disa vite, por vendosën se ishte më mirë “të largoheshin sipas kushteve tona, shumë kohë para se të bëheshim muze”.

Suksesi i dekadës së kaluar – duke përfshirë koncertet e shitura nga artistë si Damo Suzuki dhe William Basinski – ka sfiduar logjikën në shumë mënyra. Hoteli White është i njohur për vështirësinë e tij për t’u gjetur, i vendosur në një zonë të rrënuar industriale që shtrihet përgjatë lumit Irwell. Burgu Strangeways është afër: ish-të burgosurit kanë raportuar se kanë dëgjuar zhurmën e klubit natën. Programi i tij ka qenë gjithmonë i djallëzuar, i bërë vetë dhe i informuar nga eksperimentalizmi i qëllimshëm. Ideja fillestare ishte se do të ishte si Colony Room Club në Soho të Londrës, ku festonin të gjithë, nga Francis Bacon te David Bowie dhe Princesha Margaret: diku që “ishte i pasjellshëm, por plot me artistë”, thotë Collings.

Nuk ishte menduar kurrë të zgjaste 10 vjet. Fillimisht, plani ishte që Hoteli i Bardhë të mbahej i hapur për një vit përpara se të zhvendosej në Los Angeles (ku ata kanë kontakte në muzikë dhe film) dhe më pas në Sarajevë (ku donin të fitonin më shumë). “Pastaj, meqenëse u bë popullor, e kupton se duhet ta vazhdojmë këtë,” thotë Ward. Collings ia atribuon suksesin një identiteti të ndërtuar rreth parimit “buxhet minimal, ide maksimale”. Nata kur ata kuptuan se me të vërtetë kishin një sukses në duar ishte në vitin 2019 kur legjenda e Detroitit, DJ Stingray, luajti dhe hapësira me kapacitet 300 vendesh ishte e mbipopulluar.

Në fillim, organizatorët kishin një politikë ku të gjithë kishin të drejtë të hynin. Ata kujtojnë një lojtar që sillte një çekiç në pistën e vallëzimit. “Por jo në një mënyrë kërcënuese, nëse kjo është e mundur”, thotë Collings. Rojet ishin ish-pjesëtarë të forcave speciale dhe sollën një qen të quajtur Luther për të ndihmuar: “Qeni bënte më shumë zhurmë se DJ”, thotë Collings. Në natën e Vitit të Ri 2017, dikush ndezi një fishekzjarr dhe ai u shpërnda rreth banakut. “Ishte pak si Bugsy Malone”, thotë Collings.

Por nën sipërfaqen kaotike, planifikimi dhe ekzekutimi mbetën parësore. Asnjë sfidë logjistike nuk ishte e pakapërcyeshme: ata dërguan një piano në të gjithë globin për grupin australian të improvizimit Necks. Çdo fitim kanalizohej direkt në vendin e ngjarjes. “Ditët e para ishin të çmendura, por kurrë të rrënuara”, thotë Ward. Ai e quan programimin e tyre “një reflektim rreth asaj që po ndodhte në lajme në atë kohë. Ne ishim në moment dhe të momentit”. Ata mbajtën “Genny Lec” gjatë gjithë ditës për zgjedhjet e Mbretërisë së Bashkuar dhe SHBA-së, ku ata transmetuan mbulim zgjedhor në ekrane të mëdha dhe publiku votoi me të pasmet e tyre, të ulur në vende me kode ngjyrash për secilën parti, dhe një shfaqje të intervistës së Princit Andrew për të cilën blenë në Pizza Express.

Së bashku, dyshja ka një energji dhe bujari të papërmbajtshme, të etur për të përmendur emrat e të gjithë njerëzve me të cilët kanë punuar në White Hotel. Collings i jep meritën Ward për një aftësi të rrallë për të bashkuar njerëzit. Ata janë krenarë që janë “të ashpër dhe të gatshëm” ndërsa pa turp përfshihen në kulturë. Ward u rrit afër. Collings është nga Radcliffe, të cilën ai e quan “lugina e qenieve”. Ai më parë ka jetuar në Prestwich, shtëpia e Mark E Smith të Fall, dhe kujtimet e Smith i shkroi si fantazmë: “Dola nga ajo duke menduar se mund të jesh klasë punëtore dhe avangardë”, thotë ai. “Humori është karburanti.”

Hoteli i Bardhë tërhoqi vëmendjen e shtypit kombëtar vetëm kur një riprodhim i funeralit të Princeshës Diana në vitin 2018, i konceptuar nga artisti Stanley Schtinter, u bë pjesë e radarëve të tabloidëve të krahut të djathtë. Klientët e rregullt të klubit parakaluan nëpër Salford duke mbajtur një arkivol të rremë, të shoqëruar nga një grup mariaçi që luante Candle in the Wind dhe një regjistrim të Jonathan Meades duke lexuar fjalimin lamtumirës të Earl Spencer për motrën e tij. Collings e përshkruan ngjarjen si “çuditërisht të ndjerë”. Daily Mail nuk u pajtua, duke e shpallur atë “të sëmurë dhe të turpshëm”. “U bë shumë e gjatë, ishte në faqen e parë”, thotë Collings. Ai thotë se disa pjesëmarrës e gjetën praninë e prindërve shqetësuese, “por mua nuk më shqetësoi. Do të shkonte gjithmonë vetëm në një drejtim”.

Muajin tjetër, ekipi që qëndron pas White Hotel do të festojë shpirtin e tij në një festival të ri tre-ditor, Black Lights, në vende përreth Blackpool-it, përfshirë sallën e vallëzimit sinonim të Strictly Come Dancing. Programi përfshin nga origjina e muzikës britanike të bas-it deri te shumë të ardhmet e saj: A Guy Called Gerald, Gescom, Space Afrika. Një vepër e re e porositur nga Mica Levi dhe Filarmonia e BBC-së do të debutojë në Shtëpinë e Operas në Blackpool. (Nëse do të kthehet vitin tjetër, varet nga shitjet e biletave.)

Ata po lançojnë gjithashtu një kompani prodhimi filmash. “Unë dhe Beni u takuam në një pijetore duke folur për Wong Kar-wain, kështu që puna me filmin është e natyrshme”, thotë Collings. Ai bashkëshkroi filmin Odyssey të vitit të kaluar, me regji nga Gerard Johnson, vëllai i Mattit të The Theatre, dhe debutimi regjisorial i Collings, një film i shkurtër i titulluar Wild Bodies, do të shkojë në qarkun e festivaleve me kolonë zanore nga Coral. “Është shumë piktoresk, por është qesharak – një përkujtim për Powell dhe Pressburger dhe Lindsay Anderson.”

Edhe pse gentrifikimi në Mançester po marshon drejt përmirësimit dhe janë planifikuar 7,000 shtëpi për zonën përreth Hotelit të Bardhë, vetë vendi nuk po zëvendësohet me apartamente, por me një park ligatinor. Ndërsa shpërbërja e Hotelit të Bardhë do të fshijë diçka shumë të rrallë – një klub të ndërtuar nga themelet i nxitur nga një frymë eksperimentimi dhe bashkëpunimi, duke shpërfillur motivin e fitimit – fryma e tij do të ndryshojë dhe as Ward dhe as Collings nuk janë sentimentalë për humbjen e ambienteve. “Është një surprizë që ka zgjatur kaq gjatë gjithsesi”, thotë Ward.

Alexis Petridis

Albumi i ri i Paul McCartney-t vendoset qartë në territorin e kujtesës. Titulli i referohet një rruge në Liverpool ku ai kaloi fëmijërinë. Edhe mënyra e publikimit ndjek këtë linjë: kënga e parë u transmetua në BBC Radio Merseyside, jo në platformat kryesore digjitale.

McCartney, në këtë fazë të karrierës, duket gjithnjë e më i orientuar drejt rishikimit të së shkuarës. Kjo shihet si në projektet e fundit rreth Let It Be, ashtu edhe në publikime dhe dokumentarë që rishikojnë periudhën e Beatles dhe Wings.

The Boys of Dungeon Lane nuk është album konceptual, por ka një bosht të qartë tematik: fëmijëria, kujtesa dhe rikthimi te burimet e hershme të inspirimit.

Disa këngë ndjekin këtë linjë më drejtpërdrejt. Mountain Top është një fantazi psikedelike e vendosur në Glastonbury, me prodhim modern dhe efekte të shumta zanore. Momma Gets By rikthen elemente të stilit të Lady Madonna, por në një ton më të zbutur.

Këngë të tjera mbeten më tradicionale në stilin e McCartney-t. Life Can Be Hard rikthehet te estetika e “muzikës së gjyshes”, me ndikime nga Tin Pan Alley dhe orkestracion me frymë xhazi.

Baladat Ripples in a Pond, Come Inside dhe We Two janë të thjeshta në tekst, por të ndërtuara mbi meloditë karakteristike të tij. Në këtë fazë të karrierës, këto këngë funksionojnë më shumë si ushtrime melodike sesa si deklarata të reja artistike.

Albumi sjell edhe momente personale. Down South kujton udhëtime të hershme me George Harrison. Dueti me Ringo Starr, Home to Us, është më i lehtë në ton dhe i fokusuar te nostalgjia.

Në tërësi, The Boys of Dungeon Lane nuk sjell një kthesë të madhe në karrierën e McCartney-t. Por ai konfirmon diçka tjetër: aftësinë e tij të vazhdueshme për të shkruar melodi funksionale, edhe në një moshë të avancuar.

Lajmin e ka ndarë vetë artistja përmes një mesazhi emocionues, ku e cilësoi këtë vlerësim si një nder të jashtëzakonshëm dhe shumë të rëndësishëm në jetën e saj artistike.

Jaho theksoi se Franca përfaqëson dashurinë për artin, kulturën dhe vlerat njerëzore, ndërsa shprehu mirënjohjen për të gjithë ata që e kanë mbështetur gjatë rrugëtimit të saj profesional.

Një falënderim i veçantë shkoi për agjentin e saj afatgjatë, Dominique Riber, si dhe për Jean-Philippe Thiellay, për mbështetjen dhe përkushtimin ndaj operës.

Sopranoja shqiptare u shpreh gjithashtu se ceremonia mori një kuptim edhe më të veçantë falë pranisë së miqve, dashamirësve të artit dhe publikut që ka vlerësuar punën e saj ndër vite.

Ermonela Jaho konsiderohet sot një nga emrat më të rëndësishëm të operës në arenën ndërkombëtare, me interpretime në skena prestigjioze si Royal Opera House, Metropolitan Opera dhe Teatro alla Scala./mxh

Institucioni më i vizituar në botë ka zgjedhur një bashkëpunim mes studiove STUDIOS Architecture Paris dhe Selldorf Architects për realizimin e projektit, i cili synon të ndryshojë ndjeshëm mënyrën se si funksionon muzeu dhe si priten vizitorët.

Një nga elementët kryesorë të planit është ndërtimi i një hyrjeje të re për publikun, me qëllim shmangien e mbingarkesës së madhe që krijohet çdo vit në ambientet e muzeut. Projekti synon gjithashtu të rrisë numrin e vizitorëve me disa milionë në vit.

Në qendër të këtij transformimi do të jetë edhe “Mona Lisa”, kryevepra e Leonardo da Vinçit, për të cilën parashikohet një hapësirë e dedikuar ekspozimi. Sipas autoriteteve franceze, kjo do t’u japë vizitorëve një eksperiencë më të organizuar dhe më moderne gjatë vizitës së veprës ikonike.

Ministria franceze e Kulturës e ka përshkruar projektin si një kombinim mes arkitekturës moderne dhe respektit për historinë e pallatit të Luvrit, duke theksuar se ideja është të krijohet një lidhje më e fortë mes muzeut dhe qytetit të Parisit.

Megjithatë, projekti nuk është pritur vetëm me entuziazëm. Kostot e larta dhe momenti politik në Francë kanë sjellë kritika të shumta, ndërsa disa zëra kanë ngritur pikëpyetje mbi prioritetet financiare të qeverisë.

Debatet janë shtuar edhe pas incidenteve të fundit në muze, përfshirë vjedhjen e bizhuterive me vlerë miliona dollarë në Galerinë Apollo dhe problemet me sigurinë e mirëmbajtjen e godinës.

Një tjetër episod që ngriti shqetësime ishte dëmtimi i qindra librave në Bibliotekën e Antikiteteve Egjiptiane pas një rrjedhjeje uji. Administrata e muzeut bëri të ditur se materialet do të restaurohen dhe nuk konsiderohen humbje të pakthyeshme.

Pavarësisht polemikave, drejtuesit e rinj të Luvrit kanë konfirmuar se projekti “Luvri – Një Rilindje e Re” do të vijojë, me synimin për ta modernizuar muzeun dhe për ta përshtatur me fluksin gjithnjë në rritje të turistëve nga e gjithë bota./mxh

Tashmë rrjetet sociale janë bërë pjesë e pandashme e jetës sonë. Aty ndajmë kujtime, emocione, gëzime… por ndonjëherë edhe krijojmë një realitet që nuk përkon me ndjenjat dhe intimitetet tona.

Njerëz që postojnë urime për çdo anëtar të familjes, nga daja te halla, nga tezja te nipi e mbesa, e madje edhe për të afërm që ndoshta nuk i kanë takuar prej vitesh.

Është bukur të kujtojmë një njeri të dashur. Por a nuk është edhe më i bukur një përqafim i ngrohtë? Një vizitë e papritur? Një kafe e pirë bashkë me ta, që vlen më shumë se mijëra fjalë të shkruara online?

Mëngjeset janë më të ëmbla kur i hap derën hallës që të pret me sytë nga rruga. Drekat janë më të bukura kur daja ulet në krye të tavolinës. Mbrëmjet janë më të ngrohta kur i kushton pak kohë tezes që ndoshta ndjen mungesën e një fjale të mirë.

Dashuria nuk ka nevojë për filtra apo “like” – ajo rritet dhe lulëzon me praninë tonë, me kujdesin dhe përkushtimin që i japim njëri-tjetrit.

A mund ta ndjejë vërtet zemra një urim në koment, kur ajo pret një përqafim në derë? A mund ta ngrohë një“like” shpirtin e një njeriu që ndjen mungesë?

Dashuria, njerëz të mirë, nuk është për t’u shfaqur, është për t’u ndjerë. Ajo nuk ka nevojë për pëlqime, por për kohë. Nuk matet me ndjekës, por me përqafime, me prezencë, me sy që flasin më shumë se çdo koment.

Le të mos i bëjmë njerëzit tanë “postime për një ditë”. Le të bëhemi ne gëzimi i tyre, ndriçimi i ditës, ngrohtësia që nuk ka nevojë për rrjete për ta treguar. Sepse dashuritë më të vërteta janë ato që nuk i sheh Facebook-u… por që i ndien zemra në heshtje, çdo ditë.

E emocionuar pas këtij triumfi, Basholli ka deklaruar për mediat në Kosovë se ky çmim ka një peshë të veçantë, sidomos për faktin se filmi buron nga një rrëfim shumë personal. Premiera e filmit në Kanë u shndërrua në një moment të paharrueshëm për ekipin, pasi publiku e priti me duartrokitje të gjata.

Filmi “Dua” rrëfen jetën, ëndrrat dhe sfidat e të rinjve në kohë konflikti, në këtë rast gjatë luftës në Kosovë. Ndërsa Basholli ka treguar se edhe vetë titulli i filmit bart një simbolikë të dyfishtë. Ajo ka zbuluar se një nga sfidat më të mëdha gjatë realizimit të filmit ka qenë rikrijimi autentik i Prishtinës së kohës së luftës, pasi shumë skena janë xhiruar në lokacione reale.

Mesazhi i filmit “Dua”, sipas regjisores Basholli, është t’u tregojë të tjerëve se edhe njerëzit në luftë janë si të gjithë të tjerët dhe kanë ëndrrat e tyre, veçanërisht adoleshentët. Pas suksesit në Kanë, “Dua” ka marrë tashmë ftesa për festivale të tjera ndërkombëtare në Francë, Gjermani dhe Bosnjë, ndërsa pritet të shfaqet edhe në PriFest në Prishtinë.

Përmes personazhit kryesor, filmi trajton temat e rritjes, shpresës dhe dëshirës për një jetë normale, pavarësisht realitetit të luftës./ET

Ky vlerësim konsiderohet një tjetër dëshmi e ndikimit ndërkombëtar të Jahos në skenën operistike botërore, duke konfirmuar gjurmën që ajo ka lënë ndër vite në artin klasik.

Në një reagim në rrjetet sociale, sopranoja ka shprehur emocionin dhe mirënjohjen e saj për këtë nder, duke falënderuar të gjithë ata që e kanë mbështetur në rrugëtimin artistik. Ajo i kushton një falënderim të veçantë Francës, vend që sipas saj e ka pranuar “me bujari” zërin dhe shpirtin e saj artistik.

“Marrja sot e titullit “Chevalier des Arts et des Lettres” është për mua një emocion i jashtëzakonshëm dhe një nder thellësisht i dashur për zemrën time, pasi Franca përfaqëson për mua dashurinë për artin, kulturën dhe të vërtetën njerëzore. Dëshiroj të shpreh mirënjohjen time më të sinqertë për të gjithë njerëzit që kanë shoqëruar rrugëtimin tim, dhe veçanërisht për Dominique Riber, agjentin tim besnik prej kaq shumë vitesh, për besimin dhe mbështetjen e tij të vazhdueshme, si dhe për Jean-Philippe Thieally, pasioni i vërtetë i të cilit për operën dhe përkushtimi i tij bujar e bënë të mundur këtë moment kaq të çmuar. Nuk mund të imagjinoja një vend më të përshtatshëm për këtë ceremoni sesa e rrethuar nga miq të sinqertë, dashamirës të artit dhe një publik që i ka dhënë kuptim të gjitha sakrificave të jetës së një artisti. E pranoj këtë vlerësim me përulësi, mirënjohje dhe emocion të thellë. Faleminderit Francë që e ke pranuar zërin dhe zemrën time me kaq bujari. Shprehim mirënjohjen tonë të sinqertë për Ambasadorin e Shqipërisë, z. Dritan Tola, për koktejin e organizuar me këtë rast”, shkruan Ermonela Jaho./A.D