Video, e bërë tashmë virale, tregon pamjet e një festimi privat pas një fitoreje të madhe… Për mua personalisht, nuk duhej të dilte në treg. Pof, nejse… Dinamon, që është Notre Dame e sportit shqiptar, e asgjësuan. E nxorrën në mes të katër rrugëve… E lanë jetime. I morën shtëpinë dhe gjithçka… Ky Zotëria në video e mori dhe për të dytin radhazi e çon në sofrën e madhe europiane, në Play-off-in e Conference League. Faleminderit Zoti Ard Bardhi!
Nuk është ky problemi Zoti Braçe. Unë mendoj që ky është shembulli që duhet ndjekur. Dhe shembuj të tillë ka jo pak në sportin shqiptar në përgjithësi dhe futbollin në veçanti… Ju nga ana juaj (ju ligjvënësit) duhet të bëni urgjentisht, një orë e më parë, ligjin e sponsorizimit… Kështu, i gjithë sporti shqiptar merr oksigjenin e duhur. E dini ju që i gjithë buxheti vjetor i sportit shqiptar, i gjithi, është 1.5 Mln €??? Ky është problemi! Dhe është problem shumë i madh… Ky buxhet e ka kthyer sportin shqiptar në “lypës”. Bëjeni urgentisht ligjin e sponsorizimit! Çlirojeni sportin! Mos shkoni shumë larg, merrni shembull nga Kosova.

Si teolog, aktivist mysliman dhe intelektual i angazhuar në çështjet fetare e shoqërore, kam folur për projektin e të ashtuquajturit “Shtet Sovran Bektashi” që në ditën e parë kur lajmi u bë publik. Qëndrimin tim kundër kësaj nisme e konsideroj në interesin real kombëtar dhe fetar të Shqipërisë. Ai nuk drejtohet kundër besimtarëve bektashinj, klerikëve apo trashëgimisë së tyre, por buron nga bindja se harmonia ndërfetare, barazia ndërmjet komuniteteve dhe karakteri unitar i shtetit janë vlera që duhet t’i mbrojmë së bashku.

Për ta kuptuar më mirë këtë qëndrim, duhet të kujtojmë se Urdhri Bektashi lindi në Anadoll dhe, gjatë historisë së tij, kaloi përndjekje, zhvendosje dhe riorganizime të shumta. Pas goditjes që pësoi nga Sulltan Mahmuti II më 1826 dhe ndalimit të tarikateve në Turqi më 1925, qendra botërore e bektashizmit u vendos në Shqipëri. Këtu Urdhri u zhvillua si bashkësi fetare dhe qendër shpirtërore botërore, jo si entitet shtetëror. Pikërisht kjo histori dëshmon se bektashizmi nuk ka nevojë për një shtet të ri për të treguar rëndësinë e tij; ai ka nevojë për liri, institucione të qëndrueshme, prona të garantuara dhe mbrojtje të trashëgimisë.

Mirëpo, në kundërshtim me këtë zhvillim historik, ndërsa nuk ekziston ende as shteti, as një ligj themelues dhe as një vendim kushtetues, kanë filluar të shfaqen funksione diplomatike. Kreshnik Grezda, një klerik protestant, është paraqitur në shkresa drejtuar ambasadave si “ambasador special”, ndërsa revista franceze “Intelligence Online” e identifikon tashmë si “ambasador të përgjithshëm”, nën drejtimin e të cilit po ndërtohet një rrjet përfaqësuesish jashtë vendit.

Kështu lind një paradoks që nuk kërkon zemërim për t’u kuptuar: një shtet që juridikisht nuk ekziston ka filluar të ketë ambasadorë, ndërsa një klerik i një tradite tjetër fetare merr rol drejtues në përfaqësimin ndërkombëtar të një tarikati shpirtëror mysliman me histori nëntëshekullore. Çështja, natyrisht, nuk është besimi personal i Grezdës dhe as e drejta e tij për të bashkëpunuar me këdo. Pyetja është se si mund të shpërndahen funksionet e një shteti përpara se ai të ekzistojë dhe përpara se të jenë konsultuar besimtarët, komunitetet fetare, shoqëria dhe Kuvendi.

Ndoshta as Dante Aligieri, gjatë udhëtimit të tij me Virgjilin, nuk do ta kishte përfytyruar një krijesë kaq të çuditshme të kohëve tona: një shtet pa shtet, një sovranitet pa atributet e sovranitetit dhe një diplomaci që lind përpara subjektit që pretendon të përfaqësojë.

Përtej këtij paradoksi, le të kthehemi te fjalimi i Kryeministrit në Kombet e Bashkuara. Fillimisht mendova se projekti ishte një ide publicitare, e konceptuar për ta paraqitur Shqipërinë si një model ndryshe në një kohë krizash të mëdha. E megjithatë, për shqetësimet e mia personale rreth këtij projekti, i jam drejtuar Kryeministrit si zyrtarisht, ashtu edhe privatisht.

Pikërisht në këtë periudhë mësova se edhe miku im, i ndjeri Gerti Bogdani, e shihte me interes këtë ide dhe ishte një prej promovuesve të saj. Dëshiroja ta takoja dhe të kuptoja arsyetimin e tij, por ai u nda nga jeta shumë shpejt dhe ajo bisedë nuk u bë kurrë. Për respekt ndaj kujtimit të Gertit, nuk dua t’i atribuoj mendime të tjera që nuk pata mundësi t’ia dëgjoja drejtpërdrejt.

Në të njëjtën kohë, nga disa pastorë miq më janë përcjellë rrëfime për interesimin e dy ish-zyrtarëve amerikanë. Njëri prej tyre është aq i lidhur me projektin, sa pretendon se e ka parë atë në formën e një imazhi vegues në ëndërr. Si teolog, nuk kam arsye ta përqesh përjetimin shpirtëror të askujt. Por një ëndërr, sado e sinqertë dhe domethënëse për personin që e ka parë, nuk mund të shndërrohet në themel për ndryshimin e rendit kushtetues të një vendi tjetër.

Të gjitha këto na sjellin te pyetja kryesore: a është krijimi i këtij shteti një nevojë reale e besimtarëve bektashinj apo një projekt i ardhur nga jashtë dhe i përqafuar për vlerën e tij publicitare, me pasoja të mundshme edhe mbi marrëdhëniet ndërmjet komuniteteve fetare të shqiptarëve në Ballkan?

Në Lindje dhe në Perëndim ka ish-zyrtarë që e shohin veten si bartës të ideve të mëdha, por pasojat e këtyre ideve nuk do t’i mbajnë ata. Ndërkohë, në një pjesë të jetës sonë publike ekziston prirja për t’u dhënë autoritet të tepruar ideve që vijnë nga zyrtarë ose ish-zyrtarë të huaj. Ky nuk është respekt, por heqje dorë nga gjykimi ynë. Për më tepër, politikanët në Shqipëri shpesh mjaftohen duke numëruar pikët që mund të fitojnë ose humbasin, pa matur gjurmët afatgjata që vendimet e tyre mund të lënë mbi shoqërinë dhe fenë.

Të gjithë e dimë se Kryeministri ynë tërhiqet nga simbolika e fortë dhe nga projektet që prodhojnë vëmendje ndërkombëtare. Ndoshta pikërisht këtu qëndron edhe një prej dobësive të tij në ushtrimin e lidershipit: ai priret nganjëherë t’u japë bindjeve dhe përfytyrimeve personale peshën e të vërtetave politike, përpara se ato t’i nënshtrohen një procesi të plotë konsultimi dhe diskutimi. Por shoqëria nuk është instalacion artistik dhe shteti nuk është skenografi; pas çdo vendimi qëndrojnë qytetarë realë, kujtime historike, bashkësi fetare dhe të drejta kushtetuese.

Pikërisht për këtë arsye, shteti nuk duhet të krijojë përshtypjen se ekziston një Islam më i pranueshëm dhe një tjetër që vetëm tolerohet. Bektashizmi është një traditë e lindur dhe e zhvilluar brenda historisë së Islamit, me veçoritë e veta shpirtërore dhe rituale. Bektashinjtë dhe myslimanët sunitë besojnë në të njëjtin Zot dhe ndjekin të njëjtin Profet, megjithëse kanë përvoja dhe mënyra të ndryshme në rrugëtimin e tyre shpirtëror. Kjo shumëllojshmëri duhet respektuar dhe jo përdorur për të ngritur njërën traditë kundër tjetrës.

Prandaj, problemi nuk qëndron te mënyra se si bektashinjtë e përshkruajnë traditën e tyre, por tek individët e papërgjegjshëm apo politikanët e nxituar që mundohen ta paraqesin traditën bektashiane si një formë më të pranueshme, më moderne ose politikisht më të përshtatshme të Islamit, duke i vendosur në të njëjtën kohë myslimanët shqiptarë sunitë tradicionalë nën lupën e së djathtës ekstreme evropiane. Një qasje e tillë është e padrejtë për të dyja traditat dhe përbën fyerje ndaj vetë shoqërisë shqiptare.

Myslimanët sunitë kanë qenë dhe janë ndër kontribuuesit kryesorë në shtetformimin modern shqiptar, krahas bektashinjve, të krishterëve dhe shqiptarëve të bindjeve të tjera. Ata nuk kanë nevojë ta justifikojnë përkatësinë e tyre përpara askujt dhe as të maten me standarde që nuk zbatohen në mënyrë të barabartë ndaj komuniteteve të tjera.

Kjo bëhet edhe më e qartë kur kujtojmë se, gjatë gati gjysmë shekulli nën regjimin komunist, myslimanët sunitë përjetuan shkatërrimin e institucioneve, mbylljen e xhamive, si dhe burgosjen, internimin dhe ekzekutimin e shumë klerikëve. Të njëjtin kalvar përjetuan edhe klerikët dhe besimtarët bektashinj.

Pas këtij kalvari, Haxhi Hafiz Sabri Koçi punoi për ringritjen e jetës fetare myslimane pa e ndarë atë nga përgjegjësia ndaj atdheut, ndërsa Haxhi Dede Reshat Bardhi e mbajti gjallë bektashizmin gjatë viteve të ndalimit të fesë dhe e ringriti Kryegjyshatën Botërore si institucion shpirtëror brenda Shqipërisë. Shembulli i tyre dëshmon se besimi mund të ringrihet dhe të fitojë njohje ndërkombëtare pa krijuar kufij të rinj shtetërorë.

Rrjedhimisht, nëse synimi është forcimi i Komunitetit Bektashian, rruga është më e thjeshtë: krijimi i një qendre akademike ndërkombëtare, restaurimi i teqeve, dixhitalizimi i dorëshkrimeve, zgjidhja e çështjeve të pronësisë dhe administrimi transparent i pasurive. Në këtë mënyrë, Shqipëria mund të jetë qendra botërore e bektashizmit pa krijuar një sovranitet të ri brenda territorit të saj.

Bektashizmi duhet të mbështetet, institucionet e tij duhet të fuqizohen dhe Kryegjyshata Botërore duhet të ketë hapësirën e nevojshme për të ushtruar misionin e saj. Por kjo duhet të realizohet brenda Republikës së Shqipërisë, në respekt të Kushtetutës, interesit kombëtar dhe barazisë ndërmjet bashkësive fetare.

Bektashizmi nuk ka nevojë për një shtet që të jetë i madh. Ndërkohë, Shqipërisë nuk i duhet një sovranitet i ri fetar; i duhet forcimi i shtetit të së drejtës, i kuadrit ligjor për fenë dhe i barazisë për të gjithë.

Sarnda, me ndërtime pa fund, plot me njerz dhe ngjarje që nuk i dëshiron këtkush. Ku jeni, sarandjotë? Nuk ka më keq se kur kurora e bukurisë së Shqipërisë nuk mbahet më nga pronarët e saj. Nuk më çudisin edhe pse nuk mund të mos më mërzisin ndodhitë, episodet dhe fatkeqësitë që dëgjojmë e shikojmë çdo ditë nga Saranda. Ajo që më çudit më shumë është diçka tjetër: Saranda sot është Sarandë, por pa sarandjotë.
Saranda i priti të gjithë. Të zinj e të bardhë, pa dallim feje, krahine apo prejardhjeje. I priti ata që erdhën për të jetuar, për të punuar, për të ndërtuar një jetë më të mirë. Dhe kjo nuk është e keqja. E keqja është se shumë prej atyre që erdhën nuk u mjaftuan vetëm duke shijuar bukurinë e Sarandës. Nuk pushtuan vetëm tokën. Pushtuan edhe qiellin e saj.

Morën hapësirat, bizneset, pronat, drejtimet. Dhe, pak nga pak, në jo pak raste, morën edhe pushtetin për të vendosur se çfarë do të bëhej me qytetin dhe gjithë Sarandën. Dhe sot kemi përfundimin përpara syve. Një Sarandë që ka gjithçka për të qenë një nga qytetet më të bukura të Mesdheut, por që shpesh na bën të pyesim: ku është Saranda që njohëm? Ku është qyteti i brishtë, i qetë, njerëzor, që dikur kishte fytyrë dhe shpirt? Ku është Saranda që nuk kishte qoftë dhe një krim? Nuk është fjala për të ndarë njerëzit në “të ardhur” dhe “vendas”. Saranda ka qenë dhe duhet të mbetet mikpritëse, mbi të gjitha me vlerat e mikëpritjes. Kjo është një nga vlerat e saj më të mëdha. Por mikpritja nuk do të thotë të humbasësh shtëpinë tënde. Një qytet mund të rritet pa humbur identitetin. Mund të zhvillohet pa u pushtuar. Mund të pasurohet pa varfëruar shpirtin e tij.

Dhe këtu qëndron pyetja që duhet t’ua bëjmë jo vetëm sarandjotëve, por edhe vetes: Ku ishit kur Saranda ndryshoi? Ku ishit kur toka u bë mall? Ku ishit kur betonizimi filloi të zëvendësonte qytetin? Ku ishit kur bukuria e natyrës filloi të matej vetëm me metra katrorë dhe euro? Ku ishit kur Saranda nisi të humbiste atë që nuk blihet me para: identitetin Ndoshta sarandjotët nuk janë larguar të gjithë nga Saranda. Ndoshta janë ende aty, por janë tërhequr. Janë lodhur. Janë dorëzuar përballë një realiteti ku shpesh duket sikur vendos ai që ka më shumë para, më shumë lidhje dhe më shumë pushtet. Por një qytet pa zërin e bijve të vet rrezikon të mbetet vetëm një destinacion turistik.. Saranda nuk është vetëm det, diell, hotele dhe apartamente. Saranda është histori. Është kulturë. Është njerëz. Është kujtesë. Është familje. Është ai qytet që duhet t’u lihet edhe fëmijëve të sarandjotëve, jo vetëm investitorëve të radhës. Prandaj sot pyetja nuk është vetëm: Çfarë po i bëhet Sarandës? Pyetja më e madhe është: Çfarë po bëjnë sarandjotët për Sarandën? Sepse nëse pronarët e shtëpisë heshtin, një ditë mund të zgjohen dhe të zbulojnë se shtëpia është ende aty, por nuk është më e tyre. Ku jeni, sarandjotë? Saranda po ju kërkon. Dhe ndoshta nuk ju kërkon për të luftuar kundër dikujt. Ju kërkon për të mos humbur Sarandën. Nuk kam frikë se Saranda do të ndryshojë. Kam frikë se do të ndryshojë aq shumë, sa një ditë sarandjotët do të kërkojnë Sarandën e tyre dhe nuk do ta gjejnë më.

Më 19 gusht 1989, në një cep të qetë të Hungarisë pranë kufirit me Austrinë, një portë u hap për pak orë. Në pamje të parë, dukej si një ngjarje e vogël, një piknik simbolik mes fqinjëve. Por në realitet, ajo portë shënoi çastin kur njerëzimi i kujtoi diktaturës një të vërtetë të pamohueshme: liria nuk është një dhuratë që jepet nga pushteti, është një instinkt i pashuar që herët a vonë e gjen rrugën për t’u shfaqur.

Ajo që ndodhi gjatë Piknikut Pan-Evropian nuk ishte thjesht një ngjarje e kalendarit historik; ishte një manifest moral dhe politik kundër mungesës absurde të lirisë që kishte mbërthyer Evropën për më shumë se katër dekada.

Muri i pabarazisë

Për dekada me radhë, Evropa kishte jetuar e ndarë nga një mur i padukshëm por vrasës: Perdja e Hekurt. Në njërën anë lulëzonin demokracitë dhe tregu i lirë, ndërsa në anën tjetër sundonte një arkitekturë frike, ku lëvizja e lirë konsiderohej tradhti dhe dëshirohej si një luks i paarritshëm.

Gjermania ishte shenja më e dhimbshme e kësaj ndarjeje. Qytetarët e Gjermanisë Lindore ishin të burgosur brenda kufijve të tyre, të privuar nga e drejta elementare për të lëvizur, për të zgjedhur dhe për të ëndërruar pa mbikëqyrjen e shtetit. Për ta, Perëndimi nuk ishte thjesht një vend tjetër gjeografik, por simboli i jetës së mohuar.

Çarja e parë

Ndryshimet që nisën nga Moska me perestrojkën e Gorbaçovit dhe reformat e guximshme në Hungari krijuan një çarje në strukturën e bllokut komunist. Por momenti i vërtetë i kthesës ndodhi kur qindra gjermanolindorë, të mbledhur për Piknikun Pan-Evropian, morën guximin të vrapojnë drejt portës së hapur.

Pika e kthesës psikologjike: Në atë sekondë vendimtare, rojet hungareze zgjodhën të mos qllonin. Ky gjest tregoi diçka jetike: sistemet totalitare nuk jetojnë vetëm te tanket dhe armët, por te frika që mbjellin tek njerëzit. Atë ditë, kur qindra veta kaluan kufirin dhe mbijetuan, frika ndërroi anë. Diktatura e kuptoi se nuk mund t’i vriste të gjithë, dhe qytetarët kuptuan se fuqia e tyre e bashkuar ishte më e madhe se ajo e regjimit.

Zinxhiri i lirisë

Ngjarja e 19 gushtit shërbeu si shkëndija që ndezi një zjarr të pashuar. Nga ky episod lindi një reaksion zinxhir i pandalshëm:

Mijëra qytetarë nga Lindja vërshuan drejt Hungarisë dhe ambasadave në Pragë, duke sfiduar hapur pushtetin e Berlinit.

Demonstratat e së hënës në Leipzig dëshmuan se populli nuk ishte më i gatshëm të uste kokën.

Muri i Berlinit ra, jo sepse politikanët vendosën ta fshinin me dashje, por sepse turmat e njerëzve e kishin bërë tashmë të pamundur ekzistencën e tij.

Mesazh për kohën tonë

Pikniku Pan-Evropian i 19 gushtit 1989 mbetet një nga leksionet më të fuqishme të historisë moderne. Ai na kujton se asnjë mur, sado i lartë të jetë, dhe asnjë regjim, sado i blinduar të duket, nuk mund t’i bëjë ballë dëshirës së njeriut për liri.

Atë ditë u hap një e çarë në Perden e Hekurt, por në të vërtetë u hap rruga e një epoke të re, duke dëshmuar se kur njerëzit vendosin të ecin drejt dritës, asnjë fuqi në tokë nuk mund t’i mbajë pas telave.

Vrasja e turistit portugez në Ksamil sapo ka mbushur titujt e mediave shqiptare.

Pa dyshim, nesër mediat e huaja jo miqësore me Shqipërinë do të përhapin panikun në gjithë botën se në Shqipëri shkohet me rroba banje dhe kthehesh me arkivol.

Në fakt, në shtetet e tyre ndodhin më shumë krime ndaj turistëve sesa në Shqipëri, por, ndryshe nga Shqipëria, mediat e tyre kanë kode për mbrojtjen e interesave kombëtare dhe ruajtjen e imazhit të tyre.

Personalisht, kam përjetuar dy krime me viktima në Gjermani, por mediat gjermane nuk transmetuan asnjë lajm mbi ngjarjet. Kronika e zezë ka filtra etikë dhe përmbajtje profesionale.

Rrugët e Barcelonës janë më të pasigurta se rrugët e Tiranës.

Nata në Berlin është më e pasigurt se nata në Durrës.

Hajdutët dhe grabitësit në Paris janë më të rrezikshëm se në Vlorë.

Banditët në Napoli apo Sicili janë më të tmerrshëm se çdo halabak në Sarandë.

Stacionet e autobusëve në Bruksel janë më të frikshme se në Shkodër.

Turistët në Madrid grabiten më shumë se në Shëngjin.

Gjithsesi, askush nuk e thotë dhe nuk e krahason.

Nesër, pas vrasjes në Ksamil, të gjithë ne shqiptarët do të na shikojnë sërish në Europë me maskën e vitit 1997.

Mjafton një vrasje që ta thyejë imazhin e ndërtuar me vite.

Në fakt, vrasja e sotme na sjell si karakteristikë dy fenomene:

● E para: Shqiptari vret pa motive dhe kryesisht për femra, për shkak të egos së sëmurë dhe provincialitetit. Vrasja s’ka të bëjë me turistin. Ai djalë do të vriste këdo, edhe nëse do të ishte shqiptar, kinez, rus apo portugez.
● E dyta: Vrasja s’ka të bëjë me turizmin, sepse miliona turistë në Shqipëri as nuk vidhen dhe as nuk ngacmohen, por respektohen më shumë se në çdo shtet tjetër. Operatorët turistikë në Shqipëri i respektojnë të huajt më shumë se ne shqiptarët.
● E treta: Vrasja është një fenomen në Shqipëri, një plagë që nuk po i gjejmë vaksinë.

Mijëra shqiptarë vrasin njëri-tjetrin.

Numri i vrasjeve në 36 vjet në Shqipëri po kalon numrin e vrasjeve të serbëve në Kosovë.

Bilanc lufte që duhet të na bëjë të turpërohemi.

Në Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë, neni 21 thotë: “Jeta e personit mbrohet me ligj.”

Fatkeqësisht, jetën e shqiptarëve nuk e mbron as ligji, as shoqëria, as shteti.

Jeta është më e pasigurt se xhepat në autobus.

Në fakt, është shumë e dyshimtë pse shqiptarët nuk protestuan kurrë për vrasjet dhe humbjen e jetëve njerëzore, por filluan një revolucion për mbrojtjen e jetës së zogjve.
Si ka mundësi një popull që nuk respekton jetën njerzore, qënka ndërgjegjësuar për rrezikun e ngordhjes së disa flamingove, shpend të cilat 99% të atyre që protestojnë i kanë parë vetëm në ekran?

PS-ja ka propozuar që Shqipëria të ketë 46 bashki, nga 61 që janë sot. PD-ja ka propozuar që të jenë 100 rrumbullak (mesatarisht 1 për çdo 280 kilometra katrorë, në një vend ku rreth 80% e sipërfaqes është kodrinore-malore, fare rrallë e banuar).

Deri në nëntor, kur Presidenti i Republikës të shpallë zgjedhjet bashkiake sipas detyrimit kushtetues, gjasat janë që harta e re e bashkive të jetë miratuar në Kuvendin e Shqipërisë. Mund të mos miratohen 46 bashki (sa ç’i ka parashikuar paraprakisht PS-ja), por as 100 (sa ç’i ka propozuar PD-ja). Sidoqoftë, rëndësi ka që zgjedhjet bashkiake do të zhvillohen sipas hartës së re territoriale.

Dhe pas zgjedhjeve bashkiake, do të fillojë procesi i vështirë i përcaktimit të rajoneve dhe i funksioneve të tyre. Dhe aty duhet të mbahet mirë parasysh kriteri gjeografik dhe ekonomik!

Teksa bashkitë aktuale janë praktikisht ndërmarrje komunale, rajonet mund të luajnë një rol të rëndësishëm zhvëllimor. Me buxhete dhe burime njerzore të mjaftueshme, ato mund të bëhen motorë të zhvillimit ekonomik. Dhe për ndarjen e rajoneve, kriteri kryesor duhet të jetë gjeografik, për vetë relievin e thyer të Shqipërisë, si dhe ai ekonomik.

Kështu, nga Miloti deri në Vermosh, vlen të krijohet Rajoni Veriperëndimor, me qendër Shkodrën.

Nga Rubiku deri në Morinë, vlen të krijohet Rajoni Verilindor, me qendër Kukësin.

Nga Tuneli i Murrizit deri në Kalanë e Dodës, vlen të krijohet Rajoni Lindor, me qendër Peshkopinë.

Nga Rrogozhina deri në Kapshticë, vlen të krijohet Rajoni Juglindor, me qendër Pogradecin.

Në krahun tjetër, nga Rrogozhina deri në Qafë-Botë, vlen të krijohet Rajoni Jugperëndimor, me qendër Vlorën. (Qarku aktual i Beratit mund të bëhet ose rajon më vete, ose t’i bashkëngjitet rajonit Jugperëndimor).

Nga Ballshi deri në Kakavijë, vlen të krijohet Rajoni Jugqendror, me qendër Gjirokastrën.

Rajoni Qendror, më i rëndësishmi, kuptohet që duhet të ketë Tiranën në mes. Dhe ai mund të përfshijë territorin që kufizohet nga Miloti në veri, Rrogozhina në jug, Mali me Gropa në lindje dhe Deti Adriatik në perëndim.

Që vlera gjeografike e rajoneve të mësipërme të përkthehet në zhvillim ekonomik për banorët e tyre, duhet që drejtuesit të zgjidhen drejtpërdrejt nga banorët dhe që rajonet të kenë buxhete relativisht të pavarura nga buxheti qendror.

Sikur ndarja e rajoneve të realizohet deri në zgjedhjet e 2029-ës, mund të kemi njëkohësisht edhe zgjedhje parlamentare, edhe rajonale. Ka gjithmonë një herë të parë…/ad

Vrasja e turistit francez, pas gjithë zallamahisë së patriotizmit folklorik dhe banal në emër të revolucionit, të filluar me flamingot e përfunduar në një banalitet se kush do të marrë flamurin, kush qeleshet, kush shaminë e islamistit, kush brekushet e Dum Babës, për të drejtuar revolucionin e 46-ës e tradhtarët në litar, ishte një ngjarje e paralajmëruar.

Vrasjes së francezit 20-vjeçar, Miguel Madnes, i parapriu klima me një fushatë pikërisht në fillimin e sezonit të turizmit, për të shkatërruar imazhin e Shqipërisë, që fillon nga vendet fqinje dhe shkon në Gjermani e deri në Ormuz, ku doli lajm i dyti pas flamingove.

Ka kohë që shtazëria e rrugës ka mbytur zërin e qytetarit, në dhunimin që i bëhet për të mos folur, si forcë e shtazërisë që vjen nga mungesa e forcës së ligjit.

Shteti ka detyrë emergjente të fusë në kafaz shtazët e rrugës dhe të lirojë qytetarët.

Vrasja e 20-vjeçarit francez, Miguel Madnes, nuk është vetëm prerja e jetës në moshën 20-vjeçare nga një barbar i Hasit. Vrasja e tij është vrasje edhe për Shqipërinë. Kjo vrasje, sigurisht, do të ndikojë negativisht në imazhin e Shqipërisë dhe turizmin e saj.

Policia e Shtetit veproi në mënyrë profesionale, operacionale, në kapjen e shtazës Sokrat Vata. Por, me këtë profesionalizëm dhe shpejtësi, Policia e Shtetit duhet të veprojë në mbylljen në kafaz të shtazëve të rrugës, për të liruar zërin e qytetarit.

Forca e ligjit duhet të jetë e pamëshirshme në zbatimin e saj.
Është emergjencë kombëtare mbyllja në kafaz e shtazëve të rrugës.

Është emergjencë kombëtare eliminimi i të fortëve që mbrojnë bizneset e tyre me shtazë . Dhe pastaj vijmë këtu ke kjo ngjarjë e rëndë jo vetën për Miguel Madnes, por kujtdo..