Ai bëri edhe një sqarim pse vendimi i sotëm i Gjykatës së Lartë nuk ka lidhje me vendimin e dy ditëve më parë nga Gjykata Kueshtetuese, e cila e ktheu për rishqyrtim në të njëjtën gjykatë kërkesën e Veliajt për ndryshim të masës së sigurisë.

Manjani: Teknikisht nuk kanë lidhje, janë dy procese të ndryshme. Janë dy kërkesa të ndryshme që kanë ardhur në kohë të ndryshme. Që do të thotë se vendimi i Gjykatës Kushtetuese nuk është zbardhur ende dhe vendimet e GJK që zbardhen me vonesë janë bërë si lejet e ndërtimit që mezi zbardhen. Pra, ky vendim duhet zbardhur, duhet botuar në Fletoren Zyrtare që të jetë i detyrueshëm për Gjykatën e Lartë. Dhe Gjykata e Lartë duhet ta shqyrtojë çështjen e masës së sigurisë së Veliajt përsëri, sapo vendimi i GJK të ketë hyrë në fuqi. De facto ende nuk ekziston një vendim i GJK që të jetë i detyrueshëm për GJL sot, në këtë moment. Sot ka gjykuar, me praktikën aktuale, të mënyrës së gjykimit të këtyre rasteve.

Ajo që vlen të diskutohet është a e ka zbatuar GJL vendimin e vet unifikues? Por, edhe ky vendim vetë nuk është zbardhur ende. Kjo është Shqipëria administrative ku jetojmë. Pra, kjo trupë gjyqësore e sotmja është juridikisht e mbrojtur sepse asnjëri nga vendimet nuk është ende i detyrueshëm për zbatim në praktikën konkrete. Besoj se juridikisht fshihen pas kësaj./a.d

Sipas raportimeve të  The Wall Street Journal, po diskutohet krijimi i një strukture të veçantë komande, e ngjashme me modelet ekzistuese ushtarake evropiane, me qëllim përshpejtimin e reagimit në rast krize.

Në raste të mundshëm emergjence, raportohet se deri në 60,000 trupa të NATO-s mund të dislokohen brenda një kohe të shkurtër në rajon, pa vonesa të gjata procedurale politike.

Analistët e sigurisë theksojnë se rëndësi strategjike ka edhe i ashtuquajturi Korridori Suwalki, një zonë e ngushtë që lidh vendet baltike me pjesën tjetër të NATO-s, pranë zonave të ndjeshme ushtarake si Kaliningrad dhe Pskov.

Raportet gjithashtu citojnë vlerësime të inteligjencës perëndimore që shqyrtojnë skenarë të mundshëm për përshkallëzim tensionesh nga ana e Rusisë, ndërsa Moska nuk ka reaguar zyrtarisht ndaj këtyre pretendimeve./a.d

Gjatë deklaratës së tij, Gonxhja e përshkroi episodin si një nga plagët më të rënda të asaj periudhe politike, duke thënë se dhuna e ushtruar ndaj protestuesve mbetet ende e paharruar.

“Ishte një grup i përzier, civilësh dhe efektivësh, dhe të vjen keq kur përmend emrin e dy institucioneve si policia dhe shërbimi informativ kombëtar. Në atë kohë nuk kishin asnjë lidhje me këto nocione. Është një plagë që ka zënë kore, por që shenja i duket ende”, u shpreh ai.

Sipas Gonxhes, dhuna nuk ishte vetëm fizike, por edhe morale dhe publike. Ai tha se protestuesit tërhiqeshin nga makinat, goditeshin me shufra dhe dërgoheshin në komisariate.

“Ishte surreale. Më nxirrnin njerëzit nga makina. Të godisnin me shufra, të çonin në komisariat. Nuk ndaje dot asnjë fletushkë”, deklaroi ai.

Sipas Gonxhes, protesta e 28 majit 1996 dhe reagimi i forcave të rendit ndaj saj mbeten një episod i errët i tranzicionit politik në Shqipëri./a.d

Pse kjo garë të ngjan me garat e kohës së PPSh-së? Ja pse.

Atëherë si sot dihej fituesi para se të hapej votimi, sepse nuk kishte kundërshtar. Atëherë zgjedhjet organizoheshin për të rikonfirmuar liderin suprem edhe këto zgjedhje u zhvilluan për të konfirmuar liderin suprem. Me pak fjalë, nuk ishte garë për të zgjedhur drejtimin, por ceremoni për të vulosur një vendim të marrë paraprakisht.

Atëherë shqetësimi nuk ishte kush fitonte, por sa njerëz merrnin pjesë, sepse pjesëmarrja i shërbente legjitimimit të regjimit. Edhe sot mobilizimi nuk dukej si thirrje për konkurrencë, por si përpjekje për të prodhuar sa më shumë fotografi, duartrokitje dhe shifra pjesëmarrjeje për t’u treguar skeptikëve se “populli demokrat është me liderin”.

Atëherë kishte “armiq të klasës” që kërcënonin regjimin me mos pjesëmarrje. Edhe sot ka “armiq të së djathtës”, njerëz që kryejnë mëkatin më të madh politik, dyshojnë te lideri suprem. Dikur armiku ishte jashtë sistemit; sot problemi është kush guxon të mos jetë brenda rreshtit.

Atëherë thuhej se nuk kishte rëndësi kush votonte, por kush i numëronte votat. Edhe sot pyetja nuk është sa morën pjesë, por kush i numëroi, kush i certifikoi dhe kush shpalli përqindjen e pjesëmarrjes.
.
Atëherë dita e zgjedhjeve paraqitej si festë. Edhe sot u paraqit si festë. Diferenca është se festa zakonisht organizohet pasi fiton diçka këtu festa u organizua sepse nuk ndryshoi asgjë.

Atëherë lideri e dinte se koha biologjike nuk ishte në anën e tij, por kjo nuk e pengonte të paraqitej si i pazëvendësueshëm. Edhe sot mosha nuk shihet si kufizim, por si argument për përjetësi politike.

Atëherë askush nuk mendonte se lideri duhej zëvendësuar, sepse ai perceptohej si i përhershëm. Edhe sot duket se problemi nuk është kush do ta zëvendësojë liderin; problemi është si mund të imagjinohet partia pa të.

Atëhere kishte garë mes besnikëve kush të tregonte më shumë devotshmëri, gadishmëri, entuziazëm, mbështetje për lierin suprem për të garantuar statu quon ose avancuar më tej në karier edhe sot e njëjta gjë ndodhi.

Pra, çfarë ka ndryshuar pas 35 vitesh pluralizëm politik? Ndoshta emrat, logot, flamujt dhe sloganet. E njëjta logjikë duket edhe te PS, me ndryshimin se ajo vazhdon ta mbajë pushtetin jo domosdoshmërisht sepse është më ndryshe, por sepse përballë saj mungon një alternativë reale dhe konkurruese. Kur brenda partive lideri vazhdon të jetë më i rëndësishëm se institucioni, besnikëria më e vlefshme se debati dhe konfirmimi më i rëndësishëm se gara, atëherë problemi nuk është më vetëm i një partie. Shkurt, duket sikur kemi ndryshuar emërtimin e regjimit, por jo përmbajtjen e tij.Mjerë ne që besojmë se sistemi duhet të funksionojë ndryshe. Jemi jashtë loje.

“Kur mungon gara, mungon edhe legjitimiteti moral por në këtë rast dhe ai ligjor. Demokratët nuk kanë nevojë për votime formale pa alternativë, por për një opozitë të hapur, moderne dhe fituese. Ajo që ndodhi sot nuk i bashkon demokratët, përkundrazi i largon ata edhe më shumë nga politika dhe nga besimi tek opozita.

Unë nuk kam hyrë në këtë betejë për interesa personale apo poste. Kam hyrë sepse besoj se Shqipëria ka nevojë për opozitë reale dhe për rikthimin e standardeve demokratike. Aksioni im politik do të vazhdojë me të njëjtën vendosmëri, në krah të demokratëve dhe qytetarëve që kërkojnë ndryshim të vërtetë dhe jo riciklim të së shkuarës. Do të vazhdoj lëvizjen dhe takimet me qytetarët duke nisur nga kjo javë në Tiranë. Ne nuk njohim një farsë që organizohet nga Berisha. Ai fliste si komisioner, si numërues, si gjykatës, si zotëruesi i të vërtetës absolute…praktikisht si pronar. Nuk do ta pranojmë dhe nuk e njohim legjitim Sali Berishën, çdo ditë e qëndrimit të tij në zyrë i shërben zgjatjes së pushtetit të Edi Ramës”, tha Salianji për DW.

Salianji thekson më tej, se “me Berishën PD nuk vjen kurrë në pushtet”. Ish-deputeti shprehet skeptik me opozitën e Berishës si alternativë, madje e barasvlerëson atë me kryeministrin Edi Rama.

“Shqiptarët sot kërkojnë alternativë, jo përsëritje të krizës së vjetër politike e as riciklim apo ripaketim të Berishës si i riu i paprovuar që do sjellë shpresë. Opozita bëhet më e fortë kur hapet ndaj shoqërisë, kur pranon garën, meritokracinë dhe mendimin ndryshe. Pa këto elementë nuk mund të ketë besim qytetar dhe as alternativë fituese përballë qeverisë.

Për fat të keq, ajo që ndodhi në këtë proces nuk jep sinjal force, por sinjal mbylljeje dhe frike nga gara. Shqipëria ka nevojë për opozitë që frymëzon shumicën e qytetarëve dhe jo për procese që ngjajnë me emërime formale. Sali Berisha i sjell opozitës dhe gjithë shoqërisë pesimizëm, ai dhe vetë nuk ka asnjë narrativë se pse kërkon të vijë në pushtet, as arsye publike përveç dëshirës personale. Berisha është po aq i konsumuar sa Rama, ka akuza si Rama, ka marrëdhënie jo të mira me faktorin ndërkombëtar dhe është humbës kronik prej vitit 2013 kur ishte në qeverisje. E reja e vetme është që tani maskat e “demokracisë” ranë dhe ai është ekspozuar si minues i demokracisë”, përfundoi ish-deputeti.

Të dhënat tregojnë se hyrjet dhe daljet në pikat kufitare vijojnë të dominohen nga shtetasit që udhëtojnë për motive personale dhe turistike, ndërsa pjesa më e madhe e vizitorëve të huaj vijnë nga vendet e Europës Jugore.

Sipas statistikave të INSTAT, trendi i rritjes së lëvizjeve ka vijuar edhe gjatë muajve të parë të vitit 2026. Në mars u regjistruan rreth 1.28 milion hyrje në Shqipëri, me një rritje prej 11.7% krahasuar me marsin e vitit të kaluar.

Edhe gjatë muajit shkurt u raportuan mbi 1.1 milion hyrje dhe dalje në territor, ndërsa në janar hyrjet arritën në rreth 1.19 milion persona.

INSTAT evidenton se pjesa dërrmuese e shtetasve të huaj që hyjnë në Shqipëri e bëjnë këtë për qëllime personale, turizëm apo vizita familjare, ndërsa hyrjet nga vendet europiane vijojnë të zënë peshën kryesore të fluksit./ET

Në një postim në Facebook, Salianji e ka cilësuar procesin si “votim pa garë” dhe ka akuzuar Berishën për uzurpim të partisë, duke pretenduar se mungesa e konkurrencës po dëmton demokracinë e brendshme të PD-së.

“Për njeriun më e dhimbshme se humbja është poshtërimi dhe përbuzja përmes talljes. Sot je kthyer në simbolin e votimit pa garë”, – deklaron Salianji, duke shtuar se sipas tij pjesëmarrja në proces është shumë e ulët.

Ai pretendon gjithashtu se deri tani nuk kanë marrë pjesë as 1000 anëtarë dhe paralajmëron se do të publikojë prova për pjesëmarrjen reale dhe mënyrën si po raportohen shifrat.

Salianji akuzon më tej se procesi po përdoret për të legjitimuar një “model pa zgjedhje”, ndërsa flet për një “aleancë të hapur” dhe për një situatë që, sipas tij, dëmton opozitën shqiptare.

Lajmi u konfirmua nga presidenti i takimit, i cili njoftoi përfundimin e konferencës pa një marrëveshje finale.

“Pavarësisht të gjitha përpjekjeve tona, e kuptoj që ky takim nuk është në gjendje të arrijë një marrëveshje mbi punën e tij themelore”, deklaroi presidenti i konferencës, duke mbyllur zyrtarisht takimin që konsiderohet një nga forumet më të rëndësishme ndërkombëtare për çështjet e mospërhapjes bërthamore.

Gjatë negociatave, vendeve anëtare iu shpërnda një dokument i cili ishte modifikuar vazhdimisht me qëllim zbutjen e formulimeve dhe afrimin e palëve drejt kompromisit. Megjithatë, sipas drejtuesit të konferencës, objektivi i tekstit ishte “të mos i pëlqente të gjithëve në mënyrë të barabartë”, duke reflektuar vështirësitë e mëdha për arritjen e konsensusit.

Ekspertët ndërkombëtarë theksojnë se, edhe pse kjo është hera e tretë radhazi që konferenca dështon të prodhojë një marrëveshje përfundimtare, Traktati për Mospërhapjen e Armëve Bërthamore vazhdon të mbetet në fuqi dhe konsiderohet ende një gur themeli i sigurisë globale.

Megjithatë, ata paralajmërojnë se dështimet e përsëritura po dëmtojnë gradualisht legjitimitetin dhe besimin ndaj traktatit, duke rritur shqetësimet se disa shtete pa armë bërthamore mund të fillojnë të vënë në dyshim nëse politika e mospërhapjes mbetet zgjidhja më e mirë për garantimin e sigurisë së tyre kombëtare./A.D

Në postimin e tij, kreu i qeverisë shqiptare shprehu mirënjohjen për mikpritjen e veçantë që iu rezervua delegacionit shqiptar gjatë vizitës në Japoni.

“Me mirënjohjen për mikpritjen e veçantë me ceremoninë e lartë shtetërore në Tokyo, shenjë respekti për Shqipërinë e ndryshuar tërësisht në sytë e botës, ju uroj një fundjavë të mbarë”, shkroi Rama.