Nesrine Malik
Sapo kisha filluar të shkruaja këtë kolonë, në ekran më doli një njoftim me email. “Bastvënësit mbështesin Nigel-in për kryeministër pas Keir Starmer-it”, thuhej aty, duke e renditur kreun e Reform-it në vendin e dytë në tregun e kuotave, pas Wes Streeting-ut. Çfarë dualiteti i çuditshëm dhe i çarë është ky. Nigel Farage ndodhet në javën e katërt të zbulimeve për sjellje të dyshuara raciste gjatë shkollës, dhe megjithatë, ja ku jemi. Ky është një nga ato momente “zone muzgut” në politikën britanike, kur duket se diçka do të “depërtojë” në çdo çast. Për një moment duket sikur patjetër do ta bëjë. Pastaj vjen humbja e vrullit dhe rikthimi te status quo-ja. Në mendjen time kjo shfaqet si një betejë forcash fizike që veprojnë mbi njëra-tjetrën. Hetime gazetareske, dëshmi, sinjalizues – të gjitha si një stuhi që përplaset mbi një aktor politik, i cili mund të rrëzohet për një çast, por sërish ia del të mbahet me thonj derisa era të pushojë.
Farage ngrihet sërish, me disa copa të rëna dhe me jo pak pikë të humbura në sondazhe, por ende në këmbë. Deri tani, kjo është ajo që po arrin të përballojë: dëshmitë e rreth 28 bashkëmoshatarëve të tij në kolegjin Dulwich, të cilët i kanë thënë Guardian-it se kanë përjetuar ose kanë dëshmuar sjellje raciste ose antisemitike kur ai ishte adoleshent. Studentët hebrenj talleshin; “i gazosni”, thuhet se ka thënë Farage, “Hitleri kishte të drejtë”. Një student me ngjyrë, shumë më i vogël në moshë se Farage-i 17-vjeçar i asaj kohe, u urdhërua: “Kjo është rruga për t’u kthyer në Afrikë.” Sipas leximit tim, këto akuza përbëjnë një lloj fushate obsesive kundër nxënësve nga pakicat, e ndjekur me një përkushtim tronditës, që kushdo që ka përjetuar bullizëm e ndien deri në palcë.
Përgjigjja e Farage-it ndaj reflektimeve të dhimbshme dhe, në këto rrethana, të menduara mirë të atyre që thonë se e kanë përjetuar ose dëshmuar sjelljen e tij, është t’i hedhë kripë plagës. Ai është qartësisht i tronditur nga akuzat dhe vëmendja, dhe ka kaluar në sulm. Ka mohuar pretendimet, ka refuzuar të kërkojë falje, ka sulmuar BBC-në për transmetimin e akuzave, ka përdorur çdo justifikim fyes në qarkullim – se kështu flitej atëherë, se ishte thjesht “shaka” – dhe mbrojtja e tij më “e përulur” deri tani: “kurrë drejtpërdrejt, në të vërtetë, nuk jam përpjekur të lëndoj askënd”. Duket se duhet ta gëlltisim nocionin qesharak se, kur thuhet se ka pritur studentin me ngjyrë te porta e shkollës së ulët “për të përsëritur vulgaritetin”, kjo s’kishte për qëllim ta lëndonte drejtpërdrejt; thjesht një gjë që ndodh rastësisht në rini. Le ta hedhë gurin e parë kush nga ne nuk ka shkuar kurrë në një cep krejt tjetër të shkollës për t’i treguar një nxënësi më të vogël rrugën për t’u kthyer në Afrikë.
Por e dini çfarë? Ndoshta do të gëlltitet. Sepse i vetmi veprim i përshtatshëm dhe proporcional, jo vetëm ndaj akuzave, por edhe ndaj reagimit të tij, është që i gjithë roli i Farage-it në jetën publike – e jo më të mendohet si kryeministër i ardhshëm – të vihet në pikëpyetje. Nëse kjo tingëllon dramatike, ndoshta është për shkak të risisë së idesë. Sepse, nëse ka ndodhur diçka, ka ndodhur e kundërta. Thirrjet për dorëheqjen e Farage-it ose për të rishikuar pozicionin e tij janë kryesisht të mungueshme. Kemi Badenoch, Keir Starmer dhe një grup të mbijetuarish të Holokaustit kanë kërkuar një falje. Por edhe kjo kërkesë krejtësisht e arsyeshme nuk është përqafuar e përsëritur as nga anëtarët e partisë së tij, as – më së shumti – nga pjesë të mëdha të shtypit. Disa segmente të medias së djathtë duken madje të entuziazmuara që ai ka dalë në sulm, duke shfryrë “zemërimin” mbi BBC-në, se si e ka “shkatërruar” transmetuesin dhe “kërkon” një falje.
Një arsye për këtë, sigurisht, është natyra e Reform-it dhe e Farage-it. Të dy mund të shihen si mjete të një ksenofobie që e ngre shumë lart pragun e indinjatës ndaj akuzave për racizëm. Por një tjetër arsye është se sa shumë diskursi mbi racën dhe emigracionin është njëkohësisht zhvilluar dhe ngatërruar. Akuzat kundër tij vijnë në një kohë kur hendeku mes Farage-it si devijim ekstremist dhe politikës kryesore po mbyllet. Konservatorët, Laburistët dhe Reform-i janë futur në një garë shifrash për deportimet. Laburistët mburren se kanë deportuar 50 mijë njerëz deri tani. Reform-i premton 600 mijë. “Ne e rrisim në 750 mijë”, thonë Konservatorët. Laburistët fajësojnë emigrantët e paligjshëm se “po e shqyejnë vendin” për rritjen e racizmit, në vend që të shqetësohen nga vetë racizmi; flasin për vendin si një “ishull të të huajve”; fokusohen pa pushim te deportimet dhe shtrëngojnë masat ndaj azilkërkuesve dhe të tjerëve që vijnë për të punuar. Në këtë sfond, veprimet e dyshuara të Farage-it bien në një klimë më mikpritëse, ku ai është një skaj i një vazhdimësie, jo një përjashtim.
Më gjerësisht, Farage tani vepron në një vend ku po mbahen tubime të së djathtës ekstreme me përmasa historike, ku politikanë si Robert Jenrick ndihen të guximshëm të ankohen se “nuk shohin më asnjë fytyrë të bardhë” në një lagje, dhe ku retorika antiemigracion merr gjuhën e racizmit duke përdorur shqetësimet për emigracionin si alibi. Në një moment bashkimi të frikshëm të të dyjave, Badenoch tha se vendi duhet mbajtur i sigurt nga vrasësit dhe grabitqarët seksualë dhe se ata që deportohen duhet “të kthehen atje nga kanë ardhur”.
Farage është bërë mishërimi i suksesit të kësaj politike me sinjale të koduara. Demonizimi i vazhdueshëm i pakicave – fytyra jo të bardha në një poster “pikë thyerjeje”; fëmijët që nuk flasin anglishten si gjuhë të parë si shenjë e “shkatërrimit kulturor” të Mbretërisë së Bashkuar; pretendimet se emigracioni e ka lënë Britaninë “të panjohshme” – të gjitha paraqiten si shqetësime jo për racizëm apo ksenofobi, por thjesht për kohezionin shoqëror dhe kapacitetet tona. Prandaj akuzat nga shkolla janë kaq tronditëse për të: nuk ka asnjë mënyrë t’i fshihen me dinakëri pas maskës së pafajshme të “shqetësimeve legjitime”; ato janë racizëm i pastër dhe i shëmtuar.
Gjithçka ka marrë përmasa makthi. Farage duket më ogurzi dhe keqdashës se kurrë, shprehje jo vetëm e politikës së tij, por e fuqizimit të paragjykimeve që nuk mund të emërtohen, sepse tani fshihen pas çdo manovre – siguri, taksa, integrim! – që vjen si pasojë e varjes së gjithçkaje te emigracioni. Fuqia e tij nuk buron nga forca e argumenteve apo personalitetit, por gjithnjë e më shumë nga mënyra sa e pakujdesshme aq edhe e rrezikshme se si çështja e emigracionit është trajtuar nga establishmenti politik. Nëse ai mbijeton, do të jetë një zhgënjim kolosal për ata që kanë dalë hapur me dëshmitë e tyre. Dhe do të ndodhë sepse tani ka pak nga helmi i tij kudo.
*Nesrine Malik është kolumniste e Guardian-it.
Burimi: theguardian.com/ Përgatiti për botim: L.Veizi