Gaby Hinsliff*
Që të mashtrohesh nga një mirazh, nuk është e nevojshme të humbasësh në shkretëtirë. Ndonjëherë iluzioni është më i fortë pikërisht atëherë kur mendon se je i sigurt në shtëpi, duke postuar nga pishina për festën spa të vajzës adoleshente dhe për jetën tënde vezulluese në një qytet ku “mundësitë janë të pafundme”, siç ndodh zakonisht për vajzat e miliarderëve që jetojnë në parajsa fiskale. Dhe vetëm atëherë fantazia shpërthen në një re tymi raketash të interceptuara, duke lënë pas vetëm një grua tjetër me pizhame që u tregon ndjekësve në Instagram (siç bëri në fundjavë Petra Ecclestone) se u zhvendos në Dubai “për t’u ndier e sigurt” – dhe se lufta nuk ishte përmendur askund në “shkronjat e vogla” të marrëveshjes.
Kush mund ta kishte menduar se të jetosh vetëm disa qindra milje larg Tehran, në distancë dronësh, mund të ketë rreziqe? Sigurisht jo ai financieri anonim i fondeve spekulative që i tha me zemërim gazetës Financial Times se “marrëveshja nuk ishte që të ekspozoheshe ndaj gjeopolitikës”.
Por nëse është e vështirë të ndiesh shumë simpati për super të pasurit kur zbulojnë se ka gjëra që paratë nuk mund t’i blejnë, ata nuk janë të vetmit britanikë të bllokuar në Gjirin Persik. Marrëveshja që Dubai u ofronte emigrantëve ekonomikë – dhe kjo është pikërisht ajo që janë britanikët që kërkojnë një jetë më të mirë në Gjirin Persik, sado që disa mund ta urrejnë këtë etiketë – ishte si një “Truman Show” në jetën reale: një parajsë me diell, e pastër, me krim të ulët për këdo që donte të pasurohej ose të ruante pasurinë, e mbajtur në këmbë nga ndëshkime të forta për këdo që guxonte të prishte publikisht iluzionin.
Krahas menaxherëve të pasurisë, agjentëve të pasurive të paluajtshme dhe grave trofe me lëkurë të tendosur që zakonisht shoqërojnë super të pasurit, qyteti tërhoqi edhe mbështetës të partisë Reform UK me profile të verifikuara në rrjetin X, që nga klubet e plazhit ankoheshin se London po shkatërrohej; influencerë që kërkonin sfond luksi për videot e tyre të “unboxing”; djem të kriptomonedhave, sipërmarrës teknologjie dhe një mori oportunistësh.
Por shumë më poshtë në shkallën financiare, pas tyre qëndronte një ushtri punonjësish të rinj të përkohshëm: ata që pastronin pishinat, kujdeseshin për fëmijët, jepnin kurse pilatesi dhe shërbime të tjera – shumë prej të cilëve tani kanë familje në vendet e tyre që shqetësohen pa masë për ta. Mund të tallesh sa të duash duke thënë se tani po kuptojnë pse disa njerëz zgjedhin të qëndrojnë në shtëpi në shi, por kjo lloj kënaqësie nga fatkeqësia e të tjerëve duket e zymtë kur njerëz të zakonshëm flenë në bodrumet e tyre ndërsa regjimi autoritar i Iran përpiqet t’i vrasë.
Rreth 300 mijë britanikë besohet se janë bllokuar në gjithë rajonin e Gjirit për shkak të luftës: nga çifte në muaj mjalti që thjesht po ndërronin avion, te udhëtarë biznesi, punonjës humanitarë që kishin marrë disa ditë pushim nga zonat e luftës, dhe familje që vizitonin të afërmit. Shumica nuk e prisnin që lufta t’u vinte kaq pranë – ashtu siç nuk e prisnim as ne në Britani, ku pasojat do të vijnë në një formë më pak vdekjeprurëse: fatura më të larta gazi dhe karburanti, zinxhirë furnizimi të prishur, komunitete diasporash që presin me ankth lajme nga të dashurit e tyre, dhe gjithë zemërimi toksik që mund të shpërthejë nga inflacioni në rritje kundër një qeverie të Labour Party, pikërisht kur rimëkëmbja ekonomike dukej pranë.
Kjo luftë po e përdor si armë ndërlidhjen globale – mënyrat e shumta me të cilat goditjet e largëta nëpër botë afrohen në jetën tonë përmes lëvizjes së njerëzve, parave dhe mallrave, madje edhe përmes videove në TikTok, të xhiruara nga dikush që të duket si mik sepse e shikon çdo ditë ndërsa bën makijazhin.
Pse Irani, nën sulm, po provokon zemërimin dhe jo simpatinë e botës arabe duke lëshuar dronë mbi hotele në Dubai, rafineri saudite dhe terminale gazi në Qatar? Natyrisht për të detyruar fqinjët e tij të ushtrojnë presion mbi United States, por edhe për të treguar Uashingtonit se, nëse po bie, do ta marrë me vete gjithë lagjen. Strategjia e Iranit është ta bëjë gjithë Gjirin një vend tepër të rrezikshëm për investime, për pushime dimërore apo për furnizime energjie – pra të këpusë lidhjet e tij me botën.
Një regjim i izoluar po sulmon vende prosperiteti i të cilave varet pikërisht nga hapja. Dhe Dubai është objektivi më i afërt dhe më i qartë perëndimor: një qytet i ndërtuar mbi njerëz mjaftueshëm pragmatikë për të lëvizur aty ku shkon paraja.
Ndërkohë, në Francë – ku po e shkruaj këtë artikull – një gazetë e mëngjesit thotë se Bali është Dubai i ri për influencerët: i nxehtë, pafundësisht i fotografueshëm për Instagram dhe, mbi të gjitha, më i lirë dhe jo pranë Iranit. Ndoshta ata thjesht do të mbledhin tripodët e kamerave dhe do të zhvendosen diku tjetër, ndërsa lideri i Liberal Democrats (UK), Ed Davey, kërkon që britanikët jashtë vendit të paguajnë taksa në rast se ushtria duhet t’i shpëtojë sërish.
Por personalisht, nëse ka diçka që dua më shumë nga influencerët e palestrave dhe të mirëqenies në Dubai sesa paratë e tyre, është që të përdorin ndikimin e tyre. Tani që e dinë si është të mbledhësh gjërat dhe të ikësh nga bombat që bien, do të doja që të ndërprisnin për pak #sponsoredcontent dhe të reflektonin mbi këtë version luksoz të përvojës së refugjatit.
Pse të mos flasin me miliona ndjekësit e tyre në TikTok, Instagram dhe YouTube për pasigurinë e rrugës së emigrantit dhe për faktin se të largohesh nga vendi për një jetë më të mirë – siç bëjnë çdo ditë miliona njerëz në rrethana shumë më të rrezikshme – nuk është aq komode sa pretendon propaganda?
Nëse doni të pasuroheni në Dubai ose të vdisni duke u përpjekur, kjo është puna juaj. Por vetëm nëse e pranoni të njëjtën gjë edhe për çdo emigrant tjetër ekonomik. Sepse, të pëlqejë apo jo, tani jeni një prej tyre.
*Gaby Hinsliff është kolumniste e Guardian/ Përgatiti për botim: L.Veizi