Thirrjet për një kryengritje popullore dhe premtimet boshe për ndihmë janë jashtëzakonisht të papërgjegjshme – dhe nuk janë përgjigje për vuajtjen e vendit tim.
Nga Nasrin Parvaz
Kam ndjekur lajmet nga brenda Iranit, e paaftë të përmbaj dhimbjen time. Si një iraniane që kam qenë e burgosur dhe e torturuar nga regjimi, prej kohësh u jam lutur organizatave ndërkombëtare të të drejtave të njeriut dhe mediave që të mos e heqin vëmendjen nga vuajtja e vendit tim. Por tani shoh bombat amerikano-izraelite që bien mbi Iran, ndërsa disa iranianë e festojnë këtë luftë edhe pse njerëz të pafajshëm po vdesin. Zemra ime po copëtohet për vendin tim.
Le të jemi të qartë: kur Donald Trump dhe Benjamin Netanyahu komplotuan për të nisur këtë luftë, nuk e bënë nga dëshira për ta çliruar popullin iranian nga tirania e regjimit. Netanyahu tha në ditën e dytë të luftës: “Ky koalicion forcash na lejon të bëjmë atë që kam dëshiruar për 40 vjet.” Ai e ka quajtur këtë operacion “Ulërima e Luanit”. Ndërkohë, monarkistët iranianë festojnë gjakderdhjen duke valëvitur versionin e flamurit të shahut, me luanin e kurorëzuar dhe diellin.
Ndërsa regjimi ka zgjedhur udhëheqësin e ri suprem, Mojtaba Khamenei, një tjetër njeri në mërgim po ëndërron të bëhet mbret. Reza Pahlavi, djali i shahut të rrëzuar – të cilin iranianët luftuan aq fort për ta përmbysur në Iranian Revolution – tani beson se është “i pozicionuar në mënyrë unike” për të drejtuar vendin. Më 1 mars ai shkroi në rrjetet sociale: “Zemra ime dhemb për tre heronjtë amerikanë të vrarë dhe pesë të plagosurit nga regjimi. Populli iranian u detyrohet përjetësisht.” Ai është më shumë amerikan sesa iranian. Nëse do të ishte vërtet iranian, do të shprehte dhimbje për mijëra civilë iranianë që kanë vdekur në këtë sulm të fundit, përfshirë më shumë se 150 vajza shkolle që besohet se u vranë nga një goditje amerikane.
Ne nuk mund t’i gjykojmë njësoj njerëzit brenda Iranit që ngritin flamurin monarkist me ata që e bëjnë këtë jashtë vendit. Disa monarkistë të diasporës dikur kanë qenë roje të Republikës Islamike dhe lufta amerikano-izraelite mund t’i sjellë ata në pushtet. Ata që jetojnë në Iran përjetuan tetë vjet luftë me Iraq dhe e dinë shumë mirë se lufta sjell vetëm tmerr dhe vdekje. Që atëherë ata kanë “vdekur” shumë herë nga dora e regjimit. Një njeri që po mbytet kapet pas çdo gjëje, edhe nëse ajo e tërheq më thellë. Kjo është arsyeja pse disa pranojnë Pahlavin. Në vitin 1953, qeveritë e United Kingdom dhe United States organizuan një grusht shteti që vendosi në pushtet babanë e tij, Mohammad Reza Pahlavi. Tani po shohim një përpjekje për të bërë diçka të ngjashme.
Trump, Netanyahu dhe Pahlavi kanë kërkuar edhe një herë që populli të ngrihet në kryengritje. Nuk mendoj se njerëzit e kanë harruar thirrjen e fundit për kryengritje. Më 13 janar, Trump u tha iranianëve: “Vazhdoni protestat… ndihma po vjen.” Asnjë ndihmë nuk erdhi dhe dhjetëra mijëra protestues u vranë. Tani Trump u thotë sërish njerëzve të ngrihen dhe “të marrin në dorë qeverinë tuaj”. Por ndihma nuk vjen – vijnë vetëm bombat.
Deklarata e Netanyahut, thirrja e ngjashme e Pahlavit dhe kërkesa e Trump që njerëzit të vazhdojnë demonstratat, në fakt i dënojnë njerëzit me vdekje, sepse i japin regjimit mundësinë t’i paraqesë protestuesit që kërkojnë bukë dhe liri si bashkëpunëtorë të huaj. Që kur ka marrë pushtetin, regjimi ka ekzekutuar rregullisht aktivistë duke i akuzuar se janë agjentë të United States ose të Israel. Krahas atyre që u vranë në kryengritjet e fundit, më shumë se 50 mijë njerëz janë arrestuar. Mes tyre ka edhe qindra fëmijë.
Të kërkosh një gjë të tillë nga njerëz të pafajshëm në një vend ku bashkëpunimi me SHBA-në ose Izraelin dënohet me vdekje është një veprim i papërgjegjshëm dhe vdekjeprurës. Më duket se shumë fuqi kanë pasur frikë nga suksesi i një kryengritjeje popullore. Jo vetëm regjimi, por edhe Izraeli dhe SHBA duket se janë shqetësuar se njerëzit mund ta rrëzonin vetë Republikën Islamike. Një kryengritje e udhëhequr nga njerëzit e zakonshëm do të ishte e pakontrollueshme. Prandaj ky ndryshim regjimi po menaxhohet me kujdes dhe nuk po lejohet të lindë natyrshëm nga poshtë.
Kritikët që thonë se qëllimi i kësaj lufte nuk është çlirimi i Iranit, apo se plumbat nuk sjellin bukë dhe liri, sulmohen menjëherë nga monarkistët. “O je me ne, o je me regjimin”, thonë ata. Kështu e kuptojnë monarkistët politikën e kohës sonë – sepse ata nuk kanë qenë kurrë aktivë politikisht dhe nuk kanë përjetuar burgun apo torturën.
Kur regjimi mori pushtetin, brezi im luftoi kundër tyre. Dhjetëra mijëra prej nesh u ekzekutuan, ndërsa shumë monarkistë thjesht morën valixhet dhe u larguan nga vendi. Sot monarkistët i dënojnë iranianët që janë kundër pushtimit dhe vrasjes së civilëve. Një nga sloganet e tyre, që e kam dëgjuar, është: “Vdekje për mullat, të majtët dhe muxhahedinët.” Imagjinoni – pas dekadash ekzekutimesh nga regjimi, monarkistët tani bëjnë thirrje për të njëjtin lak për të heshtur të njëjtët njerëz.
Tani që këto fuqi janë bashkuar kundër popullit të Iranit, pjesa tjetër e botës duhet të bashkohet dhe të qëndrojë krah për krah kundër këtij masakri të civilëve nga qielli. Shpresoj që njerëzit në Perëndim të dalin kundër kësaj lufte dhe të kërkojnë fundin e saj.
*Nasrin Parvaz është një aktiviste për të drejtat e grave dhe e mbijetuar e torturës nga Irani/ Përgatiti për botim: L.Veizi