Katër shpërthime thyen qetësinë për të shënuar përfundimin e funeralit dhe kthimin në “normalitet”, që këtu nënkupton luftë.
Katër raketa të lëshuara nga Hezbollah në shenjë rezistence duket sikur thonë:
Jemi të plagosur, por gati për të rifilluar luftën!
Të gjithë ikin, gazetarët vrapojnë drejt makinave për t’u kthyer në Bejrut, ndërsa paramedikët nisen menjëherë për të shpëtuar të plagosurit e sulmeve të ardhshme.
Në Nabatieh, ditët e fundit, mjekët vullnetarë mblodhën me duar pjesë të trupave të Joud Mohammad Sleiman dhe Ali Hassan Jaber, 16 dhe 23 vjeç, të vrarë nga një dron izraelit ndërsa udhëtonin me motor në një nga rrugët kryesore të qytetit. Vrasjet kishin të gjitha shenjat e sulmeve të qëllimshme nga ushtria izraelite, të planifikuara për të goditur viktima specifike. Nuk ka dëme anësore, përveç jetës së dy të rinjve.
Abbas Fakih, vullnetar, rrëfen se deri tani 42 kolegë të tij janë vrarë nga Izraeli…
Ushtria izraelite përdor strategji të ndryshme, si “double tap”, sulmi i dyfishtë që godet shpëtimtarët e sulmit të parë dhe sulme me dronë. Përveç bombardimeve tradicionale, një sulm goditi selinë e shoqatës mjekësore, ku sot valëvitet flamuri libanez me ngjyrat e gjakut dhe forcës së vendit.
Libanezët duhet të mbahen fort pas këtyre vlerave.
Sulmet e IDF-së janë shtuar nga kryeqyteti deri në jug. Urdhrat për evakuim po rriten, duke përfshirë pjesën jugore të Libanit mbi lumin Litani, që në Izrael shihet si kufiri i mundshëm i ri. Përveç shkatërrimit të infrastrukturës dhe përgatitjes për një ofensivë të gjerë, shtohen tensionet politike dhe rreziku i konfliktit civil. Qeveria dhe ushtria, historikisht të dobësuara, duket se përpiqen të ndërhyjnë mes Hezbollah-ut dhe ushtrisë izraelite.
Në funeralin e Joud dhe Ali, britmat e dhimbjes dëgjohen nga rruga përtej varrezës.
Trupat e të rinjve janë në holl, ndërsa nënat e tyre janë të gjunjëzuara pranë arkivoleve. Dhjetëra paramedikë vullnetarë përpiqen t’i ngushëllojnë, ndërsa edhe ata vetë qajnë. Pas lutjes, babai Mohammad Sleiman merr arkivolin e birit dhe shkon drejt varrit pranë martirëve të tjerë. Ai tregon:
Brenda 2 orësh kthehemi në punë. Por së pari duhet të varrosim Ali, mikun e djalit tim. Nuk mund të ndalojmë; nëse nuk ndihmojmë ne, kush do ta bëjë?
Në Tiro, jeta vijon për një pjesë, të tjerët janë nën urdhër evakuimi, të sulmuar, ose me frikën e bombardimeve së shpejti. Pika kryesore e qytetit është pranë detit, nga ku shihen kufijtë drejt Naqura, dhe shpesh tymi i zi ngrihet nga kodrat. Gazetarët bëjnë transmetime të drejtpërdrejta dhe koordinohen për të vizituar zonat e goditura.
Sulmet e reja vijojnë dhe viktimat shtohen.
Vullnetarët paramedikë, pas ngarkimit të viktimave, ikin me sirena, duke lënë prapa motorët e shkatërruar dhe qetësinë që ndërpritet nga shpërthimet gjithnjë e më të largëta./kb