Last Updated on 07/11/2025 by EL
Politikëbërësit tani flasin më shumë për “pauza” sesa për fitoren e vërtetë, dhe ndonjëherë duket sikur Qeveritë perëndimore kanë nevojë për armëpushim për hir të tyre më shumë sesa për hir të Ukrainës; një rampë daljeje nga përgjegjësia e mbrojtjes së rendit botëror perëndimor…
Rusia e ruan fuqinë e saj bllokuese si në OKB ashtu edhe në OSBE. Edhe nëse monitoruesit në njëfarë mënyre do të merrnin miratimin, forcat ruse do t’i pengonin dhe frikësonin ata, siç kanë bërë në çdo marrëveshje të mëparshme. Paqeruajtësit e NATO-s mund të ofrojnë një eskortë, por kjo kërkon një angazhim që Perëndimi duket alergjik ndaj marrjes së tij.
Që nga viti 2014, çdo armëpushim që Rusia ka nënshkruar ka përfunduar në të njëjtën mënyrë: me Rusinë në një pozicion më të fortë, dhe Perëndimin që përpiqet të kapë ritmin kur Rusia vendos të përshkallëzojë përsëri situatën.
Hendeku midis mënyrës se si Perëndimi e sheh një armëpushim dhe mënyrës se si Rusia e përdor atë nuk është teorik. Kjo është arsyeja pse Ukraina ende po lufton në një shkallë më shkatërruese, një luftë për gati një dekadë tani.
Perëndimi përballet me një zgjedhje, por edhe Ukraina. I përdorur siç duhet, një armëpushim mund ta shohë Ukrainën të riarmatoset, kapacitetin industrial perëndimor të rindërtohet dhe NATO- n më në fund të kalojë nga menaxhimi i krizave në parandalimin e vërtetë.
Pyetja është nëse Perëndimi ka forcën, durimin dhe solidaritetin për ta arritur këtë.
Gjatë tre viteve të pushtimit në shkallë të plotë të Ukrainës, angazhimi perëndimor është zbehur. Ideja e një armëpushimi është bërë në modë midis politikëbërësve, të cilët ndihen gjithnjë e më të pakëndshëm me atë që kushton në të vërtetë konflikti modern midis bashkëmoshatarëve.
Politikëbërësit tani flasin më shumë për “pauza” sesa për fitoren e vërtetë, dhe ndonjëherë duket sikur qeveritë perëndimore kanë nevojë për armëpushim për hir të tyre më shumë sesa për hir të Ukrainës; një rampë daljeje nga përgjegjësia e mbrojtjes së rendit botëror perëndimor.
Por nëse Perëndimi nuk mund ta mbajë angazhimin e tij ndaj një demokracie aleate nën sulm të drejtpërdrejtë, ku tjetër do ta gjejë vendosmërinë?
Të njëjtët zëra të etur për të negociuar me Rusinë sot, nesër do të pyesin veten pse fuqitë autoritare nuk e marrin më seriozisht Perëndimin.
Pavarësisht të gjitha samiteve dhe komunikatave, ende nuk ka një model evropian prodhimi në kohë lufte. Premtimet për municione bëhen, por afatet kohore të dorëzimit shtrihen në vite, jo në muaj. Sa i përket Shteteve të Bashkuara, administrata Trump e sheh arritjen e një marrëveshjeje për t’i dhënë fund luftës si një gur themeli të axhendës së saj të politikës së jashtme, pavarësisht pozicionit në të cilin e lë Ukrainën.
Kjo është në thelb një tërheqje.
Perëndimi është nën pretekstin se luftërat janë devijime nga gjendja normale e botës. Në realitet, luftërat janë mjeti me të cilin shtetet autoritare e transformojnë botën për përfitimin e tyre. Kur nxitohen dhe hartohen keq, armëpushimet e shpërblejnë këtë sjellje. Ato dërgojnë një mesazh: ne do të pranojmë një mbyllje jo të përsosur në vend të një fitoreje nëse zvarriteni mjaftueshëm gjatë.
Leva kryesore e zbatimit të çdo marrëveshjeje armëpushimi do të jetë ajo ekonomike: për SHBA-në dhe BE-në, ndikimi financiar mbi Rusinë është i preferueshëm sesa një ndërhyrje e armatosur. Por administrata Trump mbetet qëllimisht e paqartë në lidhje me kushtet që Rusia duhet të përmbushë në të vërtetë përtej “ndalimit të vrasjeve”.
Nëse nuk ka një përgjigje të qartë, Rusia thjesht do t’i përvetësojë lëshimet dhe do të injorojë ofertat për paqe.
Pa ndonjë përcaktim konkret për atë që mund të shkelë një armëpushim dhe të shkaktojë sanksione të njëanshme, dera është e hapur që Rusia të vazhdojë të kryejë shkelje të zonave gri, duke përfshirë operacione me ndërmjetësim, luftën kibernetike dhe sabotimin pa u ndëshkuar.
Leva e monitorimit nuk shkon më mirë. Rusia e ruan fuqinë e saj bllokuese si në OKB ashtu edhe në OSBE. Edhe nëse monitoruesit në njëfarë mënyre do të merrnin miratimin, forcat ruse do t’i pengonin dhe frikësonin ata, siç kanë bërë në çdo marrëveshje të mëparshme.
Paqeruajtësit e NATO-s mund të ofrojnë një eskortë, por kjo kërkon një angazhim që Perëndimi duket alergjik ndaj marrjes së tij.
Rusia i përdor armëpushimet si pauza operative për të mbështetur një luftë afatgjatë; ndërsa Ukraina i përmbahet marrëveshjeve dhe Perëndimi dobëson mbështetjen, Rusia zbaton tre strategji paralele.
Gjatë këtyre “pauzave”, Rusia rrotullon njësitë e rraskapitura, integron rekrutë të rinj dhe riparon pajisjet. Ata ripozicionojnë forcat si formacione të pashënuara, duke anashkaluar kufizimet. Kjo është arsyeja pse ushtarët ukrainas besojnë se qëllimi kryesor i negociatave të Rusisë është blerja e kohës.
Miti se armëpushimet ndalojnë ndërtimin ushtarak duhet të shuhet. Rusia e trajton çdo pauzë si një dritare për rritje logjistike. Pas Minskut, Rusia e transformoi Krimenë e pushtuar në një aeroplanmbajtëse të pafundosshme.
Gjatë këtyre periudhave, Rusia ndërton kanale hekurudhore drejt territoreve të pushtuara, krijon depo municionesh përtej rrezes së veprimit të artilerisë dhe krijon rrjete shpërndarjeje të karburantit, ndërsa vëzhguesit ndërkombëtarë do ta konsideronin këtë si “konsolidim mbrojtës”.
Kur operacionet konvencionale ndërpriten, lufta hibride ruse përshpejtohet. Rusia nuk e ndërprit luftën e saj, ajo thjesht ndryshon teatrot.
Perëndimi duhet të vendosë: ta trajtojë këtë armëpushim si një operacion serioz sigurie ose të pranojë se po orkestron braktisjen graduale të Ukrainës. Gjysmëmasat garantojnë dështimin.
Zbatimi i vërtetë do të kërkonte sanksione automatike dhe të ashpra për çdo shkelje, të përcaktuara paraprakisht, tërheqje të plotë ruse nga i gjithë territori ukrainas si parakusht, monitorim të vazhdueshëm elektronik të mbështetur nga autorizim i menjëhershëm i reagimit kinetik, njohje se operacionet hibride kanë të njëjtën peshë si ato konvencionale dhe mekanizma zbatimi të gatshëm për të vepruar brenda orësh, jo javësh.
Por më shumë sesa mekanizma, kjo kërkon vullnet. Perëndimi duhet të ndalojë së pari armëpushimet si arritje diplomatike dhe t’i njohë ato si operacione ushtarake.
Rusia sigurisht që po.
Ne duhet të angazhohemi për të fituar këtë armëpushim me të njëjtin intensitet që do të angazhoheshit për të fituar një luftë.
Rusia po mbështetet në lodhjen dhe vetëmashtrimin perëndimor. Deri më tani, ka qenë një bast fitues.