Last Updated on 18/08/2025 by adminfjala
Shqipëria sot ndodhet në një udhëkryq të vështirë, ku qytetarët e zakonshëm përballen çdo ditë me një realitet të hidhur: papunësia, korrupsioni, emigracioni masiv dhe premtimet e pambajtura. Në vend që të përballet me këto plagë, shoqëria shpesh mbyllet në një logjikë bardhë e zi, duke harruar se demokracia është mbi palët dhe mbi individët.
Bardhë e zi: “O me ne, o kundër nesh”
Mentaliteti i polarizimit ka shkatërruar debatin qytetar. Kush kritikon qeverinë për korrupsionin, papunësinë, shkatërrimin e arsimit apo rritjen e drogës e prostitucionit, menjëherë shpallet si përkrahës i opozitës. Ky është një shantazh moral që ka vrarë kulturën demokratike, sepse liria e fjalës nuk duhet të lidhet me ngjyra partiake.
Demokracia nuk është një lider
Një demokraci nuk funksionon me “liderë të përjetshëm”, por me institucione të forta dhe me ndarje të pushteteve. Kur çdo gjë mbetet në dorën e një njeriu të vetëm, shteti nuk është më republikë qytetarësh, por një pronë private e pushtetit.
Pasuritë kombëtare, dhuratë për pakicën
Burimet natyrore e pasuritë kombëtare nuk janë pronë e oligarkëve apo e mbështetësve politikë, por të të gjithë qytetarëve. Megjithatë, realiteti është se këto shiten apo jepen falas një grushti njerëzish, ndërsa pjesa tjetër e popullsisë përballet me varfëri dhe detyrohet të emigrojë.
Mediat e kapura, por e vërteta nuk fshihet
Mediat shpeshherë janë të kapura nga politika dhe pushteti ekonomik. Ato manipulojnë e zbukurojnë realitetin. Por asnjë makijazh propagandistik nuk mund të fshehë faktin që droga, prostitucioni, proceset gjyqësore ndaj ministrave dhe hetimet ndaj zyrtarëve të lartë tregojnë qartë degradimin e shtetit.
Emigracioni: plagë e hapur dhe paradoksale
Në çdo familje shqiptare ka të paktën një emigrant. Janë ata që dërgojnë para, që mbajnë gjallë ekonominë, por shpesh akuzohen se “lanë vendin”. Është një paradoks i hidhur: Shqipëria jeton falë emigrantëve, por nuk u jep asnjë të drejtë reale për të vendosur mbi fatet e saj.
Qeverisja moniste dhe arrogante
Vendimet e rëndësishme shpesh merren pa pyetur popullin, pa referendum, pa konsultim. Kjo sjellje është e trashëguar nga koha e monizmit dhe tregon një mentalitet autoritar, ku pushteti nuk shihet si shërbim ndaj qytetarit, por si pronë private e politikanëve.
Mbështetje qorre dhe drejtësi e vonuar
Një pjesë e mirë e qytetarëve ende mbajnë një mbështetje qorre ndaj pushtetit, edhe pse premtimet janë kthyer në mashtrime të lodhura, çmimet rriten, pagat mbeten të ngrira dhe korrupsioni lulëzon. Ndërkohë, drejtësia duket se godet vetëm një anë të politikës, ndërsa shumë abuzues të tjerë mbeten në hije.
⸻
Përfundim
Shqipëria nuk mund të ecë përpara me polarizim, me liderë të përjetshëm, me pasuri kombëtare të shpërdoruara dhe me një popull të detyruar të largohet për të mbijetuar. Është koha për një kthesë të madhe: qytetarët duhet të dalin nga korniza bardhë e zi, të mos pranojnë më propagandën, dhe të kërkojnë një model të ri politik e shoqëror, ku fjala e lirë, drejtësia e vërtetë dhe përgjegjësia qytetare të mos jenë më slogane, por realitet i prekshëm.
Nga Artur F Hasanbelliu