Në vitin 1930, në kulmin e Depresionit të Madh, Presidenti amerikan Herbert Huver propozoi një program prej 150 milionë dollarësh për projekte të mëdha publike, me synimin për të krijuar vende pune dhe për të stimuluar ekonominë e paralizuar.
Ky ishte një përpjekje për të frenuar spiralen e rrezikshme të deflacionit, e cila po ulte çmimet, po ngacmonte falimentime dhe po thellonte më tej krizën ekonomike. Programet e Huverit synonin të jepnin një lloj stimuli fiskal nëpërmjet investimeve në infrastrukturë, në një kohë kur tregjet financiare dhe bankat ishin në kolaps.
Megjithatë, pavarësisht këtij programi, Huver kundërshtoi kategorikisht propozimet e Kongresit për të dhënë ndihmë të drejtpërdrejtë federale për të papunët, duke besuar se ndihmat sociale nuk ishin detyrë e qeverisë qendrore.
Sipas tij, përgjegjësia për mbështetjen e qytetarëve në vështirësi u takonte shteteve, pushtetit lokal dhe organizatave bamirëse, që sipas mendimit të tij mund të menaxhonin më mirë këto sfida.
Ky qëndrim konservator e bëri Huverin një figurë të diskutueshme të kohës së tij dhe kontribuoi në perceptimin se ai nuk po vepronte mjaftueshëm për të shpëtuar ekonominë amerikane nga kolapsi.
Përgatiti: L.Veizi