Në fund të vitit 1956 shpërtheu një nga krizat më të rëndësishme të periudhës së pasluftës: Kriza e Kanalit të Suezit. Ajo nisi zyrtarisht si një operacion ushtarak i përbashkët i Izraelit, Mbretërisë së Bashkuar dhe Francës kundër Egjiptit. Qëllimi kryesor i ndërhyrjes ishte rimarrja e kontrollit perëndimor mbi Kanalin e Suezit, një rrugë ujore me rëndësi jetike për tregtinë ndërkombëtare dhe furnizimin me naftë.
Shkak për krizën u bë nacionalizimi i Kanalit të Suezit nga presidenti egjiptian Gamal Abdel Nasser më 26 korrik 1956. Kjo lëvizje sfidoi interesat britanike dhe franceze, të cilat kishin kontrolluar më parë kompaninë që administronte kanalin. Si kundërpërgjigje, më 29 tetor 1956, Izraeli pushtoi Gadishullin e Sinait, ndërsa Britania dhe Franca ndërhynë ushtarakisht, duke pretenduar se po synonin ndarjen e forcave ndërluftuese dhe mbrojtjen e lundrimit ndërkombëtar.
Megjithatë, presioni i menjëhershëm ndërkombëtar, sidomos nga Shtetet e Bashkuara, Bashkimi Sovjetik dhe Kombet e Bashkuara, detyroi tre fuqitë pushtuese të tërhiqeshin. Fushata ushtarake u ndërpre, dhe një forcë paqeruajtëse e OKB-së u vendos në zonë për të siguruar stabilitetin.
Pasojat e krizës ishin të thella: ajo shënoi fundin e ndikimit kolonial britanik dhe francez në Lindjen e Mesme, duke treguar se roli global po kalonte në duart e dy superfuqive të reja — SHBA-së dhe Bashkimit Sovjetik. Nga ana tjetër, Gamal Abdel Nasser doli si fitues politik, duke u bërë simbol i nacionalizmit arab dhe i pavarësisë së vendeve të botës arabe ndaj fuqive perëndimore.
Përgatiti: L.Veizi