Sot është dita e pavarësisë dhe duhet të kujtojmë arsyen numër 1 pse sot ekziston Shqipëria. Gjuha shqipe është pasuria më e madhe që na lanë të parët tanë, një trashëgimi që i ka mbijetuar kohës dhe pushtimeve, duke u bërë themel identitar për çdo shqiptar. Ajo është ura që na lidh me historinë tonë mijëravjeçare, me rrënjët që s’kanë nevojë për prova politike apo legjenda të sforcuara: mjafton vetë ekzistenca e saj për të treguar një vazhdimësi kulturore të pandërprerë. Në një botë ku shumë gjuhë rrezikojnë të humbasin, shqipja mbetet gjallë, e fortë, e folur dhe e shkruar nga miliona njerëz.
Alfabeti i shqipes ishte, në kuptimin më të thellë, shteti i parë shqiptar. Para se të kishim një administratë apo një ushtri, patëm një sistem të unifikuar shkrimi që na bashkoi si komb. Kongresi i Manastirit nuk prodhoi vetëm 36 shkronja; ai prodhoi një vetëdije kombëtare dhe një instrument kulturor që i dha shqiptarëve një shtëpi shpirtërore në letër dhe në fjalë.
Shqipja është një gjuhë unikale, e cila nuk lidhet ngushtësisht me asnjë gjuhë tjetër moderne. Ajo përfaqëson një degë më vete të familjes indoevropiane, një fosil gjuhësor i gjallë që ka ruajtur tipare të lashta. Kjo veçanti e bën gjuhën tonë një thesar për gjuhëtarët e botës dhe një argument të fortë për autoktoninë shqiptare në trojet ku flitet prej mijëra vitesh. Vazhdimësia gjuhësore është një nga provat më të fuqishme të vazhdimësisë kulturore dhe demografike.
Por vlera e shqipes nuk qëndron vetëm te lashtësia. Ajo është mjeti me të cilin janë shkruar disa nga veprat më të rëndësishme të mendimit shqiptar: nga “Meshari” i Buzukut te poezia e Naimit, nga filozofia politike e Pashko Vasës te modernizmi i Migjenit dhe Kadarese. Çdo brez ka shtuar diçka në këtë trup të gjallë kulture, duke provuar se gjuha jonë jo vetëm ruan të shkuarën, por është e gatshme t’i përgjigjet sfidave të së ardhmes.
Sot, detyra jonë është ta mbrojmë dhe ta pasurojmë këtë trashëgimi. Në një epokë globalizimi, ku gjuhët e mëdha dominojnë hapësirat mediatike e teknologjike, shqipja ka nevojë për përdorim dinjitoz, për arsim cilësor, për media të përgjegjshme dhe për prani të denjë në botën digjitale. Të ruash gjuhën nuk do të thotë ta izolosh, por ta fuqizosh që të jetë konkurruese. Sepse një komb mund të humbasë shumë gjëra dhe të mbijetojë. Por kur humbet gjuhën, humbet vetveten. m.p.