Në vitin 1893, Kongresi i Shteteve të Bashkuara miratoi propozimin për ndërtimin e Katedrales Kombëtare të Uashingtonit, një tempull që synonte të mishëronte besimin, kujtesën historike dhe identitetin shpirtëror të një kombi të ri. Vendimi u vulos me firmën e presidentit Benjamin Harrison, duke hapur rrugën për një nga ndërmarrjet më të gjata dhe simbolike arkitekturore në historinë amerikane.
Guri i parë i themelit u vendos në vitin 1907 nga presidenti Theodore Roosevelt, në një ceremoni që e lidhi që në fillesë këtë ndërtesë me vetë historinë politike të vendit. Por ngritja e katedrales do të ishte një proces i gjatë, i shtrirë në kohë përtej brezave: punimet përfunduan vetëm pas 83 vitesh, në vitin 1990, në praninë e presidentit George H. W. Bush, duke e kthyer monumentin në një dëshmi të durimit dhe vazhdimësisë.
E ndërtuar në stilin gotik, me harqe të larta, dritare shumëngjyrëshe dhe një fasadë të mbushur me figura simbolike, Katedralja Kombëtare e Uashingtonit nuk është vetëm një vend adhurimi, por edhe një arkiv i gjallë i kujtesës njerëzore. Midis skulpturave që zbukurojnë muret e saj gjendet edhe figura e Nënë Terezës, një prani që e lidh këtë monument amerikan me dimensionin universal të dhembshurisë dhe shërbimit ndaj njeriut.
Kështu, historia e katedrales nuk është thjesht rrëfimi i një ndërtese, por kronika e një ideali që kapërcen kohën: besimi se arkitektura mund të bëhet gjuhë e shpirtit dhe se kujtesa e njerëzimit gjen strehë në gurët që ndërtohen për përjetësinë.
Përgatiti: L.Veizi