Last Updated on 05/03/2026 by Anisa
Edhe një herë, “Evropa e bashkuar” dëshmon të jetë inferiore ndaj rrethanave.
Evropa po e dëshmon edhe një herë veten inferiore. Vetë fakti që SHBA-të dhe Izraeli ishin në gjendje të nisnin një luftë që kërcënon me destabilizim më të gjerë një rajon të tërë, që tashmë po ka ndikim në ekonominë globale dhe tashmë po paraqet rreziqe të drejtpërdrejta për shtetet anëtare të BE-së, është një tjetër dështim i Bashkimit Evropian për të qenë një pol stabiliteti dhe paqeje në botë.
E njëjta gjë ndodhi kur Evropa, pavarësisht se ishte pjesë e negociatave dhe pati një kosto të drejtpërdrejtë dhe të madhe, nuk bëri asnjë përpjekje të vërtetë për të parandaluar luftën në Ukrainë , as nuk kontribuoi në shfrytëzimin e ndonjë mundësie që ekzistonte për një armëpushim dhe një ndryshim në negociata. Edhe më keq, herë pas here, veçanërisht kohët e fundit, dukej se kërkonte ta zgjaste luftën më shumë sesa Shtetet e Bashkuara.
E njëjta gjë ndodhi kur, me rastin e 7 tetorit, “Evropa e Bashkuar” nuk arriti të shihte atë që ishte e qartë që në fillim, domethënë se Izraeli nuk do të vazhdonte thjesht me sulme, por do të shfrytëzonte situatën dhe klimën për të shpërndarë dhunë që mund të karakterizohet vetëm si gjenocid.
Tani ajo rri ulur në siklet duke parë një luftë që nuk e kërkoi, e cila ka prishur negociatat për një marrëveshje mbi programin bërthamor të Iranit, në të cilën ajo luajti një rol të madh kur u formulua për herë të parë. Një luftë që aktualisht nuk ka horizont tjetër përveç përçarjes së madhe në tregjet e energjisë – diçka që prek BE-në shumë më tepër sesa SHBA-në, pasi importon naftë dhe gaz -, rrezikun e një vale terrorizmi dhe tashmë mundësinë e hakmarrjes iraniane që kërcënon shtetet anëtare të BE-së si Qiproja dhe Greqia.
Dhe mund të veprojë pas zjarrit, p.sh. me vendet anëtare që dërgojnë anije luftarake dhe avionë për të ndihmuar në mbrojtjen kundër hakmarrjes iraniane, por ata e bëjnë këtë jo sepse e mbështesin këtë luftë, por pikërisht sepse nuk bënë asgjë për ta parandaluar atë.
Edhe më keq, një vend anëtar i Unionit, Spanja, deklaron se nuk dëshiron që bazat e NATO-s në territorin e saj të përdoren për operacione ushtarake sepse nuk dëshiron të përfshihet në luftë, dëgjon kërcënime të drejtpërdrejta për një embargo ekonomike nga presidenti i SHBA-së, dhe udhëheqjet e pjesës tjetër të Evropës… kërkojnë diku tjetër.
Pa përmendur që një pjesë e elitës politike evropiane i sheh me sy të mirë këto lloj luftërash, duke injoruar faktin se ato nuk kanë asnjë plan dhe se rrezikojnë të krijojnë më shumë probleme sesa supozohet të zgjidhin.
Dhe sigurisht që kemi një Evropë që e sheh shembjen e ndërtesës së së drejtës ndërkombëtare, me luftëra të shpallura me hegjemoninë “kështu dua unë” dhe mbetet e heshtur dhe joaktive. E njëjta Evropë që – pavarësisht përgjegjësive të saj për mosparandalimin e saj – me të drejtë e dënoi pushtimin rus të Ukrainës që në fillim pikërisht për këtë arsye: se ishte një operacion i paligjshëm ushtarak që shkeli hapur të drejtën ndërkombëtare, integritetin territorial dhe sovranitetin kombëtar të Ukrainës.
Nuk është rastësi që e gjithë kjo kombinohet me “gulçimin” zhvillimor dhe stanjacionin ekonomik të Evropës, krizën zvarritëse të modelit shoqëror evropian dhe krizën gjithnjë në rritje të lidershipit në Evropë që i lë vazhdimisht hapësirë të djathtës ekstreme për të ngritur kokën dhe për të shfrytëzuar një klimë të përgjithshme arbitrariteti dhe brutaliteti shtetëror.
Ky kurs i rrezikshëm dhe kjo rënie morale nuk mund të mos kombinohen me forcat, veçanërisht të qendrës dhe të qendrës së djathtë, të cilat kryesisht menaxhojnë fatin e Evropës dhe të cilat janë përgjegjëse për këtë mungesë të një orientimi strategjik thelbësor për të gjitha sfidat qendrore me të cilat përballet Bashkimi.
Kjo do të thotë që nëse do të ketë shpresë, ajo mund të vijë vetëm nga një ndryshim dhe korrelacione politike më gjithëpërfshirëse në Evropë, me rritjen e forcave që komunikojnë me nevojat reale të shoqërive dhe që do ta rikrijojnë Evropën me demokraci dhe drejtësi. Një rrezik që do të luhet, në fund të fundit, brenda secilit shtet anëtar./in.gr-fjala.al/A.D