Last Updated on 20/03/2026 by EL
Megjithatë, një aspekt i rëndësishëm i debatit para luftës në Irak ishte se ai ekzistonte. Në kontrast, për sulmin ndaj Iranit, administrata Trump ka favorizuar fshehtësinë dhe befasinë.
Në vitin 2003, Colin Powelli shkoi në OKB për të paraqitur prova mbi laboratorë biologjikë, që më vonë dolën të pasakta. Por ai e pa të nevojshme të fitonte mbështetje ndërkombëtare.
Sot, salla e Këshillit të Sigurimit është e heshtur, ndërsa Pentagoni heton nëse SHBA ishte përgjegjëse për bombardimin e një shkolle vajzash në Iran, ku u vranë dhjetëra fëmijë.
Në vitin 2002, shumë zyrtarë paralajmëruan për kostot dhe pasojat, dhe kishin të drejtë. Lufta kushtoi rreth 2 trilionë dollarë, krijoi ISIS-in dhe shkaktoi deri në 1 milion viktima.
Sot, në Operacionin “Epic Fury”, mbizotëron konfuzioni. Justifikimet janë kontradiktore.
Sekretari i mbrojtjes Pete Hegseth tha: “Regjime të çmendura si Irani nuk mund të kenë armë bërthamore.” Të tjerë pretendojnë kërcënime të menjëhershme.
Marco Rubio dha arsyetimin më tronditës: SHBA e dinte se Izraeli do të sulmonte dhe donte të paraprinte për të shmangur humbje.
Askush nuk mendoi të ndalonte Izraelin.
Përsëri lind pyetja: “Kush është superfuqia këtu?”
Një pjesë e kaosit vjen nga objektiva të ndryshme mes SHBA dhe Izraelit. Trumpi kërkon një figurë në Iran që mund të ndryshojë politikën pa rrëzuar sistemin, por herë pas here duket se synon kolaps total.
Ai madje është i gatshëm të hapë “kutinë e Pandorës” duke përdorur rebelët kurdë. Pakicat etnike në Iran kanë qenë gjithmonë një pikë e dobët e vendit.
Paralelet me luftërat e mëparshme nuk janë perfekte. Nuk ka trupa tokësore perëndimore. Por rreziku është i njëjtë: një projekt amerikan i fokusuar vetëm në shkatërrim, pa kuptuar çfarë do të vijë më pas.
Në vitin 2003, gjenerali David Petraeus pyeti: “Më thuaj si përfundon kjo?”
Kjo pyetje mbetet po aq e vlefshme edhe sot. / The Guardian