Lindja e Mesme në flakë, një përplasje me papën – dhe ai poston veten si President i Plotfuqishëm. A do ta kuptojnë më në fund ndjekësit e tij se mesia i tyre ka këmbë balte?
Marina Hyde
Dëgjon shpesh nga republikanët MAGA se liberalët mendojnë që votuesit e Trump-it janë budallenj. Por nuk dëgjon pothuajse fare për një pikë shumë më thelbësore: që Donald Trump mendon se votuesit e tij janë budallenj. Natyrisht, askush nuk i përçmon njerëzit e vet me aq pasion sa një populist, por edhe sipas këtyre standardeve historike, Trump vërtet i konsideron mbështetësit e tij si një turmë të madhe gjysmëbudallenjsh. Si ndryshe shpjegohet pretendimi i tij i improvizuar dje se imazhi i krijuar me AI, ku ai shfaqej si Jezusi, ishte “unë si mjek”? Jo, aspak. Pasi zemëroi figura të rëndësishme të së djathtës kristiane – që përbën një pjesë të madhe të bazës së tij elektorale – presidenti amerikan e fshiu më vonë postimin, duke u ankuar për këta idiotë se “nuk doja që dikush të ngatërrohej. Njerëzit u ngatërruan.” Po, njerëzit qenkan budallenj.
Megjithatë, siç e keni parë pa dyshim, polemika vazhdon rreth këtij imazhi që Trump shpërndau në platformën e tij Truth Social. Aty ai paraqitet me rroba si Jezusi dhe mban në dorë një sferë ndriçuese – ndoshta dritë hyjnore apo material radioaktiv për të cilin nuk i ka treguar Kongresit – të cilën e transmeton shëruese në ballin e një “Llazari” nga Midwesti amerikan. Do të donim shumë të dinim si mund të ishte kërkesa për AI: “më trego Donald Trump si mjek”, ose si do të reagonte modeli kur t’i vihej në dukje gabimi. “Keni të drejtë – e ekzagjerova. Nuk duhet të kisha lënë të kuptohej se presidenti i SHBA është një hyjni e mirë që ringjall të vdekurit. Për sqarim – ai është një narcizist i dëmshëm dhe një tumor për botën. Faleminderit që e vutë re.”
Edhe sikur t’i besonim fjalët e një njeriu që konsiderohet gjerësisht si një nga gënjeshtarët më të mëdhenj në botë, versioni i Trump-it në këtë imazh do të ishte ndoshta profesionisti më i frikshëm mjekësor që mund të imagjinohej, duke zëvendësuar më në fund Jeremy Irons në “Dead Ringers”. Nuk e di nëse e keni parë atë film të viteve ’80, ku Irons luan binjakë gjinekologë psikopatë që porosisin instrumente kirurgjikale të personalizuara. Të dridhesh. Megjithatë, pa dyshim do të preferoja ata sesa të zgjohesha e të gjeja Donald Trump-in që “po më shëron”, nën shikimin adhurues të… prit, të shohim edhe një herë këtë imazh… disa ushtarakë amerikanë, një infermiere serialesh ditore, një kor qiellor të të rënëve në luftë dhe një paradë avionësh F-16. Gjithmonë kam pyetur veten çfarë ndodh realisht në qendrën mjekësore Walter Reed në Maryland, që duket se ka një ushtri mjekësh të gatshëm të dëshmojnë se Trump peshon më pak se Timothée Chalamet dhe ka arterie si të një burri 50 vjet më të ri. Ndoshta ky imazh absurd shpjegon shumë boshllëqe.
Duke pasur parasysh statusin e tij pothuaj hyjnor, ishte e pashmangshme që Trump të sulmonte edhe papën, ndërkohë që lufta e tij e çmendur në Lindjen e Mesme vazhdon të destabilizojë botën. Pastrimi i situatës i mbetet sërish JD Vance-it, katolik “i fortë”, që duket se nuk ka një qëndrim që nuk mund ta shesë, dhe që dje deklaronte se papa duhet “të merret me çështje morale”. Në këtë rast, Shenjtëria e Tij mund të ketë shumë pyetje të tjera legjitime për këtë administratë të degjeneruar.
Në tërësi, këto duhet të jenë netë të gjata shpirtërore për një kategori komentuesish që unë i quaj “pëshpëritësit”. Vetë shprehja “thuaje me zë të ulët” është ndër mënyrat më të dobëta të gazetarisë. Çfarë të thuash me zë të ulët? Po e shkruan në gazetë! Por shpesh përdoret nga ata që e shohin veten si të urtë politikë, megjithëse nuk arritën të kuptojnë se Trump gjithmonë çon në kaos dhe disfunksion. Madje nuk e kuptuan as në mandatin e tij të dytë. Le të shohim disa shembuj: “Thuaje me zë të ulët,” shkruante The Sun, “Trump mund të bëjë një punë të mirë.” “Thuaje me zë të ulët,” shkruante Telegraph, “ndoshta po kthehet arsyeja në diplomacinë amerikane.” “Thuaje me zë të ulët, paqe në Lindjen e Mesme?” pyeste Spectator. “Thuaje me zë të ulët,” vazhdonte Telegraph, “Trump mund të marrë Nobelin për Paqe.”
Mos ndjeni nevojën ta thoni me zë të ulët: e gjithë kjo ka qenë dhe mbetet një marrëzi e pastër. Dhe ka tonelata të tilla shkrimesh, nga inaugurimi e deri në 100 ditët e para të presidencës. Madje vazhdonin edhe para disa javësh, kur Trump nisi “luftën katërjavore” kundër Iranit.
Çfarë i shtyn këta “pëshpëritës”? Naiviteti? Shpresa e verbër? Apo thjesht dëshira për të thënë diçka “të fortë”? Apo është paaftësia për të kuptuar se një njeri i keq do të bëjë gjëra të këqija – vazhdimisht? Apo paaftësia për ta dëgjuar, për ta parë si kërcënim për një mënyrë më të mirë jetese dhe për të arritur në përfundimin e qartë se ai është emocionalisht, intelektualisht dhe moralisht i papërmbajtur?
Kush e di. Por një gjë është e sigurt: Jezusi Krisht, sa shumë gabojnë. Dhe mos e thoni me zë të ulët.