Në pranverën e vitit 1920, në qytetin bregdetar italian Sanremo, u mblodhën fuqitë fituese të Lufta e Parë Botërore për të vendosur fatin e territoreve të mbetura nga shpërbërja e Perandoria Osmane. Konferenca, e njohur si Konferenca e Sanremos, do të rezultonte një pikë kthese për Lindjen e Mesme, duke hedhur themelet e një rendi të ri politik që do të ndikonte për dekada.
Në këtë takim morën pjesë katër fuqitë kryesore aleate, të përfaqësuara nga David Lloyd George për Britaninë e Madhe, Alexandre Millerand për Francën, Francesco Nitti për Italinë dhe Keishiro Matsui për Japoninë. Qëllimi i tyre ishte të përcaktonin mënyrën se si do të administroheshin territoret osmane në Lindjen e Mesme, tashmë të dala nga kontrolli i Stambollit pas humbjes në luftë.
Vendimi kryesor i konferencës ishte miratimi i sistemit të mandateve të Lidhja e Kombeve, konkretisht i mandateve të klasit A. Këto mandate parashikonin që territore si Iraku, Siria, Libani dhe Palestina të administroheshin përkohësisht nga fuqitë perëndimore, me justifikimin se popujt e tyre nuk ishin ende të gatshëm për vetëqeverisje të plotë.
Në praktikë, vendimet e Sanremos i dhanë Britanisë së Madhe kontrollin mbi Irakun dhe Palestinën, ndërsa Francës mbi Sirinë dhe Libanin. Kjo ndarje, shpesh e bërë pa marrë parasysh realitetet etnike dhe historike të rajonit, krijoi kufij artificialë dhe tensione që do të shpërthenin në konflikte të vazhdueshme gjatë shekullit XX.
Konferenca e Sanremos mbetet një nga momentet më të diskutueshme të diplomacisë ndërkombëtare. Ajo shënoi fundin formal të sundimit osman në Lindjen e Mesme, por njëkohësisht hapi një kapitull të ri, ku ndikimi kolonial dhe interesat strategjike të fuqive të mëdha do të formësonin fatin e rajonit për shumë vite me radhë.