Në mes të një tregu të zhytur në errësirë, një ekran i madh tërheq të gjithë sytë, një pikë e rrallë drite në një Rrip të Gazës të zhytur në errësirë për muaj të tërë nga mungesa e energjisë elektrike.
Në turmë, dhjetëra burra dhe djem të rinj janë të përqendruar me vëmendje.
Këtu, të gjithë po mbajnë frymën gjatë ndeshjes Belgjikë-Egjipt, një takim shumë i pritur për tifozët palestinezë, të etur për të parë bëmat e idhullit të tyre, sulmuesit egjiptian Mohamed Salah.
Barazimi 1-1 nuk bëri asgjë për të ulur entuziazmin e tyre; disa u ngjitën mbi supet e një shoku, të tjerë valëvitën flamuj gjigantë egjiptianë.
Në fund të mbrëmjes, atmosfera e Kupës së Botës 2026 kishte pushtuar këtë lagje në Nuseirat, në qendër të Rripit të Gazës, dhe buzëqeshjet ishin në shfaqje mes rrënojave, të kudondodhura pas më shumë se dy vitesh lufte midis Izraelit dhe lëvizjes islamike palestineze Hamas.
– “Duke harruar shqetësimet” –
“Kupa e Botës nuk është një ngjarje e parëndësishme për banorët e Gazës”, tha Moustafa Siam, një anëtar i Federatës Palestineze të Futbollit, presidentit të së cilës iu mohua viza për në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada.
“Tifozët palestinezë do të përpiqen të ndjekin ndeshjet dhe të harrojnë shqetësimet dhe dhimbjen e tyre”, shtoi burri me bluzën e kuqe të tutave, ngjyra e ekipit kombëtar palestinez.
Në të vërtetë, shumë pronarë të kafeneve të vogla që kanë lindur në Rripin e Gazës po bëjnë çmos për të provuar të rikrijojnë atmosferën e ndeshjeve të mëdha të kaluara.
Dhe ata po e gjejnë audiencën e tyre, pavarësisht varfërisë dhe errësirës së përhapur.
Në Zawaida, një qytet tjetër në rajonin qendror, një ndërtesë e improvizuar e ngritur në një tendë në një kamp për persona të zhvendosur po transmeton ndeshjen në një ekran të vogël.
Komentet e shikuesve përzihen me gumëzhitjen e një gjeneratori të lodhur.
Një klient, Abdallah al-Attar, shpjegon se po përpiqet të rikthejë atmosferën e futbollit, “të cilën e duan të rinjtë dhe të moshuarit” në Gaza.
“Nuk kam qenë kurrë në një ndeshje të Kupës së Botës në një stadium,” vëren ai, “nuk mund të shkojmë në një ndeshje në një stadium jashtë vendit, sepse jetojmë nën një bllokadë mbytëse” në Gaza.
Territori është i mbyllur, përveç disa evakuimeve të jashtëzakonshme, veçanërisht për arsye mjekësore, pavarësisht armëpushimit të tetorit 2025.
Në qytetin e Gazës, 27-vjeçari Mazen al-Ghoul thotë se ndjeu një ndjenjë “shtypjeje” ndërsa shikonte ceremoninë e hapjes së Kupës së Botës.
“Bota jeton dhe shijon jetën, ndërsa ne nuk kemi as strehim, shkolla apo energji elektrike për të parë ndeshjet”, tha ai.
Përgjatë bregut të detit, disa kafene të vogla transmetojnë ndeshjet, por gjeneratorët prishen rregullisht, duke i acaruar shikuesit.
Kamarierët i rindezin gjeneratorët e improvizuar, të lidhur me tela elektrikë të konsumuar, duke kryqëzuar gishtat.
Disa të intervistuar kujtuan Kupën e Botës të mëparshme në Katar në vitin 2022, kur u vendosën ekrane në stadiumet ”Palestina” dhe ”Yarmouk” në qytetin e Gazës, duke tërhequr mijëra tifozë për të parë ndeshjet në mbrëmje.
Institucione të tjera lokale ku ishte në modë të shikohej futboll, siç është kafeneja e Stambollit, u shkatërruan gjatë luftës.
Marouane al-Cheikh, 30 vjeç, i cili tani jeton në një tendë, kujton se e pa edicionin e mëparshëm të turneut me miqtë e tij në kafene të ndryshme në modë në Gaza.
“Ne ishim të lumtur,” tha ai.
“Nuk e ndiej më atë entuziazëm. I shikoj ndeshjet në një kafene të ngritur nën një tendë. Sot jemi të mjerë. Pikëpamja jonë për botën ka ndryshuar, jo vetëm pikëpamja jonë për futbollin”, shtoi ai.
– “Dalje në det” –
Për të rizbuluar pasionin për futbollin, mund të duhet të shkosh në një plazh në Khan Younis, në jug të vendit.
Atje, po luhet një tjetër Kupë Bote, larg ekraneve.
Burra të rinj vrapojnë përreth, ndonjëherë zbathur, nën urdhrat e një trajneri vullnetar i cili improvizon stërvitje mes britmave dhe vajtje-ardhjeve.
“Futbolli është e vetmja dalje”, psherëtin Mohammad Abou Tah, një nga trajnerët e një ekipi të formuar me nxitim, të frymëzuar nga Kupa e Botës.
“Kupa jonë e Botës fillon në një tokë të shkatërruar, të shkretuar, plot vuajtje dhe lëndime”, shprehet Jaber al-Bachiti, kolegu i tij, duke renditur të amputuarit, stadiumet e shkatërruara apo mungesat e shumta.
Edhe nëse nuk ka tribuna, publiku është aty, i ulur në blloqet shkrumb rreth fushës./mxh