Përgatiti: Leonard Veizi
Më 11 korrik 1947, anija Exodus 1947 u nis nga porti i Sète, në Francën jugore, drejt Palestinës së administruar nga britanikët, duke transportuar rreth 4.500 emigrantë hebrenj. Shumica dërrmuese e tyre ishin të mbijetuar të Holokaustit, njerëz që kishin humbur familjet, shtëpitë dhe atdheun gjatë terrorit nazist dhe që shpresonin të ndërtonin një jetë të re në tokën e Palestinës.
Në atë kohë, autoritetet britanike zbatonin kufizime të rrepta ndaj emigracionit hebre në Palestinë, në përputhje me politikat e Mandatit Britanik. Edhe pse pasagjerët ishin pajisur me dokumente nga organizatat hebraike të emigracionit, Britania e Madhe nuk lejoi zbarkimin e tyre.
Pak para mbërritjes në brigjet palestineze, marina mbretërore britanike ndërhyri dhe, pas një përplasjeje të dhunshme në det, mori nën kontroll anijen. Disa persona humbën jetën dhe dhjetëra të tjerë u plagosën. Në vend që t’u lejonin hyrjen në Palestinë, autoritetet britanike i transferuan pasagjerët në anije të tjera dhe i kthyen në Evropë, ku përfunduan fillimisht në Francë e më pas në kampe internimi në Gjermani.
Ngjarja u pasqyrua gjerësisht nga mediat ndërkombëtare dhe shkaktoi reagime të forta në opinionin publik. Pamjet e të mbijetuarve të Holokaustit, të detyruar të ktheheshin sërish në tokën gjermane vetëm dy vjet pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, tronditën botën.
Sipas historianëve, episodi i Exodus 1947 u shndërrua në një pikë kthese. Ai forcoi unitetin e komunitetit hebre në Palestinë, rriti ndjeshëm simpatinë ndërkombëtare për fatin e të mbijetuarve të Holokaustit dhe ndikoi në rritjen e mbështetjes politike për krijimin e një shteti hebre. Vetëm pak muaj më vonë, në nëntor 1947, Kombet e Bashkuara miratuan planin për ndarjen e Palestinës, ndërsa më 14 maj 1948 u shpall zyrtarisht krijimi i shtetit të Izraelit.