Fëmijëria nuk duhet të jetë një garë për rezultate, por një periudhë ku fëmijët kanë kohë të luajnë, të pushojnë, të eksplorojnë dhe të ndërtojnë vetëbesimin. Ky është një nga parimet që lidhet shpesh me mënyrën e rritjes së fëmijëve në Holandë, vend i njohur për nivelet e larta të mirëqenies së fëmijëve.
Në familjet holandeze, rëndësi i kushtohet një rutine të qëndrueshme, gjumit, kohës së lirë dhe pavarësisë së fëmijëve. Synimi nuk është që ata të rriten nën presionin për të qenë gjithmonë të parët, por të ndihen mirë me veten dhe të kenë një bazë të sigurt emocionale.
Një element i rëndësishëm është ritmi i përditshëm. Mëngjeset priren të jenë më të qeta dhe të parashikueshme, ndërsa vakti familjar shihet si një moment për të qenë bashkë. Gjumi gjithashtu konsiderohet i rëndësishëm dhe fëmijët zakonisht inkurajohen të kenë orare të rregullta pushimi.
Në shkollë, krahas rezultateve akademike, vëmendje i kushtohet edhe bashkëpunimit, kreativitetit, kuriozitetit dhe aftësive sociale. Në vitet e para, fëmijëve u lihet hapësirë për lojë dhe aktivitete jashtë mësimit, duke shmangur një ngarkesë të tepërt.
Një tjetër karakteristikë është pavarësia që në moshë të vogël. Fëmijët mësohen gradualisht të marrin përgjegjësi të përshtatshme për moshën, të lëvizin më të pavarur dhe të kryejnë detyra të vogla të përditshme. Në këtë mënyrë, vetëbesimi ndërtohet përmes përvojës dhe jo vetëm përmes lavdërimeve.
Edhe koha jashtë shtëpisë ka një rol të rëndësishëm. Shiu, era apo temperaturat e ulëta nuk janë gjithmonë arsye për të qëndruar brenda. Loja në natyrë dhe aktiviteti fizik konsiderohen pjesë normale e fëmijërisë.
Por ndoshta elementi më i rëndësishëm është marrëdhënia emocionale mes prindërve dhe fëmijëve. Fëmijët nxiten të shprehin ndjenjat e tyre dhe të flasin hapur për atë që i shqetëson. Qasja synon më shumë komunikimin dhe lidhjen sesa kontrollin e vazhdueshëm.
Në vend që fëmijët të mbushen me aktivitete dhe angazhime të shumta, modeli holandez favorizon gjithashtu një ekuilibër më të madh. Një aktivitet apo pasion mund të jetë i mjaftueshëm, duke u lënë fëmijëve kohë për të luajtur, për t’u mërzitur, për të imagjinuar dhe për të zbuluar vetë gjërat që u pëlqejnë.
Kjo qasje ngre një pyetje edhe për prindërit në vende të tjera: a po u kërkojmë fëmijëve të jenë gjithmonë më të mirë apo po u krijojmë kushtet që të jenë të lumtur dhe të sigurt?
Sepse, në fund të fundit, mirëqenia e një fëmije nuk matet vetëm me notat, trofetë apo arritjet, por edhe me mënyrën se si ndihet në shtëpi, në shkollë dhe me veten.