Përgatiti: Leonard Veizi
Një mëngjes i zakonshëm në një komunitet të vogël të Pensilvanisë u kthye në një nga tragjeditë më të rënda në historinë e komunitetit amish. Pesë vajza u vranë dhe pesë të tjera u plagosën në një sulm brenda një shkolle njëdhomëshe. Autori i sulmit vrau veten gjatë ndërhyrjes së policisë…
…Në orët e para të mëngjesit, në komunitetin e qetë amish të Nickel Mines, në Lancaster County, fëmijët u mblodhën si çdo ditë në një shkollë të vogël njëdhomëshe. Askush nuk mund ta parashikonte se pak më vonë ajo ndërtesë do të bëhej skena e një tragjedie që do të trondiste Shtetet e Bashkuara.
Rreth orës 10:25, Charles Carl Roberts IV, 32 vjeç, mbërriti pranë shkollës me një kamion. Ai hyri në ndërtesë i armatosur dhe, pas pak çastesh, mori nën kontroll situatën. Mësuesja dhe disa nga fëmijët u larguan, ndërsa Roberts mbajti brenda vajzat.
Shkolla, e njohur si West Nickel Mines Amish School, ishte një ndërtesë e thjeshtë ku fëmijët e komunitetit mësonin në një klasë të vetme. Në atë mëngjes aty ndodheshin fëmijë të moshave të ndryshme.
Roberts u barrikadua brenda dhe policia mbërriti pasi u njoftua për pengmarrjen. Forcat e rendit rrethuan ndërtesën dhe nisën përpjekjet për të komunikuar me të. Situata zgjati disa minuta, ndërsa jashtë shkollës familjarë dhe banorë të komunitetit prisnin me ankth.
Brenda, Roberts kishte mbajtur peng dhjetë vajza. Hetimet e mëvonshme treguan se sulmi ishte përgatitur paraprakisht. Ai kishte marrë me vete armë dhe materiale të tjera dhe kishte lënë pas letra për familjen e tij.
Në një moment, situata u përshkallëzua. Roberts qëlloi mbi vajzat. Pesë prej tyre humbën jetën, ndërsa pesë të tjera u plagosën. Viktimat ishin të moshave nga 7 deri në 13 vjeç.
Kur policia ndërhyri dhe nisi të hynte në ndërtesë, Roberts vrau veten. Ai vdiq në vendngjarje, duke e mbyllur kështu sulmin që kishte tronditur komunitetin.
Pesë vajzat që humbën jetën ishin Anna Mae Stoltzfus, 12 vjeç; Marian Fisher, 13 vjeç; Naomi Rose Ebersole, 7 vjeç; Mary Liz Miller, 8 vjeç; dhe Lena Miller, 7 vjeç.
Lajmi u përhap me shpejtësi në mbarë Shtetet e Bashkuara. Por krahas tronditjes për krimin, vëmendjen e publikut e tërhoqi edhe reagimi i komunitetit amish.
Amishët janë të njohur për jetën e tyre të thjeshtë, për lidhjet e forta komunitare dhe për shmangien e shumë aspekteve të jetës moderne. Pas tragjedisë, familjet e viktimave dhe anëtarë të tjerë të komunitetit folën publikisht për faljen dhe për nevojën për të mos e kthyer dhimbjen në urrejtje.
Disa anëtarë të komunitetit shkuan edhe në ceremoninë mortore të Roberts dhe shprehën ngushëllime për familjen e tij. Ky veprim u raportua gjerësisht nga mediat amerikane dhe ndërkombëtare, duke e bërë reagimin e komunitetit amish një nga aspektet më të diskutuara të tragjedisë.
Ndërkohë, hetuesit u përpoqën të përcaktonin motivin e sulmit. Nga materialet e gjetura pas ngjarjes rezultoi se Roberts kishte përgatitur paraprakisht disa prej veprimeve të tij dhe kishte lënë shënime për familjen. Hetuesit shqyrtuan edhe probleme të rënda personale dhe pretendime të bëra prej tij, por motivi i plotë i sulmit mbeti objekt hetimi dhe diskutimi.
Pas tragjedisë, shkolla ku ndodhi sulmi u shemb dhe komuniteti ndërtoi një shkollë të re. Por për familjet e viktimave dhe banorët e Nickel Mines, 2 tetori mbeti një datë e paharrueshme.
Pesë vajza u vranë. Pesë të tjera mbijetuan me plagë. Një komunitet i vogël u përball me një humbje të jashtëzakonshme dhe me një ngjarje që ndryshoi përgjithmonë jetën e tij.
Sot, tragjedia e Nickel Mines kujtohet jo vetëm për sulmin që mori jetën e pesë fëmijëve, por edhe për mënyrën e pazakontë me të cilën komuniteti amish iu përgjigj një akti ekstrem dhune: me lutje, solidaritet dhe një theks të fortë mbi faljen.