Një portret kërcënues i Donald Trump në konsullatën amerikane në Sidnei ishte shtysa e fundit. E di që po marr vendimin e duhur.
Amerikë, kanë kaluar 60 vite, por po ndahem prej teje. Ende të dua, por nuk jam më i dashuruar me ty dhe po të them lamtumirë. Po largohem me vullnetin tim, edhe pse më trishton, sepse ka ende shumë gjëra të mrekullueshme tek ti.
Që nga parqet kombëtare madhështore, drunjtë gjigandë të kuq dhe kafshët unike, tek magjia e dritëzave verore në fushat me misër në netët e verës, dhe ngjyrat e ndezura të gjetheve të vjeshtës – bukuria jote natyrore është mbresëlënëse. Aftësia jote për të frymëzuar kreativitet dhe inovacion është e pafundme, siç e tregojnë njerëzit frymëzues që kam njohur brenda kufijve të tu. Shumë nga kujtimet më të dashura të kohës sonë bashkë lidhen me shijet që gjithmonë do të më kujtojnë ty – kanella, byreku me kungull, reçeli me rrush.
Por, Amerikë, thjesht nuk të kuptoj më.
Po të shkruaja një letër ndarjeje me SHBA-në, kështu do të fillonte. Kam qenë ajo që quhet një “amerikane aksidentale” që nga lindja, falë babait tim dhe dhjetë brezave para tij, duke filluar nga viti 1636 dhe përfshirë ushtarë të Luftës së Pavarësisë dhe Luftës Civile, lidhje gjaku me një ish-president dhe breza pionierësh që përshkuan vendin nga Massachusetts dhe New Jersey në Ohio, Pennsylvania, Illinois dhe Kansas.
Jam shumë krenare për historinë e familjes sime dhe kontributin e tyre në rrëfimin amerikan. Babai im u rrit gjatë Depresionit të Madh; gjyshi i tij shërbeu si marins në Francë gjatë Luftës së Parë Botërore; stërgjyshja e tij e ve rriti një fermë me nëntë fëmijë për të ushqyer; xhaxhai i tij ndihmoi në rindërtimin e San Franciskos pas tërmetit të vitit 1906; dhe gjyshi i tij kandidoi për senator shtetëror.
Megjithatë, pavarësisht kësaj historie thellësisht amerikane, ndjej se nuk kam më lidhje me vendin. Sidomos duke marrë parasysh klimën politike të çuditshme dhe shqetësuese që më bën të pyes veten se çfarë do të thotë të jesh amerikan. Kjo gjendje është quajtur “pasiguri qytetare” – dhe mendoj se e kam. Tani dua të distancohem.
Kam jetuar vetëm dy vjet në SHBA dhe nuk kam vizituar për tetë. Kam qenë qytetare australiane për gati katër dekada dhe nuk kam asnjë qëllim për të jetuar, punuar apo studiuar sërish në SHBA. Dhe jam e sigurt që nuk do të kem nevojë ndonjëherë për ndihmën e një ekipi të Marinës amerikane – prandaj nuk ka arsye të mbaj më shtetësinë amerikane.
“Kam certifikatën e heqjes dorë dhe pasaportën e shpuar për kujtim”
Për më tepër, si qytetare amerikane, kam detyrimin të dorëzoj një deklaratë tatimore çdo vit, edhe pse nuk jetoj apo punoj në SHBA, dhe nuk përfitoj nga asnjë shërbim. SHBA është një nga vetëm dy vendet në botë – së bashku me Eritrenë – që takson qytetarët bazuar në shtetësi, jo në vendbanim. Dhe përmbushja e këtij detyrimi është e detyrueshme – është e shkruar në fund të pasaportës sonë.
Po, ekziston një marrëveshje tatimore mes Australisë dhe SHBA-së për të shmangur tatimin e dyfishtë, por kushton nga 1,200 deri në 3,500 dollarë australianë në vit vetëm për të përgatitur një deklaratë të thjeshtë – dhe është një proces i lodhshëm dhe i ndërlikuar që përsëritet çdo janar, kur fillon viti fiskal amerikan.
Më është thënë se, në një moment, qeveria amerikane do të zbatojë rreptësisht ligjin dhe do të vendosë gjoba të mëdha për ata që janë në mospërputhje. Dhe nuk janë vetëm njerëzit super të pasur si Boris Johnson që janë në shënjestër; çdo qytetar amerikan që jeton jashtë duhet të përmbushë këto detyrime.
Nuk po heq dorë nga shtetësia për shkak të taksave, por kostoja dhe stresi i përvitshëm janë të padurueshëm. Ekonomia e thjeshtë më thotë se kjo është një “investim i keq”. Por nëse injoroj taksat amerikane, çdo vizitë në SHBA mund të shoqërohet me frikën se mund të më kthejnë mbrapsht në kufi. Ose mund t’ua lë trashëgimtarëve të mi për ta zgjidhur kur të vdes. Të dyja opsionet janë të papranueshme.
Të kesh një pasaportë amerikane është një privilegj që mijëra emigrantë po përpiqen me dëshpërim ta fitojnë. Por është një privilegj që unë nuk ndihem më rehat ta mbaj, prandaj po ndërmarr një hap konkret – edhe pse më kushton 2,350 dollarë amerikanë për ta bërë.
Trump – fytyra e fundit që më duhej për të vendosur
Portreti kërcënues i Donald Trump, i vendosur në murin e konsullatës amerikane në Sidnei, ku mora betimin për të hequr dorë nga shtetësia, ishte shtysa e fundit. Në atë moment, e dija që po bëja zgjedhjen e duhur për veten time. Kur oficeri konsullor më pyeti nëse po detyrohesha të heq dorë, u përgjigja me sinqeritet: jo.
Dy javë më vonë, mora certifikatën e heqjes dorë nga shtetësia dhe pasaportën time amerikane me vrima si kujtim. Emri im, sipas të gjitha gjasave, do të renditet në një regjistër federal. Uroj vetëm që të më jepet vizë nëse vendos ndonjëherë të vizitoj sërish SHBA-në.
Burimi: theguardian.com/ Autorja anonime është një shkrimtare që jeton në Australi/ Përgatiti për botim: L.Veizi