“Tabloidët gjithmonë përpiqen ta sensacionalizojnë. Por ishte ora 18:30. Nëse Kate do të kishte dalë vërtet nga dera e dehur tapë, nuk do të ishte një fotografi që do të doja ta bëja.”
Lauren Cochrane
Kam fotografuar Kate Moss shumë herë. Herën e parë ka qenë ndoshta rreth vitit 1990, në kohën kur ajo ishte me Johnny Depp. Më pas e kam fotografuar edhe me Jefferson Hack dhe me disa nga partnerët e tjerë të saj, por vetëm në aktivitete zyrtare, prezantime të Topshop-it dhe ngjarje të ngjashme.
Ishte një periudhë kur, pavarësisht se çfarë bënte Kate, paraqiteshin menjëherë 200 fotografë. Për ditëlindjen e saj të 33-të, më kërkuan të mbuloja festën në hotelin Dorchester. Më pas mora një telefonatë ku më thanë se ajo ndodhej në teatrin Donmar Warehouse duke ndjekur një shfaqje pasditeje ku luante Rhys Ifans.
Më pyetën nëse mund të shkoja atje dhe të siguroja një fotografi të saj duke dalë nga teatri përpara se të mbërrinte në festën e ditëlindjes.
Kur arrita, përpara hyrjes ndodheshin të paktën 200 deri në 250 vetë. Dera kryesore ishte e rrethuar nga fotografë, ekipe televizive, admirues e kureshtarë. Ishte plot e përplot. E kuptova menjëherë se do të ishte pothuajse e pamundur të realizoja një fotografi të mirë.
Vendosa të kthehesha drejt festës së ditëlindjes. Por, rrugës për te makina ime, kalova pranë hyrjes së pasme, thjesht për të kontrolluar. Dikur kisha fotografuar Nicole Kidman duke dalë nga prapaskena e Donmar-it kur luante në shfaqjen “The Blue Room” në vitin 1998 dhe ajo përdorte gjithmonë të njëjtën derë.
Teksa po afrohesha, dera ishte e hapur dhe Kate Moss ishte ulur në shkallë. Pete Doherty, partneri i saj në atë kohë, qëndronte në të djathtë të kornizës. Ajo më pa dhe më njohu, sepse e kisha fotografuar prej shumë vitesh. Fillova të bëja fotografi. Nuk reagoi. Nuk tha asgjë.
Fotografët tingëllonin si një tufë kuajsh në galop
Kur ajo doli, unë hapa derën e makinës që po e priste. Ndërkohë fotografët kishin filluar të afroheshin. Zhurma e tyre ngjante me një tufë kuajsh në galop – 200 vetë që vraponin me të gjitha forcat rreth qoshes.
Ata e kuptuan se ishin mashtruar, por Kate arriti të largohej me makinë dhe askush nuk mundi ta ndiqte. Mbërriti në festën e saj pa asnjë shqetësim.
Unë nuk fotografova festën. Ua lashë të tjerëve. Në orën 19:30 isha në shtëpi. Përzgjodha gjashtë fotografi, ua dërgova gazetave dhe shkova të flija.
Të nesërmen në mëngjes u habita kur pashë se pothuajse çdo faqe e parë e gazetave kishte përdorur pikërisht atë fotografi.
Në vitin 2007, pothuajse të gjitha gazetat publikonin histori të tipit “Kate Moss, vajza e festave”. Mendoj se shumë njerëz e interpretojnë këtë fotografi sikur ajo të ishte e dehur ose sikur fotografia të ishte realizuar në orët e para të mëngjesit, sepse tabloidët gjithmonë përpiqen ta bëjnë historinë më dramatike.
Por e vërteta është krejt ndryshe.
Ishte ora 18:30 e mbrëmjes.
Nëse Kate do të kishte dalë nga ajo derë e dehur tapë, nuk do të ishte një fotografi që do të më pëlqente ta realizoja. Unë preferoj Kate-n elegante dhe glamuroze.
Fotografia vazhdon të jetë shumë e kërkuar. Shumica e njerëzve që kanë blerë kopje të kufizuara të saj janë gra, nga mosha 16 deri në 45 ose 50 vjeç. Shumë vajza të reja thonë se Kate është ikona e tyre dhe se e admirojnë.
Mendoj se kjo fotografi e ka kapur atë pikërisht në kulmin e karrierës së saj si modele dhe të famës së saj.
Një fotograf i Vogue më tha se kishte provuar ta rikrijonte imazhin në studio, por ishte e pamundur. Ai e përshkroi si “një përzierje mes një balerine dhe Janis Joplin”.
Kjo më tingëlloi plotësisht e arsyeshme.
Fotografia ka një lloj cilësie të veçantë, si një engjëll i rënë.
Megjithëse kjo është fotografia që u bë më e famshmja dhe ajo që vazhdon të prekë kaq shumë njerëz, nuk është fotografia ime e preferuar nga ajo mbrëmje.
Ekziston një tjetër ku ajo po ecën drejt meje. Gjithmonë ka qenë fotografia ime e parapëlqyer. Flokët i valëviten nga era dhe duket si një fotografi e jashtëzakonshme mode.
Kam 37 vjet që merrem me fotografinë e personazheve të famshëm dhe kjo botë ka ndryshuar shumë.
Më pëlqenin më tepër vitet ’90, sepse atëherë nuk kishte kaq shumë fotografë. Më pëlqente të dilja natën për të punuar, të zhvilloja vetë filmat fotografikë dhe t’i dorëzoja fotografitë në redaksitë e gazetave në orën 6 të mëngjesit.
Kështu i mësova shumë më shpejt aftësitë e fotografisë. Nëse nuk isha i zoti, nuk do të mund të siguroja jetesën.
Rrjetet sociale kanë ndryshuar gjithçka. Sot personazhet e famshëm mund ta promovojnë vetë imazhin e tyre, ndërsa në vitet ’90 ne fotografët ishim, në një farë mënyre, rrjetet sociale të tyre.
Megjithatë, një gjë nuk ka ndryshuar: të famshmit vazhdojnë të fotografohen.
Unë i kam gjetur gjithmonë të gatshëm dhe bashkëpunues, sidomos sepse zakonisht mbuloj premiera filmash, ku ata vetë janë të interesuar të promovojnë punën e tyre.
Është një marrëdhënie që funksionon në të dyja drejtimet.
Nuk do të shkoja kurrë te dera e shtëpisë së tyre dy ditë më vonë për t’i ndjekur. Në atë moment nuk bëhet më fjalë për fotografi profesionale, por për ngacmim dhe cenim të privatësisë.