Last Updated on 09/02/2026 by Leonard
Eurovision? Ka shumë mënyra për të protestuar, përfshirë edhe sjelljen e një kënge si kjo.
Nga Cinzia Conti: “Stella, stellatella / Nata po afron / Një lutje nuk mjafton / për të mos menduar më për të / Nga kodra presim pranverën / Por ajo që ishte atje nuk është më / Ti nuk je më atje.”
Ermal Meta po përgatitet për një rikthim madhështor në Sanremo dhe për publikimin e albumit të tij të gjashtë, “Funzioni vitali”, me një këngë të fuqishme që nuk lejon zbutje dhe me një dhimbje që nuk njeh anestezi.
Ai ndodhet mes rrugëve të shkatërruara të Gazës (edhe pse nuk e përmend kurrë drejtpërdrejt), i shtrënguar “midis mureve dhe detit”, me një nga ninullat më të dashura të fëmijërisë sonë. Por, i shoqëruar nga një sfond i Lindjes së Mesme dhe nga tingujt e oudit (një ide e mikut të tij të përhershëm Dario Dardust, me të cilin ai këndon edhe duet), ajo që ai rrëfen është vdekja e padrejtë e njërit prej shumë fëmijëve palestinezë: një vajzë e vogël pa emër e pa fytyrë, vetëm duar të vogla që, deri pak orë më parë, shtrëngonin fort një kukull.
“E di,” thotë ai në një intervistë, “mund të kisha shkruar për shumë gjëra të tjera. Shumë miq më këshilluan që, tani që kam një vajzë, të shkruaja për të. Por ka raste kur është e rëndësishme të flasësh edhe për fëmijët e të tjerëve, ose më saktë, për fëmijët e të gjithëve. Ajo që po ndodh në Palestinë është jashtëzakonisht serioze: një emergjencë, një katastrofë humanitare.
Larg qoftë nga unë të merrem me politikë, sepse nuk mendoj se kështu duhet t’i qaset një artist asaj që shkruan. Nuk dua të përgjithësoj, por gjithmonë e shoh nga një këndvështrim njerëzor, sepse besoj se është e drejtë. Nuk dua të distancohem nga ajo që ndiej dhe, mbi të gjitha, nuk dua ta sheqeros apo ta maskoj.”
Kjo pamundësi për ta zbutur dhimbjen shprehet edhe në këngë:
“U përpoqa ta shkul zemrën time / sepse pa të nuk vdes / por ndërkohë kisha frikë se mos nuk ndieja më asgjë.”
Artisti shpjegon gjithashtu se si të qenit baba — i vogëlushes Fortuna, e lindur në vitin 2024, por edhe i dy vajzave që takoi me partneren e tij në një jetimore në Shqipëri dhe i adoptoi — ka ndryshuar “ndjeshmërinë e tij artistike, e cila i nënshtrohet thellësisht ndjeshmërisë njerëzore”:
“Aftësia për empati rritet. Kur zemra zgjerohet dhe lëkura hollohet, gjërat filtrohen ndryshe…”
Ermal Meta këndon për fëmijët palestinezë, por nuk harron viktimat e mitura të të gjitha luftërave:
“Mund të jetë çdo vajzë e vogël e pafajshme. Fëmijët nuk duhet të paguajnë çmimin e marrëzisë së të rriturve.
Po përshkruaj atë që më shtyu ta shkruaj, pra nga vjen drita që hyn në prizëm. Pastaj ajo mund të përhapet në shumë drejtime. Megjithatë,” thekson ai, “le të mos bëjmë gabimin ta quajmë atë që po ndodh në Gaza ‘luftë’, sepse nuk është luftë, por masakër.”
Prandaj bëhet e natyrshme të flitet edhe për qëndrimin e tij ndaj Eurovision-it:
“Kam menduar shumë dhe besoj se ka mënyra të ndryshme për të protestuar. Për 47 vjet, Shqipëria jetoi nën diktaturën komuniste dhe nuk mund të protestoje hapur, sepse rrezikoje jetën. Kishte një mënyrë tjetër: heshtja dhe kërkimi i informacionit në rrugë alternative.
Edhe atëherë, nëse kapeshe, përfundoje në kampe ‘riedukimi politik’. Në vitin ’89 ra Muri i Berlinit dhe njerëzit ngritën kokën pa frikë, siç bëri gjyshi im kur ishte vetëm 30 vjeç. Pastaj erdhi viti ’90 dhe lëvizjet studentore shpërthyen me forcë. Gjithçka nisi në Tiranë. Isha atje atë ditë në shesh dhe pashë çfarë ndodhi: pa njerëzit në shesh, nuk do ta kishim arritur lirinë.
Ka mënyra të ndryshme për të protestuar: heshtja, bojkoti, ose të jesh aty dhe të thuash fjalën tënde. Me mesazhin që mbart ‘Stella Stellina’, do të ishte gabim të mos shkoja.”
Në albumin e ri me këngë të papublikuara, “Funzioni vitali”, që del më 27 shkurt, me tekste “të shkurtra por intensive” që i kanë marrë “shumë energji emocionale”, Ermal Meta ofron një udhëtim nëpër kohë: nga xhinset Levi’s të konsumuara te byzylykët me fat, nga dronët te tokat e largëta e të afërta, nga rutina e shëndetshme e gjërave të vogla — si një pjatë spaghetti in bianco — te tingujt e rinj, eksplorimi muzikor dhe një rrëfim më i thellë.
Shfaqet edhe DeLorean-i legjendar: “Nuk e di nëse do të ndryshoja diçka,” thotë ai, duke cituar Back to the Future, “sepse edhe ndryshimi më i vogël në të kaluarën mund të ketë pasoja të tmerrshme për të ardhmen. Mos ndrysho asgjë, Marty. Por do të më kishte pëlqyer shumë ta njihja gjyshin tim. Ata që e njihnin e përshkruajnë si një njeri të madh.”
Për festivalin, ku ka fituar podiume, çmime kritikësh dhe një triumf të paharrueshëm, ai shton:
“Jam shumë i emocionuar. Hera e fundit ishte në vitin 2021 dhe kujtimi im është një sallë bosh për shkak të Covid-it. Prania e publikut ndryshon gjithçka. Mezi pres ta përjetoj sërish atë ndjesi që të shtrëngon barkun pak para se të dalësh në skenë, edhe kur ke gjithë përvojën e botës.”
Pas Sanremos, Ermal Meta do të sjellë repertorin e ri në klubet italiane me turneun “Live 2026 – Club”, që nis më 29 prill në Afterlife të Perugias dhe vazhdon në Firence, Bolonjë, Milano, Padova, Torino, Romë, Molfetta (Bari) dhe Napoli. Ai do të jetë gjithashtu koncertmaster i Notte della Taranta.
Burimi: ansa.it/ Përgatiti për botim: L.Veizi