nga Lucia Magi
Në filmin Jay Kelly, George Clooney luan rolin e një ylli filmi shumë të ngjashëm me… George Clooney-n.
Një aktor i njohur dhe i dashur i Hollivudit për më shumë se tridhjetë vjet, me një sërë dramash dhe filmash aksioni të suksesshëm dhe disa çmime të fituara, protagonisti i filmit më të fundit të Noah Baumbach për Netflix duket se është ndërtuar rreth aktorit gjashtëdhjetë e katër vjeçar, fitues dy herë i çmimeve Oscar.
Ai ka të njëjtën bukuri të qetë e guximtare, të njëjtën zgjuarsi dhe elegancë të shpejtë. Megjithatë, Jay Kelly është një burrë që po kalon një krizë identiteti: duke parë prapa (dhe përreth), ai zbulon se ka mbetur vetëm — si dikush që ka sakrifikuar familjen, miqtë dhe bashkëpunëtorët në altarin e karrierës.
“Shumë njerëz më kanë thënë: ‘Është si të luash veten’,” – reflektoi ylli në një konferencë për shtyp në Los Angeles. – “Por jo. Nuk kam keqardhjet që ka ky personazh. Fëmijët e mi janë tetë vjeç dhe më duan për momentin. Jam në marrëdhënie të mira me të gjithë ata me të cilët kam punuar; ne e respektojmë njëri-tjetrin dhe vazhdoj të bashkëpunoj me ta. Jeta ime është shumë e ndryshme nga e tija. Hajde, Jay Kelly është një idiot!” – qesh ai, duke shkaktuar të qeshura mes kritikëve që mbushin dhomën e hotelit “Beverly Hills”.
Në sekuencën hapëse, Clooney-Kelly është në sheshxhirim duke filmuar vdekjen e tij: i plagosur në bark, i përkulur pas një shtylle, me një tabelë neoni “Pepsi-Cola” në sfond, vetëm qeni i tij po i lëpin dorën. Kur regjisori bërtet “ndërprite!”, ai kërkon që skena të rixhirohet edhe një herë, për ta përmirësuar. Është një replikë që do të përsëritet disa herë në film, duke përmbledhur edhe kuptimin e tij: aktori kupton se i duhet një këndvështrim tjetër në jetë — do të donte t’i bënte gjërat ndryshe, t’u kushtonte më shumë vëmendje miqve të vjetër që kërkojnë ndihmë, të qëndronte dhe të shihte vajzat e tij duke improvizuar një shfaqje në kopsht, në vend që të largohej me skenarë në çantë.
“Më thanë se është si të shohësh veten në pasqyrë. Nuk e kam parë kurrë kështu. Nuk u identifikova me të. Jay Kelly është pak si Frankenstein, që vret një vajzë të vogël sepse mendon se ajo po luan. Personazhi im e kalon jetën duke shkatërruar jetën e njerëzve të tjerë, duke i përdorur ose duke i injoruar. Ajo që doja ishte ta bëja atë real, të pëlqyeshëm për publikun, pavarësisht gjithçkaje. Për fat të mirë, regjisori, skenari (i shkruar nga vetë Baumbach dhe Emily Mortimer, e cila luan edhe grimeren personale të yllit) dhe shokët e mi të jashtëzakonshëm të kastit u kujdesën për këtë.”
Kur u pyet për kuptimin e filmit, Baumbach ndërhyri:
“Mendoj se secili prej nesh, cilado qoftë puna jonë, kur ishim të rinj, besonim se kishim gjithë kohën e botës. Ne bëjmë zgjedhje me idenë se do të ketë një shans tjetër, se më vonë do të kemi mundësinë ta provojmë sërish. Ky film është për momentin kur e kuptojmë — në mënyrë njëkohësisht të qartë dhe tronditëse — se kjo është e vetmja përpjekje që kemi. Pamja e parë është e mirë; nuk ka më pamje të tjera. Jay e kupton këtë në mënyrë të shtrembëruar, të dhimbshme dhe të paparashikueshme: ai duhet të përballet me zgjedhjet që ka bërë. Dhe tani, çfarë do të bëjë me to?”
Këto janë pyetje që prekin edhe personazhet përreth tij: menaxherin e hershëm Ron (Adam Sandler), publicisten e pamëshirshme Liz (Laura Dern) dhe vasalët e tjerë të showbiz-it që rrotullohen rreth tij — vetëm për ta lënë më pas vetëm, në një fshat toskan, përballë babait të ftohtë dhe fantazmave të vajzave që nuk e duan më pranë.
Në këtë rast, Clooney, i ulur rehat në kolltuk, me këmbët e kryqëzuara dhe buzëqeshje të qetë, duket po aq larg protagonistit që i jep filmit titullin.
“Kur isha i ri, ndërprisja duhanin për tre dollarë në orë. Kur dëgjoja ndonjë aktor të famshëm të ankohej për jetën e tij, mendoja: ‘Në djall, a e sheh çfarë po bëj?’ Në jetë, në karrierën time, kam qenë me të vërtetë me fat. Nuk mund të ankohem kurrë. Në moshën 64 vjeç, ata ende më japin role të tilla. Sigurisht, me kalimin e moshës, ka gjëra që nuk mund t’i bësh më, por është ende shumë më mirë sesa të ndërprisje duhanin.”
Burimi: ansa/ Përgatiti për botim: L.Veizi