Në prill të vitit 1983, programi hapësinor amerikan hyri në një fazë të re, kur anija kozmike Space Shuttle Challenger u ngrit për herë të parë në orbitë në kuadër të misionit STS-6. Ishte fluturimi i gjashtë i programit Shuttle, por në shumë aspekte, një fillim i vërtetë.
Ky mision do të hynte në histori për një moment të veçantë: ecjen e parë hapësinore të kryer nga një anije Shuttle. Astronautët Story Musgrave dhe Don Peterson dolën jashtë mjetit orbital, duke shënuar një kapitull të ri në eksplorimin njerëzor të hapësirës.
Deri atëherë, ecjet hapësinore ishin kryer nga kapsula më të vogla si Apollo apo Gemini. Por Shuttle-i përfaqësonte një platformë tjetër: më e madhe, e ripërdorshme dhe me ambicie më të gjera. Dalja e Musgrave dhe Peterson nga “Challenger” nuk ishte thjesht një demonstrim teknik — ishte një provë se ky sistem i ri mund të mbështeste operacione komplekse jashtë mjetit.
Për herë të parë u përdor edhe Extravehicular Mobility Unit (EMU), kostumi i avancuar hapësinor që do të bëhej standard për dekadat në vijim. Ky “mikro-anije” personale u jepte astronautëve autonomi më të madhe, duke i lejuar të lëviznin dhe të punonin në vakumin e hapësirës me më shumë siguri dhe fleksibilitet.
Misioni STS-6 zgjati 5 ditë, 23 minuta dhe 42 sekonda — një kohë relativisht e shkurtër, por e mbushur me testime kritike. Çdo manovër, çdo dalje jashtë kabinës, ishte pjesë e një prove më të madhe: a mund të bëhej Shuttle-i një “punëtori orbitale” për të ardhmen?
Përgjigjja, të paktën në atë moment, ishte pozitive.
Ecja hapësinore e Musgrave dhe Peterson nuk ishte vetëm një sukses teknik. Ajo ishte një sinjal: se epoka e re e fluturimeve të përsëritshme dhe operacioneve të ndërlikuara në orbitë kishte filluar. Dhe “Challenger”, në fluturimin e saj të parë, kishte hyrë menjëherë në histori.