Në shkurt të vitit 1924, në qytetin e Mynihut, nisi një proces gjyqësor që do të shndërrohej në pikë kthese për historinë e Gjermanisë. I akuzuar për tradhti pas dështimit të puçit të ashtuquajtur “Beer Hall Putsch”, përpara trupit gjykues doli Adolf Hitler – ende një figurë periferike në politikën kombëtare, por tashmë i gatshëm ta përdorte sallën e gjyqit si tribunë.
Puçi i nëntorit 1923, i njohur si Beer Hall Putsch, ishte një përpjekje e dhunshme për të rrëzuar autoritetet bavareze dhe për të marshuar drejt Berlinit, sipas modelit të “Marshimit mbi Romë” të Musolinit. Rebelimi u shtyp brenda pak orësh. Hitleri u arrestua dhe u akuzua për tradhti të lartë ndaj shtetit.
Gjyqi nisi më 26 shkurt 1924 dhe zgjati 24 ditë. Ai u zhvillua në Gjykatën Popullore të Mynihut, në një klimë të tensionuar politike, në një Gjermani të tronditur nga kriza ekonomike, hiperinflacioni dhe pasojat e Traktatit të Versajës. Mediat gjermane e ndoqën procesin me një vëmendje të jashtëzakonshme. Faqet e para të gazetave raportuan çdo deklaratë, çdo përplasje, çdo fjalim të të pandehurit.
Dhe Hitleri e kuptoi shpejt se nuk ishte thjesht në bankën e të akuzuarve – por në skenë.
Ai e shndërroi sallën e gjyqit në platformë propagandistike. Në vend që të mbrohej në mënyrë teknike nga akuzat, ai sulmoi Republikën e Vajmarit, kritikoi politikanët e Berlinit dhe paraqiti veten si patriot të tradhtuar nga elitat. Fjalimet e tij u botuan gjerësisht, duke e bërë të njohur përtej kufijve të Bavarisë.
Vendimi i gjykatës ishte i butë: pesë vjet burg, me mundësi lirimi të parakohshëm. Në praktikë, ai do të kalonte vetëm nëntë muaj në burgun e Landsbergut, ku nisi të shkruante librin që do të bëhej manifesti ideologjik i nazizmit.
Procesi i Mynihut, i menduar për ta diskredituar, në fakt e konsolidoi figurën e tij në skenën politike kombëtare. Dështimi i puçit u kthye në trampolinë. Nga një agjitator lokal, Hitleri u shndërrua në një emër të njohur në mbarë Gjermaninë.
Përgatiti: L.Veizi