Në pranverën e vitit 1948, në një botë që ende përpiqej të merrte frymë pas plagëve të Lufta e Dytë Botërore, një tjetër krizë po ndizte kufijtë e një rajoni të largët, por me peshë të madhe strategjike: Kashmiri. Ishte një tokë e bukur dhe e trazuar, e ndarë mes aspiratave dhe frikës, ku përplasja mes dy shteteve të sapolindura – India dhe Pakistan – rrezikonte të kthehej në një konflikt të hapur e të zgjatur.
Në këtë sfond të tensionuar, më 21 prill 1948, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara ndërhyri me një përpjekje për të frenuar përshkallëzimin. U miratua Rezoluta 47 e Këshillit të Sigurimit të OKB-së, një dokument që synonte të vendoste një rrugëdalje diplomatike nga kriza.
Rezoluta erdhi pasi përfaqësuesit e Indisë dhe Pakistanit kishin paraqitur qëndrimet e tyre përpara forumit ndërkombëtar, secili duke kërkuar legjitimitet mbi territorin e diskutueshëm. Për të garantuar një proces më të strukturuar dhe më të besueshëm, Këshilli vendosi të zgjerojë komisionin ekzistues – të krijuar më parë nga Rezoluta 39 e Këshillit të Sigurimit të OKB-së – duke e çuar në pesë anëtarë.
Në këtë trup ndërkombëtar u përfshinë përfaqësues nga Argjentina, Belgjika, Kolumbia, Çekosllovakia dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Detyra e tyre ishte e vështirë: të ndërmjetësonin një armëpushim, të mbikëqyrnin tërheqjen e forcave dhe, në fund, të hapnin rrugën për një referendum që do t’i jepte popullsisë së Kashmirit të drejtën për të vendosur vetë për fatin e saj.
Por, si shpesh në historinë e konflikteve të mëdha, rruga nga letra në realitet rezultoi e thyer. Edhe pse Rezoluta 47 hodhi themelet e një zgjidhjeje të mundshme, ajo nuk arriti ta shuante përfundimisht konfliktin. Kashmiri mbeti një plagë e hapur në marrëdhëniet indo-pakistaneze – një nyje e ndërlikuar që vazhdon të sfidojë diplomacinë ndërkombëtare edhe sot.