Në vitin 1967, sistemi gjyqësor amerikan dënoi me burgim të përjetshëm Albert Henry DeSalvo, njeriun që historia do ta njihte me nofkën famëkeqe “Boston Strangler”. Emri i tij u lidh me një nga seritë më tronditëse të krimeve në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, një varg vrasjesh që mbollën frikë në zonën e Bostonit gjatë viteve 1962–1964 dhe ndryshuan përgjithmonë mënyrën se si shoqëria amerikane e perceptonte kërcënimin e vrasësve serialë.
Boston i terrorizuar
Në fillim të viteve ’60, Bostoni ishte një qytet relativisht i qetë, por kjo qetësi u thye brutalisht kur filluan të zbuloheshin trupa grash të vrara në banesat e tyre. Viktimat ishin gra të moshave të ndryshme – nga të reja deri te të moshuara – por kishin disa elemente të përbashkëta: shumica ishin gjetur të mbytura, shpesh me objekte të zakonshme shtëpiake ose me veshje të tyre, dhe pa shenja të qarta thyerjeje në apartamente.
Policia dhe media filluan të flisnin për një dorë të vetme pas krimeve. Shtypi i pagëzoi vrasjet me emrin “Boston Strangler Murders”, një etiketë që shumë shpejt u shndërrua në simbol të frikës kolektive. Gratë në Boston filluan të mbylleshin me çelës edhe ditën, ndërsa qyteti jetonte nën një gjendje ankthi të vazhdueshëm.
Kush ishte Albert DeSalvo?
Albert Henry DeSalvo lindi në vitin 1931 në Boston. Jeta e tij u shënua herët nga dhuna familjare, abuzimi dhe probleme serioze psikologjike. Para se të lidhej me vrasjet, DeSalvo ishte tashmë i njohur për autoritetet për një sërë krimesh seksuale, përfshirë sulme dhe mashtrime ndaj grave, ku ai shpesh paraqitej si punëtor ose teknik për të fituar besimin e viktimave.
Ai u arrestua fillimisht jo për vrasje, por për krime të tjera seksuale. Pikërisht gjatë kohës që ndodhej në paraburgim dhe më pas në institucione psikiatrike, DeSalvo filloi të rrëfente vrasjet e grave në Boston, duke përshkruar me detaje disa nga krimet që përputheshin me faktet e njohura nga policia.
Rrëfimi i 13 vrasjeve
DeSalvo deklaroi se ishte përgjegjës për 13 vrasje të kryera midis viteve 1962 dhe 1964. Ai përshkroi metoda, vendngjarje dhe rrethana që bindën shumë hetues se kishin përballë autorin e krimeve. Rrëfimi i tij u bë baza kryesore për ndërtimin e figurës së “Boston Strangler”.
Megjithatë, problemi qëndronte në faktin se provat materiale mungonin. Në atë kohë, teknologjitë forenzike ishin të kufizuara dhe lidhja e drejtpërdrejtë mes DeSalvos dhe viktimave ishte e vështirë për t’u vërtetuar në mënyrë të pakundërshtueshme.
Gjykimi dhe dënimi i përjetshëm
Në vitin 1967, Albert DeSalvo u gjykua dhe u dënua me burgim të përjetshëm, por jo drejtpërdrejt për vrasjet e “Boston Strangler”. Ai u shpall fajtor për krime të tjera të rënda, përfshirë grabitje dhe sulme seksuale, ndërsa autoritetet e konsideruan atë si një rrezik ekstrem për shoqërinë.
Vendimi për burgim të përjetshëm u pa nga publiku si një mënyrë për të mbyllur një kapitull të errët, edhe pse shumë pyetje mbetën pa përgjigje.
Dyshimet dhe debatet që vazhdojnë
Që nga ajo kohë, rasti i Albert DeSalvos ka mbetur një nga më të debatuarit në historinë kriminale amerikane. Disa ekspertë dyshojnë se një person i vetëm mund të ketë kryer të gjitha vrasjet, për shkak të dallimeve në mënyrën e ekzekutimit të krimeve. Të tjerë sugjerojnë se DeSalvo mund të ketë rrëfyer krime që nuk i kishte kryer, për shkak të çrregullimeve psikologjike ose për të fituar vëmendje dhe përfitime brenda sistemit penitenciar.
Debati u rihap dekada më vonë, kur analiza moderne e ADN-së lidhi DeSalvon me një nga viktimat, por pa arritur të vërtetojë përfundimisht përgjegjësinë e tij për të gjitha 13 vrasjet.
Një mister i hapur në historinë kriminale
Albert DeSalvo u vra në burg në vitin 1973, në rrethana që mbeten të paqarta. Me vdekjen e tij, shumë përgjigje u morën me vete në varr. “Boston Strangler” mbetet një figurë që lëviz mes faktit dhe legjendës, mes rrëfimit dhe dyshimit.
Historia e tij është një kujtesë e errët se drejtësia nuk arrin gjithmonë të japë përgjigje të plota dhe se, edhe pas një dënimi të përjetshëm, e vërteta mund të mbetet e copëzuar, duke vazhduar të trazojë ndërgjegjen publike edhe dekada më pas.
Përgatiti: L.Veizi