Në kulmin e Luftës së Koresë, kur frontet ushtarake lëviznin me shpejtësi dhe rreziku i një përshkallëzimi global ishte real, diplomacia ndërkombëtare kërkonte një rrugëdalje. Më 31 janar 1951, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara miratoi Rezolutën 90, një vendim i rëndësishëm procedural në trajtimin e konfliktit korean.
Rezoluta parashikonte heqjen nga rendi i ditës të çështjes së titulluar “Ankesa për agresionin ndaj Republikës së Koresë”, një temë që kishte dominuar diskutimet e Këshillit që nga shpërthimi i luftës në qershor 1950. Me këtë hap, OKB-ja synonte të ulte tensionet politike dhe të krijonte hapësirë për zgjidhje të tjera diplomatike, jashtë polemikave të vazhdueshme formale.
Vendimi u mor me votë unanime, një fakt domethënës në një periudhë të polarizuar nga Lufta e Ftohtë. Konsensusi tregonte një vullnet të përbashkët për të shmangur bllokimin institucional dhe për të përshpejtuar përpjekjet drejt ndërprerjes sa më të shpejtë të luftës, e cila tashmë kishte shkaktuar qindra mijëra viktima dhe shkatërrime masive në Gadishullin Korean.
Edhe pse Rezoluta 90 nuk i dha fund menjëherë luftimeve – armëpushimi do të arrihej vetëm në vitin 1953 – ajo përfaqësoi një sinjal të qartë se komuniteti ndërkombëtar po kërkonte rrugë politike dhe negociuese, në një konflikt që kërcënonte të shndërrohej në përballje të drejtpërdrejtë mes fuqive të mëdha.
Në retrospektivë, kjo rezolutë mbetet një shembull i rolit të OKB-së si forum për menaxhimin e krizave globale: jo gjithmonë vendimtare në terren, por thelbësore për ruajtjen e kanaleve të dialogut në kohë lufte.
Përgatiti: L.Veizi