Në agimin e ftohtë të 9 prillit 1940, Europa Veriore u zgjua me zhurmën e motorëve ushtarakë dhe me një realitet të ri që po imponohej me forcë. Pa shpallje të qartë lufte, pa paralajmërim të gjatë diplomatik, Gjermania naziste hodhi në veprim një nga operacionet më të befasishme të Luftës së Dytë Botërore: Operacioni Weserübung.
Objektivi ishte i qartë: kontrolli i Danimarka dhe Norvegjia, dy vende strategjike për dominimin e Detit të Veriut dhe sigurimin e furnizimeve jetike, sidomos mineralit të hekurit nga Suedia, që kalonte përmes porteve norvegjeze.
Danimarka ra pothuajse pa rezistencë. Brenda pak orësh, trupat gjermane hynë në Kopenhagen, ndërsa qeveria daneze, për të shmangur shkatërrimin dhe viktimat civile, zgjodhi të dorëzohej. Ishte një pushtim i shpejtë, i ftohtë, që shënoi fillimin e një kapitulli të errët, por edhe të një forme rezistence të heshtur që do të vinte më pas.
Në Norvegji, skenari ishte ndryshe. Aty pushtimi hasi në rezistencë më të fortë dhe u shoqërua me beteja të ashpra. Forcat gjermane zbarkuan njëkohësisht në disa pika kyçe: Oslo, Bergen, Trondheim dhe Narvik. Sulmet erdhën nga deti dhe ajri, duke përfshirë edhe përdorimin e parashutistëve — një taktikë relativisht e re për kohën.
Në Oslofjord, një moment simbolik i rezistencës norvegjeze u shënua kur anija gjermane Blücher u fundos nga artileria bregdetare norvegjeze, duke vonuar përkohësisht pushtimin e kryeqytetit. Por epërsia ushtarake e Gjermanisë ishte e pakrahasueshme.
Megjithatë, Norvegjia nuk u dorëzua menjëherë. Me mbështetjen e forcave aleate britanike dhe franceze, luftimet vazhduan për disa javë, sidomos në veri, në zonën e Narvikut. Por në fund, përballë presionit të vazhdueshëm gjerman dhe zhvillimeve në fronte të tjera europiane, vendi ra nën pushtim.
Operacioni Weserübung nuk ishte thjesht një pushtim territorial. Ai ishte një lëvizje strategjike që i dha Gjermanisë kontroll mbi një pjesë të madhe të vijës bregdetare të Europës Veriore dhe një avantazh të rëndësishëm në luftën detare kundër Britanisë.
9 prilli 1940 mbetet kështu një datë që shënon fundin e neutralitetit për Danimarkën dhe Norvegjinë, por edhe fillimin e një rezistence që, ndonëse e shtypur përkohësisht, nuk u shua kurrë. Në heshtjen e atij mëngjesi verior, historia ndryshoi drejtim — dhe Europa u afrua edhe më shumë drejt errësirës së luftës totale.
Përgatiti: L.Veizi