Ka luftëra që zgjasin dekada dhe ndryshojnë hartën e botës. Ka të tjera që mbarojnë përpara se ushtarët të kuptojnë se kanë hyrë në betejë. Një e tillë ndodhi më 27 gusht 1896, në brigjet e Oqeanit Indian, kur Perandoria Britanike dhe Sulltanati i Zanzibarit u përplasën në atë që sot njihet si lufta më e shkurtër në historinë moderne. E gjithë përballja zgjati vetëm 38 minuta.
Në fund të shekullit XIX, Afrika ishte kthyer në një fushë rivaliteti mes fuqive koloniale evropiane. Britania dhe Gjermania po garonin për kontrollin e Afrikës Lindore dhe, sipas marrëveshjeve të kohës, Zanzibari ishte bërë një protektorat britanik në vitin 1890. Megjithëse sulltanati ruante një autonomi formale, Londra kishte fjalën e fundit për zgjedhjen e sundimtarit.
Kriza shpërtheu më 25 gusht 1896, kur vdiq sulltani Hamad bin Thuwayni, një aleat i britanikëve. Menjëherë pas vdekjes së tij, kushëriri Khalid bin Barghash, i njohur për prirjet e tij pro-gjermane, pushtoi pallatin mbretëror dhe e shpalli veten sulltan pa marrë miratimin e autoriteteve britanike.
Britanikët e konsideruan këtë një sfidë të hapur ndaj autoritetit të tyre. Ata i dërguan Khalidit një ultimatum: të hiqte dorë nga froni, të ulte flamurin e tij dhe të shpërndante forcat ushtarake deri në orën 09:00 të mëngjesit të 27 gushtit. Përgjigjja ishte refuzimi.
Sulltani vendosi të rezistonte. Rreth 2.800 luftëtarë, shumica civilë të mobilizuar me nxitim, zunë pozicione rreth pallatit. Ata kishin disa topa të vjetër, armë të lehta dhe një jaht të armatosur, HHS Glasgow, që përbënte të gjithë flotën detare të sulltanatit.
Në anën tjetër qëndronte fuqia më e madhe detare e kohës. Pesë anije luftarake të Marinës Mbretërore Britanike u rreshtuan përballë portit të Stone Town. Sapo skadoi ultimatumi, në orën 09:02, topat britanikë hapën zjarr.
Bombardimi ishte shkatërrues. Brenda pak minutash pallati mbretëror mori flakë, artileria e sulltanit u shkatërrua dhe anija Glasgow u fundos në port. Mbrojtja u shemb pothuajse menjëherë.
Në 09:40, flamuri i sulltanit u ul. Lufta kishte marrë fund.
Bilanci ishte i pabarabartë. Rreth 500 zanzibaras mbetën të vrarë ose të plagosur, ndërsa britanikët patën vetëm një marinar të plagosur lehtë. Dallimi i jashtëzakonshëm në fuqi ushtarake e bëri përfundimin pothuajse të pashmangshëm.
Sulltan Khalid bin Barghash arriti të arratisej dhe gjeti strehim në konsullatën gjermane, për t’u larguar më pas drejt Afrikës Lindore Gjermane, në territorin e Tanzanisë së sotme. Britanikët vendosën në fron një sulltan tjetër, Hamoud bin Mohammed, i cili pranoi kushtet e Londrës dhe bashkëpunoi me administratën koloniale.
Lufta Anglo-Zanzibar nuk mbahet mend për madhësinë e saj, por për simbolikën. Ajo është shembulli më i qartë i epërsisë ushtarake që kishin fuqitë koloniale ndaj shteteve lokale në fund të shekullit XIX. Një konflikt që nisi me një mosmarrëveshje politike dhe përfundoi brenda 38 minutash, duke hyrë përgjithmonë në Librin e Rekordeve të historisë si lufta më e shkurtër e regjistruar ndonjëherë.