Në vitin 55 pas Krishtit, qyteti i Romës u përball me një ngjarje që do të ndryshonte fatin e Perandorisë Romake. Tiberius Claudius Caesar Britannicus, trashëgimtari i ligjshëm i fronit perandorak, humbi jetën nën rrethana ende të paqarta, duke hapur rrugën për të riun Neron që të ngjitej në fron dhe të udhëhiqte një nga perandoritë më të fuqishme të antikitetit.
Britannicus, djali i perandorit Klaudi dhe i Agripinës së Plakë, ishte konsideruar trashëgimtari natyral i Perandorisë Romake që pas vdekjes së të atit. Por klanet brenda oborrit imperial dhe intrikat politike që e rrethonin e bënë pozitën e tij të rrezikuar. Historianët romakë, përfshirë Tacitin dhe Suetonin, sugjerojnë se vdekja e tij nuk ishte rastësi, por pjesë e një skeme të mirëmenduar nga nënës së Neronit, Agripina e e Re, dhe nga vetë Neron, që kërkonte të siguronte fronin për të.
Ngjarja ndodhi gjatë një darke zyrtare në pallatin imperial në Romë. Sipas burimeve të kohës, Britannicus u sëmur papritur dhe vdiq shpejt, me simptoma që dukeshin si helmim. Vdekja e tij u konsiderua e mistershme, duke lënë hapësirë për spekulime mbi tradhtinë dhe manipulimin në oborrin perandorak.
Vdekja e Britannicusit shënoi një pikë kthese në historinë e Romës: Neron, vetëm adoleshent në atë kohë, u shpall trashëgimtar i vetëm i fronit dhe filloi një pontifikatë që do të ndikonte në mënyrë dramatike në jetën politike, sociale dhe kulturore të perandorisë. Në dekadat që pasuan, sundimi i Neronit do të shoqërohej me ndryshime radikale dhe episodet më të famshme të tiranisë dhe extravagancës perandorake, duke lënë gjurmë të thella në kujtesën historike të Romës.
Vdekja e Britannicusit, edhe pse e shtruar në mister dhe dyshime, nuk ishte thjesht një episod personal; ajo shënoi momentin kur intrigat, ambiciet dhe fuqia politike vendosën për fatin e një perandorie të tërë. Historia e tij mbetet kujtesë se në oborrin imperial të Romës, asgjë nuk ishte siç dukej, dhe se fronin shpesh e fitonte ai që dinte të përdorte më mirë hijet e pushtetit.
Përgatiti: L.Veizi