Në fund të shekullit XX, një nga figurat më të rëndësishme të Kishës Katolike ndërmori një akt simbolik dhe historik që synonte përballjen me të kaluarën. Në vitin 1998, Papa Gjon Pali II i kërkoi falje Zotit për heshtjen dhe pasivitetin që disa katolikë kishin treguar gjatë periudhës së Holokaustit, kur miliona hebrenj u shfarosën nga regjimi nazist.
Deklarata ishte pjesë e një reflektimi më të gjerë të Kishës Katolike mbi rolin dhe përgjegjësitë morale gjatë Luftës së Dytë Botërore. Papa theksoi se, edhe pse shumë katolikë kishin ndihmuar dhe shpëtuar hebrenj nga përndjekja naziste, kishte pasur gjithashtu raste heshtjeje dhe mungese reagimi përballë një tragjedie të paprecedentë në historinë e njerëzimit.
Në dokumente dhe deklarata të asaj kohe, Selia e Shenjtë pranoi se dështimi moral i disa besimtarëve për të reaguar kundër përndjekjeve antisemite ishte një plagë e rëndë në ndërgjegjen e Kishës. Ky gjest i Papës u interpretua si një përpjekje për të përmirësuar marrëdhëniet midis katolikëve dhe komunitetit hebre dhe për të thelluar dialogun ndërfetar.
Gjatë pontifikatit të tij, Papa Gjon Pali II ishte një nga udhëheqësit fetarë që bëri hapa të rëndësishëm drejt pajtimit historik. Ai dënoi vazhdimisht antisemitizmin dhe theksoi se populli hebre duhet parë si “vëllezër të mëdhenj në besim”.
Aktet simbolike të reflektimit dhe pendesës që shoqëruan fundin e mijëvjeçarit të dytë synonin pikërisht këtë: që Kisha të përballej me kapitujt e vështirë të historisë së saj dhe të afirmonte një angazhim të ri moral përballë padrejtësive dhe urrejtjes.
Ngjarja e vitit 1998 mbetet një moment i rëndësishëm në historinë e marrëdhënieve ndërfetare dhe në përpjekjen e institucioneve fetare për të reflektuar mbi përgjegjësinë morale në kohë krizash historike.