Duke kryesuar Meshën e Krishtlindjeve gjatë natës në Bazilikën e Shën Pjetrit, Papa Leo XIV kujtoi yllin e ndritshëm, “një shkëndijë të sapondezur dhe që shkëlqente me jetë” që ndriçonte qiellin e natës, duke mahnitur botën, siç tregohet në Ungjillin e Lukës: “Populli që eci në errësirë pa një dritë të madhe, mbi ata që banonin në një vend të errësirës së thellë, ndriçoi drita”, duke shpallur “ju lindi sot në qytetin e Davidit një Shpëtimtar, që është Mesia, Zoti”.
“Në kohë dhe hapësirë, në mesin tonë, vjen Ai pa të cilin nuk do të ekzistonim. Ai që jep jetën e tij për ne jeton midis nesh, duke ndriçuar natën me dritën e tij të shpëtimit. Nuk ka errësirë që ky yll nuk e ndriçon, sepse me dritën e tij gjithë njerëzimi sheh agimin e një jete të re dhe të përjetshme.”
Në homelinë e tij, Papa Leo përshkroi se si në lindjen e Jezusit “Zoti nuk na jep asgjë më pak se vetë veten e tij, me qëllim që të na ‘shëlbojë nga çdo paudhësi dhe të pastrojë për vete një popull të vetin'”.
“Gjithëpushtetësia e Zotit shkëlqen në pafuqinë e një të porsalinduri; elokuenca e Fjalës së përjetshme jehon në të qarën e parë të një foshnje; shenjtëria e Shpirtit shkëlqen në atë trup të vogël, të larë fllad dhe të mbështjellë me rrobë.”
Nevoja e fëmijës për kujdes “bëhet hyjnore, meqenëse Biri i Atit ndan historinë me të gjithë vëllezërit dhe motrat e tij”, shtoi Papa, dhe kjo dritë hyjnore që buron nga Jezusi “na ndihmon të njohim njerëzimin në çdo jetë të re”. Për të ndihmuar në shërimin e verbërisë sonë, Papa tha se “Zoti zgjedh të zbulohet në çdo qenie njerëzore, e cila pasqyron imazhin e tij të vërtetë, sipas një plani dashurie të filluar që në krijimin e botës”. Dhe duke kujtuar fjalët e Papa Benediktit XVI, ai vuri në dukje se nëse i bëjmë vend njeriut, atëherë ka vend edhe për Zotin.
Papa na inkurajoi të mahnitemi nga “urtësia e Krishtlindjeve”, ndërsa Zoti i jep botës një jetë të re, të vetën, në Jezusin Fëmijë, në “një histori dashurie që na tërheq”.
“Në përgjigje të pritjeve të popujve, Ai dërgon një fëmijë për të qenë një fjalë shprese. Përballë vuajtjeve të të varfërve, Ai dërgon dikë të pambrojtur për të qenë forca për t’u ngritur përsëri. Përpara dhunës dhe shtypjes, Ai ndez një dritë të butë që ndriçon me shpëtim të gjithë fëmijët e kësaj bote.”
“Zoti bëhet si ne, duke zbuluar dinjitetin e pafund të çdo personi”, nënvizoi Papa, në kontrast me një botë ku njerëzimi mund të kërkojë të bëhet “zot” për të dominuar të tjerët. Ai tha se “në zemrën e Krishtit rreh lidhja e dashurisë që bashkon qiellin dhe tokën, Krijuesin dhe krijesat” dhe njohja e këtij realiteti është çelësi për të ndryshuar historinë tonë, duke e lënë dritën e mëshirës dhe dashurisë së Zotit të shkëlqejë.
Duke kujtuar fjalët e Papa Françeskut vitin e kaluar në këtë ditë, pasi hapi Derën e Shenjtë të Bazilikës së Shën Pjetrit për të shënuar fillimin e Vitit Jubile, Papa Leo pohoi se si “Lindja e Jezusit rigjallëron tek ne ‘dhuratën dhe detyrën e sjelljes së shpresës kudo që shpresa është humbur’, sepse ‘me të, gëzimi lulëzon; me të, jeta ndryshon; me të, shpresa nuk zhgënjen’”.
Në përfundim, Papa i inkurajoi të gjithë të përjetojnë dhe të ndajnë “gëzimin e Krishtlindjes, që është një festë besimi, bamirësie dhe shprese”. Në besim shohim se si “Zoti bëhet njeri, i lindur nga Virgjëresha”, ndërsa në bamirësi përjetojmë se si “dhurata e Birit shëlbues realizohet në vetëdhënien vëllazërore”. Dhe ne festojmë shpresën e Krishtlindjes, ndërsa “Fëmija Jezus e ndez atë brenda nesh, duke na bërë lajmëtarë të paqes”./Kb