Një alarm i nivelit “flamur i kuq” është dhënë nga një organizatë për parandalimin e gjenocidit. Kjo nuk është koha për dënime boshe, por për sanksione dhe embargo armësh.
Ben Reiff
Kushdo që ndjek diskursin mediatik izraelit ditët e fundit mund të përjetojë një ndjenjë të fortë déjà vu-je. Krahas reagimeve euforike ndaj goditjes së përbashkët SHBA–Izrael ndaj Iranit (e mbështetur nga 93% e popullsisë hebreo-izraelite), politikanë dhe komentatorë të njohur po kërkojnë tani përshkallëzim në Liban – duke shpresuar një përsëritje të shkatërrimit që Izraeli ka shkaktuar në Gaza.
Sulmet ajrore izraelite në Liban kanë vrarë tashmë afro 1.000 njerëz në dy javët e fundit, pasi Hezbollahu rifilloi lëshimin e raketave drejt veriut të Izraelit në mbështetje të Iranit. Ushtria izraelite ka lëshuar urdhra të përgjithshëm evakuimi që mbulojnë një zonë të gjerë në jug të vendit, duke zhvendosur mbi një milion njerëz nga shtëpitë e tyre. Të hënën, ajo njoftoi nisjen e një pushtimi tokësor “të synuar”, ndërsa zyrtarët kanë informuar mediat se po përgatiten të mobilizojnë qindra mijëra rezervistë për të zbatuar “modelin e Gazës, por në Liban”.
Udhëheqësit izraelitë nuk po e fshehin se çfarë vjen më pas. “Shumë shpejt, Dahije do t’i ngjajë Khan Younis-it”, paralajmëroi ministri i financave i Izraelit, Bezalel Smotrich, duke iu referuar një bastioni të Hezbollahut në Bejrut dhe një qyteti në jug të Gazës që ushtria izraelite e ka rrafshuar pothuajse plotësisht. Zvi Sukkot, anëtar i qeverisë nga e njëjta parti, bëri thirrje: “Duhet të pushtojmë territor në jug të Libanit, të shkatërrojmë fshatrat atje dhe ta aneksojmë territorin në shtetin e Izraelit”.
Amit Halevi, deputet nga partia Likud e Benjamin Netanyahut, deklaroi se lumi Litani – rreth 30 km nga kufiri me Libanin – “duhet të bëhet vija e re e verdhë e veriut”, duke aluduar për kufirin që shënon aktualisht kontrollin izraelit mbi më shumë se gjysmën e territorit të Gazës.
Ministri i mbrojtjes, Israel Katz, njoftoi se ai dhe Netanyahu “kanë udhëzuar ushtrinë të shkatërrojë infrastrukturën terroriste në fshatrat pranë kufirit në Liban, ashtu siç u bë kundër Hamasit në Rafah dhe Beit Hanoun”, duke iu referuar qyteteve në Gaza që tashmë nuk ekzistojnë më. Nën komandën e tij, ushtria izraelite po zhvillon edhe luftë psikologjike ndaj popullsisë libaneze, duke hedhur fletëpalosje mbi Bejrut me tekstin ironik: “Në dritën e suksesit të jashtëzakonshëm në Gaza, gazeta ‘Realiteti i Ri’ mbërrin në Liban. Ku po shkon vendi juaj?”
Edhe figura kryesore të opozitës po i bashkohen këtij diskursi. Gadi Eisenkot, ish-shef i shtabit të ushtrisë izraelite dhe aspirant për kryeministër, shkroi: “Doktrina Dahije nuk ka qenë kurrë më relevante se tani dhe duhet të zbatohet”. Kjo doktrinë i referohet një strategjie ushtarake izraelite që parashikon përdorimin e forcës disproporcionale ndaj civilëve si ndëshkim kolektiv, për të penguar sulme të ardhshme – një strategji që daton nga lufta e vitit 2006 në Liban.
Dhe nuk janë vetëm politikanët. Retorika e ngjashme po mbush ekranet televizive dhe valët e radios izraelite, duke krijuar terrenin ideologjik për atë që mund të pasojë.
Gazetari i njohur i Channel 12, Amit Segal, i konsideruar si zë pranë Netanyahut, ka bërë thirrje që forcat izraelite të “përparojnë deri në lumin Litani dhe të shpallin: nuk do të largohemi derisa Hezbollahu të çarmatoset – dhe deri atëherë, asnjë banor nuk kthehet”. Ndërsa Yinon Magal i Channel 14 deklaroi: “Unë sugjeroj që deri në mëngjes, të mos ketë më fare Dahije”.
Thirrjet vazhdojnë të shtohen. Ish-ministri i mbrojtjes, Yoav Gallant, ka kërkuar që ushtria “të godasë dhe eliminojë gjithçka në Dahije, Baalbek, Tiro, Sidon, Nabatieh – kudo”. Ndërsa komentatori Itamar Fleischmann shtoi: “Duhet të shkatërrojmë Dahijen… Duhet të shkatërrojmë vendin në aspektin e infrastrukturës. Nuk duhet të ketë më infrastrukturë civile në Liban”.
Deklarata të tilla përbëjnë pjesë kyçe të çështjes së Afrikës së Jugut kundër Izraelit në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë, si prova të qëllimit gjenocidal në Gaza. Nuk është për t’u habitur që Instituti Lemkin për Parandalimin e Gjenocidit ka lëshuar një “alarm të kuq” për Libanin.
Sigurisht, ka dallime mes Gazës dhe Libanit. Izraeli nuk kontrollon të gjitha kufijtë e Libanit, ndaj popullsia nuk mund të izolohet plotësisht si në Gaza. Kjo gjithashtu nënkupton se mediat ndërkombëtare mund të hyjnë në vend – dhe duhet të jenë tashmë atje.
Megjithatë, përvoja e viteve të fundit në Gaza jep një paralajmërim të qartë. Ushtria izraelite mund të synojë të marrë kontrollin e jugut të Libanit, duke rikrijuar zonën e sigurisë që mbajti nga 1982 deri në 2000. Ndërkohë që aviacioni godet Bejrutin nga ajri, trupat tokësore mund të lëvizin nga fshati në fshat, duke shkatërruar gjithçka në rrugën e tyre.
Shumë banorë mund të refuzojnë të largohen – sepse nuk kanë ku të shkojnë, ose nga frika se nuk do të kthehen më kurrë. Kushdo që mbetet mund të shpallet “terrorist”, duke u bërë objektiv i menjëhershëm.
Fati që mund ta presë Libanin duket i qartë. Pyetja që mbetet është: ku është komuniteti ndërkombëtar?
Siç tregoi rasti i Gazës, negociatat mund të shërbejnë si mbulesë për zvarritjen e një armëpushimi. Kjo nuk është koha për deklarata boshe, por për masa konkrete – sanksione dhe embargo armësh që mund të ndalin përshkallëzimin.
Pavarësisht paralajmërimeve, bota dështoi të parandalojë një katastrofë në Gaza. A do të bëjë të njëjtin gabim sërish?
Përgatiti për botim: L.Veizi