Në kulmin e Revolucionit Francez, viti 1793 solli një nga episodet më të errëta dhe më tragjike të periudhës së Terrorit. Në qytetin Nantes, 90 priftërinj katolikë, të konsideruar si të dyshuar anti-republikanë, u ekzekutuan në një mënyrë të pazakontë dhe çnjerëzore: duke u mbytur në lumin Loire.
Dyshimet ndaj klerit dhe klima e frikës
Atmosfera politike e kohës ishte e ngarkuar me tension. Shumë anëtarë të klerit katolik shiheshin si mbështetës të monarkisë dhe kundërshtarë të Republikës së re. Çdo dyshim për lidhje me forcat kundërrevolucionare mjaftonte për arrestime masive. Në Nantes, autoritetet revolucionare vendosën të “pastronin” qytetin nga ata që i konsideronin armiq të brendshëm.
“Noyades de Nantes” – Ekzekutimet me mbytje
Ngjarja e 1793-it hyri në histori si pjesë e “Noyades de Nantes” – mbytjet e organizuara nga autoritetet revolucionare. Priftërinjtë e arrestuar u lidhën dhe u ngarkuan në anije të vogla, të cilat qëllimisht mbyteshin në mes të lumit. Ky akt u përdor si një mënyrë “efikase” për të shmangur pushkatimet masive dhe për të fshehur gjurmët e krimit.
Reagimi i popullit dhe jehona historike
Ndërsa një pjesë e popullsisë së frikësuar heshti, të tjerë e panë ngjarjen si një shkelje të thellë të parimeve njerëzore për të cilat supozohej se po luftonte Revolucioni. Historianët e sotëm e konsiderojnë këtë veprim një nga shembujt më të qartë të ekstremizmit revolucionar dhe humbjes së kontrollit moral në emër të politikës.
Trashëgimia e një krimi të harruar
Ndonëse episodet e tmerrshme të Nantes shpesh mbeten në hije në krahasim me ngjarjet e tjera të Revolucionit Francez, ato mbeten një dëshmi e asaj se si idealet e lirisë dhe barazisë mund të deformohen nën presionin e frikës dhe radikalizmit. Mbytja e 90 priftërinjve në 1793-in është një kujtesë e dhimbshme e rrezikut që sjell pushteti absolut – pavarësisht në emër të cilës ideologji ushtrohet.
Përgatiti: L.Veizi