Last Updated on 23/09/2025 by adminfjala
Më 23 shtator 1932, përfundoi me sukses një nga proceset më të rëndësishme shtetformuese në Lindjen e Mesme: bashkimi i të gjitha territoreve të mëdha arabe në Gadishullin Arabik nën një shtet të vetëm – Mbretërinë e Arabisë Saudite.
Ky unifikim nuk erdhi lehtë. Procesi ishte i gjatë, i ndërlikuar dhe shpeshherë i përgjakshëm, duke zgjatur për më shumë se tri dekada. Ai u udhëhoq nga Abdulaziz Ibn Saud, i cili që në vitin 1902, me një grup të vogël ndjekësish, rimori qytetin e Rijadit nga rivali i tij, dinastia Rashid. Ky akt simbolik shënoi fillimin e një fushate të gjatë politike dhe ushtarake për të bashkuar nën autoritetin e tij fiset e ndryshme beduine dhe principatat e shpërndara në shkretëtirën arabe.
Fushatat e Ibn Saud-it përfshinë:
-Nejd-in (zemra e Gadishullit Arabik), që u bë baza e pushtetit të tij.
-Hixhazin (1925), me qytetet e shenjta Mekë dhe Medinë, që i dhanë legjitimitet fetar sundimit të tij.
-Territoret e tjera fqinje, të cilat u bashkuan gradualisht përmes aleancave, martesave politike dhe luftërave.
Roli i fuqive të mëdha si Britania e Madhe dhe Franca ishte i rëndësishëm, pasi Gadishulli Arabik ndodhej në qendër të interesave koloniale dhe tregtare. Britanikët, të pranishëm fort në Gjirin Persik, e mbështetën Abdulazizin si një udhëheqës të fuqishëm që mund të siguronte stabilitet, sidomos pas shpërbërjes së Perandorisë Osmane pas Luftës së Parë Botërore.
Më në fund, më 23 shtator 1932, Abdulaziz Ibn Saud shpalli krijimin e shtetit të ri me emrin Al-Mamlaka al-‘Arabiyya as-Su‘ūdiyya (Mbretëria e Arabisë Saudite). Ai u bë monarku i parë i saj dhe themeluesi i një dinastie që sundon ende sot.
Unifikimi i Arabisë Saudite shënoi jo vetëm krijimin e një shteti të madh arab me një identitet të ri politik, por gjithashtu vendosi themelet e një fuqie që do të fitonte rëndësi globale, sidomos pas zbulimit të pasurive të mëdha të naftës në vitet që pasuan.
Përgatiti: L.Veizi