Në tetor të vitit 1935 përfundon një nga ngjarjet më të rëndësishme dhe më dramatike në historinë moderne të Kinës – “Marshimi i Gjatë”, epopeja e forcave komuniste kineze të udhëhequra nga Mao Zedong.
Ky marshim i jashtëzakonshëm, i cili nisi një vit më parë, në tetor 1934, kishte si qëllim shpëtimin e Ushtrisë së Kuqe nga shkatërrimi i plotë prej ushtrive nacionaliste të Çang Kai-shekut, të cilat po i rrethonin në provincën Jiangxi, në jug të vendit.
Rreth 100.000 luftëtarë komunistë u nisën nga Jiangxi, duke kaluar male, lumenj dhe shkretëtira në një udhëtim që do të zgjaste 370 ditë dhe do të përshkonte më shumë se 10.000 kilometra në këmbë. Rrugës, ata u përballën me urinë, sëmundjet, ngricat dhe sulmet e vazhdueshme të forcave nacionaliste. Vetëm rreth 8.000 deri 9.000 prej tyre arritën në fund të marshimit, në Yan’an, në veri të Kinës, ku do të vendosej qendra e re e lëvizjes komuniste.
Por, përtej vështirësive, “Marshimi i Gjatë” do të kthehej në mitin themelues të revolucionit komunist kinez. Gjatë këtij udhëtimi të gjatë dhe të përgjakur, Mao Zedong u shqua si udhëheqës i pakontestueshëm i Partisë Komuniste, duke forcuar pozitën e tij politike dhe ideologjike.
Ky marshim shënoi jo vetëm mbijetesën e lëvizjes komuniste, por edhe fillimin e ngritjes së Mao Zedongut drejt pushtetit, që do të përfundonte me fitoren komuniste në vitin 1949 dhe krijimin e Republikës Popullore të Kinës.
Në historinë botërore, “Marshimi i Gjatë” njihet si një nga udhëtimet më të jashtëzakonshme ushtarake dhe politike, simbol i vendosmërisë, sakrificës dhe besimit ideologjik. Ai mbeti në kujtesën e popullit kinez si dëshmi e qëndresës së pashuar përballë vështirësive ekstreme dhe si një akt themelor në formimin e identitetit revolucionar të Kinës moderne.
Përgatiti: L.Veizi