Më 19 prill 2005, në zemër të Vatikani-t, tymi i bardhë që doli nga Kapela Sistine shpalli për botën zgjedhjen e një pape të ri. Kardinali gjerman Joseph Ratzinger u zgjodh në krye të Kishës Katolike, duke marrë emrin Papa Benedikti XVI.
Zgjedhja e tij erdhi pas vdekjes së Papa Gjon Pali II, një figure karizmatike që kishte udhëhequr Kishën për më shumë se një çerek shekulli. Konklava papale e vitit 2005 u zhvillua në një atmosferë pritjeje të madhe, ndërsa kardinalët nga e gjithë bota u mblodhën për të zgjedhur pasuesin e tij. Ratzinger, i njohur si një nga teologët më të shquar të kohës dhe si një mbrojtës i doktrinës tradicionale, u pa si një figurë e qëndrueshme për të drejtuar Kishën në një periudhë sfidash.
Gjatë pontifikatit të tij, Papa Benedikti XVI u përqendrua në çështje të besimit, moralit dhe identitetit të krishterë në një botë gjithnjë e më të sekularizuar. Ai mbajti një profil më të përmbajtur krahasuar me paraardhësin e tij, por ndikimi i tij intelektual dhe teologjik ishte i thellë.
Megjithatë, momenti më i papritur i kësaj papacie erdhi në vitin 2013, kur Benedikti XVI njoftoi dorëheqjen e tij – një vendim i rrallë në historinë moderne të Kishës Katolike. Ai u bë papa i parë që abdikonte pas shekujsh, duke hapur një kapitull të ri institucional. Pas dorëheqjes, ai mori titullin Papa emeritus, duke jetuar në heshtje brenda Vatikanit deri në fund të jetës së tij.
Zgjedhja e Benediktit XVI dhe vendimi i tij për t’u tërhequr nga detyra mbeten dy momente kyçe që sfiduan traditën dhe ripërcaktuan rolin e papës në kohët moderne. Një figurë që la gjurmë jo vetëm në historinë e Kishës, por edhe në reflektimin mbi udhëheqjen dhe përgjegjësinë në epokën bashkëkohore.