Last Updated on 17/09/2025 by adminfjala
Që nga shmangia publike e palestinezëve britanikë deri te furnizimi me pjesë për avionë luftarakë, Laburistët duken gjithnjë e më shumë në disonancë me opinionin ndërkombëtar.
Owen Jones*
Të martën, një komision hetimor i OKB-së përfundoi se Izraeli po kryen genocid në Gaza. Përfundimi nuk është i befasishëm, pasi pak shtete në histori kanë qenë kaq të hapura për qëllimet e tyre. Për të marrë vetëm dy shembuj: në maj, ministri i financave i Izraelit, Bezalel Smotrich, deklaroi se “Gaza do të shkatërrohet plotësisht”; një javë më vonë, kryeministri Benjamin Netanyahu u mburr se Izraeli po “shkatërron gjithnjë e më shumë shtëpi [në Gaza, dhe palestinezët nuk kanë ku të kthehen]”.
Në fillim të këtij muaji, zv/kryeministri dhe ish-ministri i jashtëm i Laburistëve, David Lammy, i shkroi një letër kryetares së Komitetit për Zhvillim Ndërkombëtar, Sarah Champion, duke deklaruar se “qeveria ka shqyrtuar me kujdes rrezikun e genocidit” dhe nuk ka arritur në përfundimin se Izraeli po vepron me qëllim genocidal. Si mund të arrijnë dy institucione përfundime kaq të ndryshme? Qeveria britanike nuk ka arritur një përfundim për genocidin, sepse nëse do të kishte arritur, do të duhej të përballej me përfshirjen e saj.
Në nivel të politikës së jashtme dhe ushtarake, qeveria britanike vepron në përputhje me SHBA-në, aleatin më të fuqishëm të Izraelit. Britania vazhdon të furnizojë Izraelin me pjesë kyçe për avionët F-35 që po djegin Gaza-n dhe popullsinë e saj. Avionëve izraelitë që marrin pjesë në bombardime u lejohet të ulen në Mbretërinë e Bashkuar. Qeveria britanike vazhdon të ndanë inteligjencë me Izraelin. Britania kryen fluturime të vazhdueshme mbikëqyrjeje mbi Gaza. Dhe, në vend që të vendosë sanksione të gjera, ministrat britanikë lehtësojnë tregtinë me Izraelin, vlerë e së cilës arrin 6 miliardë paund në vit.
Ndërsa presidenti izraelit Isaac Herzog – i cili pati deklarata genocidale për fajin kolektiv të palestinezëve, të përsëritura nga ushtarët në terren – nderohet me vizitë zyrtare, qindra protestues paqësorë që mbajnë pankarta kundër genocidit arrestohen sikur të ishin ekstremistë të rrezikshëm.
Çdo veprim i ndërmarrë kundër Izraelit është kryesisht performativ, për të zbutur thirrjet për veprim nga publiku. Për shembull, 7 nga 10 britanikë mendojnë se është e mundshme që Izraeli ka kryer krime lufte; shumica mbështet një embargo armësh; vetëm një e pesta mendojnë se sulmi i Izraelit mbi Gaza-n është i justifikuar; dhe mbi gjysma mbështesin arrestimin e Netanyahut për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit. Sanksionimi i dy ministrave më ekstremë izraelitë – Smotrich dhe Itamar Ben-Gvir – nuk ka ndikim në makinerinë genocidale të shtetit, dhe njohja e një shteti palestinez është thjesht një gjest simbolik.
Jeta e banorëve të Gaza-s konsiderohet më pak e rëndësishme se ruajtja e marrëdhënieve me Izraelin dhe, përmes tij, me SHBA-në. Në plan personal, kjo qasje manifestohet në mënyra të ftohta te dera e Laburistëve. Dalloul al-Neder është një refugjat palestinez nga Gaza, që ishte zgjedhës i ish-zv/kryeministres Angela Rayner. Ai e takoi disa herë: Rayner vizitoi dyqanin e tij në 2019, pozuan për fotografi dhe deklaroi “Palestina duhet të jetë e lirë”. Ai e mori në një vizitë parlamentin.
Brenda javësh pas fillimit të genocidit, në tetor 2023, nëna, vëllai, kunata dhe dy mbesat e tij të vogla u vranë nga një sulm ajror izraelit. Ai u përpoq të evakuonte gruan dhe vajzën katër muajshe – që tre herë ishte mbuluar nga rrënojat e sulmeve izraelite – duke i shkruar Rayner dy herë për ndihmë, por nuk mori përgjigje.
Në janar 2024, ai mori pjesë në një ngjarje për mbledhjen e fondeve të Laburistëve në Stockport, ku folën Rayner dhe Jonathan Reynolds. Ai u ngrit, duke mbajtur fotografitë e nënës së tij të vrarë, duke kërkuar një armëpushim, dhe duke thënë emocionalisht “Humbja e familjes time në Gaza”. I nxjerrë me forcë nga takimi dhe dërguar në rrugë, Rayner nuk bëri asgjë, përveç të thoshte: “Faleminderit, e ke shprehur pikën tënde”. Ajo e ndoqi nga rrjeti social disa ditë më vonë.
Imagjinoni sikur një qytetar izraelit të nxirrej me forcë nga një ngjarje e tillë politike pas mbajtjes së fotografive të familjes së tij të vrarë dhe lutjes për t’i dhënë fund dhunës. Reagimi do të ishte i madh dhe do të mbuloheshin nga mediat kryesore.
Qeveria jonë po shmang të vërtetat e pakëndshme. Denoncon genocidin, sepse pranimi i tij do të nënkuptonte pranimin e përfshirjes së vet. Siç thonë, e vërteta do të dalë në shesh.
*Owen Jones është kolumnist i The Guardian/ Përgatiti për botim: L.Veizi