Një turne nëpër arena. “Pa pushim, kemi ende shumë rrugë për të bërë.”
nga Chiara Venuto
Epoka e re e Annalisës ka nisur.
Është e ndarë në kapituj dhe rrëfen veten, transformimin e saj dhe lirinë për t’u shprehur. “Është një temë që gjithmonë më ka pëlqyer, ndoshta më e rëndësishmja për mua”, u thotë ajo gazetarëve pasi zbret nga skena në Palazzo dello Sport në Romë, një nga ndalesat e turneut të saj ‘Ma noi siamo fuoco, Capitolo I’. “Së bashku me balerinët dhe koreografin, Simone Baroni, u përpoqëm të transmetonim konceptin e të qenit i lirë mes njerëzve, duke e përjetuar trupin e tjetrit si një vazhdimësi të vetes”, thekson kantautorja. Publiku është më i përfshirë se kurrë. Ndoshta sepse ndodhen në një sallë sportive, por edhe spektatorët duket sikur kanë nevojë për një certifikatë mjekësore për sport garues për të mbajtur ritmin me Annalisën.
Shfaqja është e ndarë në tre “ëndrra”, secila duke përfaqësuar një fazë simbolike të udhëtimit të këngëtares: zjarrin, lumin dhe tigrin.
Scarrone e nis me “Dipende”, duke kërcyer e kënduar, dhe në “Tsunami” e “Stelle” fluturon lart e varur me parzmore (“Është mjaft e vështirë të këndosh në ajër, dhe unë jam në një pozicion të shtrembër”, thotë ajo me shaka, duke imituar veten). Atmosfera bëhet gjithnjë e më futuriste dhe nis “Sweet Dreams (Are Made of This)”. Publiku ulërin, emocionet shpërthejnë, dhe Annalisa bën një përkulje të thellë para fansave të saj – kulmi i shfaqjes live.
Në “Indaco Violento”, ndihet sikur je në një klub nate në Berlin: vorbulla blu e vjollcë, psikedelike, të përsëritura e kaotike. Pason një përzierje “këngësh që përfaqësojnë transformimet tona”, thotë ajo nga skena: “Nëse kemi arritur të qëndrojmë të bashkuar, është sepse jemi ndryshuar në këtë botë që ndryshon.” Në pjesën e tretë, gjithçka bëhet jokonvencionale, sensuale, me puthje të ndërlikuara mes valltarëve në “Mon Amour”. Nuk mungojnë as ‘Esibizionista’, ‘Maschio’ dhe të tjera, përpara se të mbyllet me ‘Io Sono’.
Sa i përket feminitetit dhe të qenit grua, ajo shpjegon: “Përpiqem të tregoj këndvështrimin tim. E bëj me subjektivitet të plotë, duke sjellë historinë time, vizionin tim, idetë e mia, përvojën time jetësore. E tëra çfarë bëj është të ngjitem në skenë dhe të flas për veten me dobësitë e mia, pikat e mia të forta dhe gjithçka që dua të eksploroj. Pastaj i bëj vetes shumë pyetje, si për çfarë duhet folur ende.” Kapitulli që ajo ka ndarë javët e fundit është vetëm i pari, që të drithëron zemrën, dhe priten kapituj të tjerë më vonë.
“Nuk po flasim domosdoshmërisht për data të tjera koncertesh live,” sqaron Annalisa.
“E imagjinoj këtë projekt, ‘Ma noi siamo fuoco’, të përbërë nga shumë hapa. I pari ishte publikimi i albumit, këngët e të cilit janë të gjitha në këtë turne. Pastaj do të ndodhin gjëra të tjera; po i përfytyrojmë në njëfarë mënyre.”
A priten të ftuar? “Do të ketë diçka të veçantë,” përgjigjet ajo, “por këtë herë është një histori shumë personale.”
As pushime nuk ka në plan, ashtu si edhe me Alphën.
“Ky është një udhëtim që mendoj se do të ketë ende një rrugë të gjatë. Sapo kemi filluar. Dua ta përjetoj plotësisht në të gjitha fazat e tij; do të ketë shumë. Do të flasim për këtë.”
Një mundësi për stadiume? “E shoh veten atje,” buzëqesh ajo. “Do të shohim çfarë ndodh, nëse materializohet mundësia. Nuk ka datë specifike, po flas hipotetikisht, si një dëshirë ime. Dhe nuk po fsheh asgjë.”
Për momentin, fokusi janë arenat, me data ende në Milano, Eboli, Bari, Bolonjë dhe Torino. Për pjesën tjetër, mbetet për t’u parë.
“Po e shijoj,” përfundon ajo. “E lashë skenën në qiellin e shtatë, por pastaj u mërzita pak” nga lajmi i vdekjes së Ornella Vanonit, që mbërriti në fund të koncertit. “Do të doja të vija këtu duke lulëzuar, por kështu është. Megjithatë jam shumë e lumtur dhe e kënaqur me mënyrën si shkoi kjo mbrëmje.”
Burimi: ansa.it/ Përgatiti: L.Veizi