Dëshpërues, vdekjeprurës dhe zbrazët nga çdo zbulim – mund të bëhej një dokumentar i denjë për ish-modelen nga Sllovenia, por ky është i pashpëtueshëm
Xan Brooks
Takimi im me Melanian është rezervuar për të premten në drekë, në një park tregtar në periferi të Bristolit, brenda një kinemaje të madhe që duket se është fshirë e zbrazur në pritje. Kur dokumentari i diskutueshëm i Brett Ratner-it, i mbështetur nga Amazon, u shfaq paraprakisht në Shtëpinë e Bardhë fundjavën e kaluar, lista e të ftuarve përfshinte Mike Tyson-in, Mbretëreshën Rania të Jordanisë dhe vetë presidentin. Sot jemi vetëm unë në sallë dhe Melania në ekran. Kjo e bën përvojën më intime dhe ekskluzive.
Kjo ndjesi ngrohtësie shoqërore shtrihet deri te titrat hapës; aty, pikërisht, bie të ftohtit dhe hyn novokaina, ndërsa ylli i filmit dhe producentja ekzekutive nis të na udhëheqë – me një ngadalësi të dhimbshme, akullnajore – nëpër përgatitjet për inaugurimin e dytë presidencial të bashkëshortit të saj. Ajo rrëshqet nga prova e rrobave te shtrimi i tryezës, nga “darka me qirinj” te “balloja e yjeve”, me një fytyrë si grusht dhe një zë si llamarinë. “Dritë qirinjsh dhe frak i zi dhe vizioni im krijues,” thotë, sikur të rendiste përbërësit e një kazani. “Si zonjë e parë, fëmijët do të mbeten gjithmonë prioriteti im,” pëshpërit, dhe pothuajse e imagjinon teksa i josh drejt shtëpizës së saj prej xhenxhefili.
Pa dyshim që ka një dokumentar të madh për t’u bërë për Melania Knauss-in, modelen ambicioze nga Sllovenia që u martua me një magnat të pasurive të paluajtshme në Nju Jork dhe më pas u gjend e hedhur në rolin e një Eva Braun-i të ditëve tona; por Melania i tmerrshëm nuk është ai. Është nga ato filma të rrallë, si njëbrirësh, që nuk kanë asnjë cilësi shpenguese. Madje nuk jam i sigurt nëse kualifikohet si dokumentar; më shumë duket si një copë taxidermie dizajni, e stërshtrenjtë dhe e akullt në prekje, e ofruar si tribut mesjetar për të qetësuar mbretin lakmitar në fronin e tij.
Dhe kështu vazhdon. Melania lëviz nëpër veprim si një automaton i plogësht, flet pa pushim por nuk thotë asgjë, shoqëruar nga Mar-a-Lago te Trump Tower e deri në destinacionin final, Shtëpinë e Bardhë. Çfarë pak drame ka, kryesisht varet nga shqetësimi i saj se bluza e bardhë i rri shumë e lirë në qafë dhe duhet prerë e pastaj shtrënguar, për tmerrin e rrobaqepësve. Melania thotë se i mungon nëna; thotë se e do Michael Jackson-in dhe Barron-in dhe ndoshta edhe bashkëshortin e saj, megjithëse vetë Trump-i është kryesisht një prani në sfond, që shfaqet herë pas here për t’u mburrur me fitoren elektorale dhe për t’u ankuar se inaugurimi i tij përplaset me transmetimet televizive të kampionatit universitar të futbollit amerikan. “Ndoshta e bënë me qëllim,” thotë ai.
Është dëshpëruese, është vdekjeprurëse dhe spektakolarisht e pazbulueshme. Filmi i Ratner-it luan si një ribërje e stolisur me ar e plehrash e The Zone of Interest të Jonathan Glazer-it, ku një Hirushë me sy si kopsa tregon stoli ari dhe fustane firmato, duke na shpërqendruar me mjeshtëri, ndërsa bashkëshorti i saj dhe klientela e tij përgatiten të çmontojnë Kushtetutën dhe të zhvatin asetet e qeverisë federale. “E bardhë dhe ari – kjo je ti,” gërrhet një nga servilët e saj, ndërsa ajo merret me skemën e ngjyrave të ballos dhe zonja e parë e ardhshme pranon se po, vërtet, kjo është e saktë.
Nuk është spoiler të zbulohet se, uf, falë Zotit, inaugurimi i dytë i Trump-it shkon mrekullisht mirë në fund. Kjo pavarësisht përplasjes së pafat me ndeshjen e futbollit universitar. Kjo pavarësisht lirshmërisë irrituese të bluzës së bardhë të zonjës së parë. Përgatitjet janë rraskapitëse, por euforia e momentit e mban gjallë deri në fund, deri te balloja e yjeve ku ajo kërcen shkurtimisht nën ritmet e YMCA të Village People. “Të qëndrosh zgjuar 22 orë u ndje si asgjë,” thotë me entuziazëm, gjë e këndshme për t’u dëgjuar dhe mirë për të. Por argëtimi nuk është ngjitës, të ftuarit janë një makth dhe dy orë Melania ndihen si ferr i pastër, i pafund.
BurimiL theguardian.com/ Përgatiti: L.V