Nga Lucia Magi
Pas shtatë vitesh, komedia horror që përmbysi formulat klasike rikthehet në ekran me një vazhdim që premton më shumë tension, më shumë gjak dhe një satirë edhe më të mprehtë ndaj elitës. “Derisa Vdekja Na Ndajë – Pjesa 2” del më 9 prill, duke sjellë sërish në qendër Samara Weaving, ndërsa kastit i bashkohen Elijah Wood dhe Sarah Michelle Gellar.
Regjisorët Tyler Gillett dhe Matt Bettinelli-Olpin e kujtojnë me humor përfshirjen e aktorëve të rinj: sipas tyre, Wood dhe Gellar nuk kishin nevojë për shumë bindje. “Ata pothuajse u vetëofruan për të qenë pjesë e filmit,” thonë ata. Vetë Wood e konfirmon me entuziazëm: ai e kishte admiruar filmin e parë për origjinalitetin dhe energjinë e tij të paparashikueshme, si dhe për performancën e Weaving.
Edhe Gellar, tashmë një figurë ikonike e zhanrit horror, e sheh këtë projekt si diçka të rrallë në industrinë e sotme: një univers i ri, jo një rifillim apo riciklim ideje. Për të, kjo ishte një mundësi për të qenë pjesë e një bote të krijuar nga e para – një luks gjithnjë e më i rrallë në kinemanë bashkëkohore.
Në qendër të historisë rikthehet Grace, nusja e mbijetuar e natës së përgjakshme, e cila tashmë duhet të përballet me një makth edhe më të madh. Loja vdekjeprurëse nuk ka mbaruar – ajo sapo ka hyrë në një fazë më të rrezikshme. Familja e burrit të saj rezulton të ketë qenë vetëm një pjesë e një rrjeti global sektesh që adhurojnë Satanin. Me shkatërrimin e tyre, hapet një vakuum pushteti dhe nis një gjueti e re, edhe më brutale.
Këtu hyn në lojë personazhi i “Avokatit”, i interpretuar nga Elijah Wood – një figurë e ftohtë dhe enigmatike që mishëron vetë sistemin: pa emocione, pa shpjegime, vetëm rregulla. Përballë tij qëndron një galeri e re personazhesh, përfshirë familjen Danforth, ku Gellar luan Ursulën, një grua e formuar nga hija e një patriarku dominues dhe tani e detyruar të përballet me identitetin e saj.
Filmi thellon temën e njohur të “ha të pasurit”, një rrymë gjithnjë e më e pranishme në kulturën pop. Por ndryshe nga shumë histori që thjesht ironizojnë elitën, ky vazhdim e çon satirën në ekstrem: në një lojë mbijetese ku pushteti dhe pasuria kërkojnë sakrifica të vërteta. Sipas Wood, filmi është një farsë e errët mbi mënyrën se si të pasurit shpesh shkatërrohen nga vetë obsesioni për të ruajtur privilegjet e tyre.
Historia nis pikërisht aty ku mbaroi e para: Grace, ende e mbuluar me gjakun e natës së kaluar, shpëton përkohësisht. Por qetësia është iluzion. Sapo hap sytë në spital, kupton se loja vazhdon – dhe këtë herë, rreziku është më i madh, më i organizuar dhe më i pamëshirshëm.
Përtej dhunës dhe humorit të zi, filmi prek edhe tema më intime: identitetin, trashëgiminë familjare dhe ndikimin e sistemeve që formësojnë individin. Personazhi i Ursulës mishëron pikërisht këtë konflikt – një grua që fillon të dyshojë nëse zgjedhjet e saj kanë qenë ndonjëherë vërtet të sajat.
Ndërkohë, për Wood, dashuria për zhanrin horror është e hershme dhe personale: kujtimet e fëmijërisë, kur shikonte filma të ndaluar me vëllain e tij, e kanë shoqëruar deri në këtë projekt. Për Gellar-in, horrori mbetet një formë arti që ndihmon të kuptosh të pashpjegueshmen: një mënyrë për t’i dhënë kuptim frikërave dhe kaosit të botës reale.
Në fund, pyetja që filmi ngre është e thjeshtë: a do të argëtohesh? Përgjigjja, sipas aktorëve, është po aq e drejtpërdrejtë – mjafton ta shohësh.