Në pranverën e vitit 1909, mbi dunat e rërës në veri të portit të vjetër të Jaffa, u hodh një short simbolik me guaska deti. Ishte një akt i thjeshtë, por me një ngarkesë të jashtëzakonshme historike: ndarja e parcelave për një komunitet të ri hebre, që do të shndërrohej në një nga qytetet më dinamike të Lindjes së Mesme – Tel Aviv.
Ky qytet u themelua nga anëtarë të Yishuv-it, komuniteti hebre që jetonte në territoret e atëhershme të Perandorisë Osmane. Fillimisht, projekti mbante emrin “Ahuzat Bayit”, sipas shoqatës që organizoi ngritjen e lagjes. Ideja ishte moderne për kohën: një hapësirë urbane e planifikuar, me frymë evropiane, larg dendësisë dhe kushteve shpesh të vështira të qytetit të vjetër portual.
Vetëm një vit më vonë, në 1910, emri u ndryshua në “Tel Aviv”. Ky emërtim kishte një simbolikë të dyfishtë: “tel” në hebraisht i referohet një kodre të lashtë arkeologjike, ndërsa “aviv” do të thotë pranverë – duke krijuar kështu një metaforë poetike për rilindjen mbi rrënojat e së shkuarës. Në interpretim të lirë, emri përçon idenë e një fillimi të ri, një qytet që “i tregon pranverës” rrugën e tij.
Në kohën e themelimit, zona ishte pjesë e provincës së Jerusalem-it në Perandoria Osmane. Por ajo që nisi si një periferi modeste, shumë shpejt mori trajtat e një qendre urbane në rritje të shpejtë, duke reflektuar aspiratat dhe transformimet e një shoqërie në lëvizje.
Sot, Tel Avivi është një metropol modern, i njohur për arkitekturën e tij Bauhaus, jetën kulturore dhe ekonominë inovative. Megjithatë, në themel të këtij qyteti që pulson me ritmin e shekullit XXI, mbetet ai moment i vitit 1909 – kur mbi rërën e zhveshur u hodhën themelet e një ëndrre urbane.